១. ថ្ងៃកំណើត កូនស្រីខ្ញុំ
ខ្ញុំជាបុគ្គលិកថ្មីនៃក្រុមហ៊ុនដ៏ល្បីល្បាញមួយនៅភ្នំពេញគឺក្រុមហ៊ុន ម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូខេសិន។ ខ្ញុំមានស្រុកកំណើតនៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ក្នុងឃុំព្រៃគ្រី ស្រុកជលគិរី។ ខ្ញុំចូលបំពេញការងារនៅទីនេះ កាលពីឆ្នាំ២០១៥ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រអក្សរសាស្រ្តនៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ ។
ក្រោយពីចូលធ្វើការបានជាច្រើនខែ ខ្ញុំបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅថ្ងៃទី១០ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៦ ដែលខណៈនោះលោកប្រធានក្រុមហ៊ុន និងក្រុមការងារក្នុងការិយាល័យរបស់លោកប្រធាន ក៏នាំគ្នាធ្វើដំណើរទៅចូលរួមពិធីមង្គលការរបស់ខ្ញុំដែរ បើទោះបីជាផ្លូវឆ្ងាយយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ភរិយា របស់ខ្ញុំមានស្រុកកំណើតនៅខេត្តពោធិសាត់ ស្ថិតនៅឆ្ងាយពីទីរួមខេត្ត ចូលជ្រៅទៅតាមបណ្តោយ ស្ទឹងពោធិសាត់ ប្រមាណ២០គីឡូម៉ែត្រ។
បន្ទាប់ពីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រួចហើយ ពួកខ្ញុំរស់នៅឆ្ងាយពីគ្នា ព្រោះខ្ញុំជាប់ធ្វើការនៅភ្នំពេញ ហើយអាចទៅលេងផ្ទះរយៈពេលចន្លោះពីរខែ ទៅបីខែម្តងប៉ុណ្ណោះ។
ចាប់តាំងពីរថ្ងៃរៀបការមក ទោះបីជាពួកយើងមិនបានរស់នៅក្បែរគ្នាក៏ពិតមែន តែពួកយើង ហាក់បីដូចនៅក្បែរគ្នាជានិច្ចដែរ ព្រោះពួកយើងតែងតែឆាតរកកគ្នាតាមរយៈមីស្សិនជឺរជារៀងរាល់ យប់ បន្ទាប់ពីខ្ញុំត្រឡប់មកពីធ្វើការវិញ។ មួយខែ ពីរខែ បីខែ បួនខែ រហូតដល់ខែទីប្រាំបួន ខ្ញុំមិនដែលទទួលបានដំណឹងអវិជ្ជមានណាមួយពីភរិយាខ្ញុំឡើយ ប៉ុន្តែនៅដើមខែប្រាំបួន នៃការមានផ្ទៃពោះរបស់គាត់ គឺថ្ងៃទី១៦ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១៦ ភរិយាខ្ញុំបានទូរស័ព្ទមកខ្ញុំ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់មានអាការៈមិនសូវស្រួលពោះ ព្រោះជិតគ្រប់ខែសម្រាល។ ភរិយាខ្ញុំបន្ដប្រាប់ខ្ញុំថា កូនក្នុងផ្ទៃរើ និងធាក់ខ្លាំង។ ពេលទទួលបានទូរស័ព្ទពីគាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំញ័រដៃញ័រជើងធ្វើការសឹងមិនកើត មានអារម្មណ៍ថា ព្រួយបារម្ភផង អរផង រំភើបផង ព្រោះជាកូនដំបូងរបស់ខ្ញុំ និងគាត់។
ក្រោយពីទទួលដំណឹងនេះហើយ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ព័ត៌មាននេះដល់ក្រុមការងារ និងជាពិសេស បានជម្រាបដំណឹងនេះ ដល់លោកប្រធានក្រុមហ៊ុនផងដែរ។ ក្រុមការងារទំាងអស់ពួកគេបង្អាប់ចម្អន់ខ្ញុំលេងផង អបអរសាទរខ្ញុំផង ឯលោកប្រធានគាត់មិនមានប្រតិកម្មអ្វីធំដុំនោះទេ តែគាត់សួរអំពីសុខទុក្ខភរិយាខ្ញុំ ហើយខ្ញុំជម្រាបគាត់ថា ភរិយាខ្ញុំប្រាប់ថា កូនធាក់ខ្លំាងហាក់ខុសពីធម្មតា។
ខ្ញុំប្រញាប់ប្រញាល់ឡើងរថយន្តតាក់ស៊ីពីភ្នំពេញទៅពោធិសាត់ដោយតក់ក្រហល់ ត្រហេបត្រហប។
ម៉ោងជាងបួនរសៀលទើបរថយន្តតាក់ស៊ីបានចេញដំណើរពីចំណតផ្សារថ្មី ព្រោះរថយន្តរង់ចាំអ្នកជិះពេញទើប
ចេញដំណើរ។
ទោះបីនៅពេលនេះ ខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅលើរថយន្តដែលទើបតែនឹងវិលកង់យឺតៗក៏ដោយ តែចិត្តខ្ញុំបានហោះហើរទៅដល់ពោធិសាត់បាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំស្រមៃឃើញទឹកមុខដ៏ខ្សោះកម្លាំងរបស់ភរិយាខ្ញុំ ស្រមៃឃើញរង្វង់មុខដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់កូនខ្ញុំ។ ខ្ញុំពិតជារំភើបខ្លាំងណាស់ ហើយក៏ព្រួយបារម្ភខ្លំាងណាស់ដែរ តែអ្វីទំាងនេះ បានត្រឹមតែនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។
ស្ថិតក្នុងរថយន្តដ៏ចង្អៀតណែន ពេលរថយន្តចាប់ផ្តើមវិលកង់ទៅមុខ ចិត្តខ្ញុំសែនពុះកញ្ជ្រោលឡើង និងបន់ឱ្យតែដល់ផ្ទះទេ។ ខ្ញុំបន់ស្រន់ក្នុងចិត្តកុំឱ្យភរិយាខ្ញុំ គាត់កើតអ្វីឱ្យសោះ សូមឱ្យកូនរបស់ខ្ញុំកើតមកសុខភាពល្អ និងបន់សូមកុំឱ្យរថយន្តខូចតាមផ្លូវ។ ប្រហែលជាងពីរម៉ោងក្រោយមក រថយន្តក៏បានមកដល់ទីរួមខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ខ្ញុំបន់លោកយាយទេពម្តងទៀត សូមឱ្យជួយជំរុញម្ចាស់រថយន្តតាក់ស៊ី និងអ្នកជិះកុំឱ្យឈប់នៅតាមផ្លូវនាំឱ្យខកខានដំណើររបស់ខ្ញុំ។ មែន ដូចបំណងរបស់ខ្ញុំ គឺរថយន្តពុំបានឈប់ច្រើននៅតាមផ្លូវនោះទេ គ្រាន់តែសម្រាកម្តង ដើម្បីឱ្យអ្នកដំណើរចូលបន្ទប់ទឹកតែប៉ុណ្ណោះ។
ពេលទៅដល់ផ្ទះភ្លាម ខ្ញុំស្ទុះភ្លែតទៅរកភរិយាសំណព្វចិត្ដរបស់ខ្ញុំ តែពេលនោះ គាត់ខ្សោយខ្លាំងណាស់ គាត់បែកញើសថ្ងាសជោកដូចគេងូតទឹក។ គាត់នៅគេងឱបពោះថ្ងូរដោយការឈឺចាប់លើកន្ទេល។ ម្តាយក្មេកខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំថា ប្រពន្ធខ្ញុំប្រហែលជិតកើតហើយ ព្រោះឈឺពោះតាំងពីព្រឹកមកម្ល៉េះ តែឈឺមិនសូវខ្លាំង។ ម្តាយក្មេកខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំទៀតថា ឆ្មបបុរាណមិនហ៊ានបង្កើតទេ ព្រោះគេខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ ដោយសារភរិយាខ្ញុំទើបតែមានកូនលើកដំបូងផង។ ខ្ញុំដំអក់បន្ដិច ហើយសម្លឹងមើលទៅភរិយាខ្ញុំដោយក្តីអាណិត រួចខ្ញុំជម្រាបម្តាយក្មេកខ្ញុំវិញ។ អ៊ីចឹងមានតែយកគាត់ទៅមន្ទីរពេទ្យបង្អែកខេត្តតែម្ដងទៅម៉ែ។
ម្តាយខ្ញុំយល់ស្របចំពោះការលើកឡើងរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំហៅកង់បីអ្នកភូមិឱ្យជូនពួកខ្ញុំឡើងមកទីរួមខេត្ត និងឆ្ពោះទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីទីរួមខេត្ត។ ខ្ញុំបីភរិយាខ្ញុំឱ្យគាត់អង្គុយលើកង់បីបានស្រួល ចំណែកឯខ្ញុំអង្គុយឱបគាត់ពីចំហៀង ឯម្តាយក្មេកខ្ញុំជិះម៉ូតូមួយផ្សេងទៀត ដើម្បីយកអីវ៉ាន់មកតាមក្រោយ។ មិនយូរប៉ុន្មានតាមរយៈផ្លូវដ៏រលាក់ និងបត់បែនតាមមាត់ស្ទឹងពោធិសាត់ ពួកយើងក៏បានមកដល់មន្ទីរពេទ្យបង្អែកខេត្ត។
គ្រាន់តែកង់បីឈប់ភ្លាម ខ្ញុំចុះយ៉ាងរហ័ស រួចបីនាងរត់ចូលសំដៅទៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ ដោយប្រាប់ពូកង់បីថា ចាំបន្តិចចាំយកលុយ។
ខ្ញុំដាក់ភរិយាដ៏ស្រស់ស្អាតខ្ញុំលើកៅអីក្នុងបន្ទប់រង់ចាំខ្ញុំដកលុយហុចទៅពូកង់បី ដែលចូលមកជាមួយ ។
ទើបតែឱ្យលុយគេមិនទាន់រួចពីដៃផង ទូរស័ព្ទខ្ញុំក៏រោទិ៍ឡើង។ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំក៏ចាប់លើកទូរស័ព្ទមើលលេខ
ភ្លាមមុននឹងលើ់ក។
.អូហ៍! លោកឧកញ៉ា ប្រធាន គួច ម៉េងលី...
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ហើយចុចទទួលយ៉ាងតក់ក្រហល់។ ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តថា ប្រហែលជាលោកប្រធានទូរស័ព្ទចង់ហៅខ្ញុំត្រឡប់ទៅធ្វើការវិញហើយមើលទៅ ប៉ុន្តែពេលដែលខ្ញុំចុច ទទួល លោកប្រធានមានប្រសាសន៍ដោយការព្រួយបារម្ភចំពោះភរិយាខ្ញុំថា ក្មួយ! ក្មួយស្រីយ៉ាងម៉េចហើយ? សម្រាលហើយឬនៅ? ខ្ញុំតបទៅលោកប្រធានវិញទំាងញ័រមាត់ថា បាទលោកប្រធាន មិនទាន់សម្រាលទេ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនិងគាត់កំពុងនៅមន្ទីរពេទ្យបង្អែកខេត្ត។ គាត់បែកទឹកភ្លួសយូរពេក ទើបឆ្មបបុរាណមិនហ៊ានបង្កើតទេកាលពីនៅផ្ទះ។
.អូហ៍ គ្រោះថ្នាក់ណាស់ (លោកប្រធានប្រាប់ខ្ញុំ) ក្មួយប្រញាប់ជម្រាបគ្រូពេទ្យឱ្យដឹងពីរឿងនេះទៅ កុំអែអង់ទៀត ព្រោះខ្លាចក្រែងបញ្ហាច្រើនជាងនេះ។
.បាទ. បាទលោកប្រធាន ខ្ញុំយល់ហើយ
បន្ទាប់មកលោកប្រធាន បានស្នើឱ្យខ្ញុំយកទូរស័ព្ទទៅជូនអ្នកគ្រូពេទ្យដែលប្រចាំការ ដើម្បី និយាយ។ ខ្ញុំមិនដឹងថា លោកប្រធានពិភាក្សាគ្នាដូចម្តេចខ្លះទេ ជាមួយអ្នកគ្រូពេទ្យនោះ ព្រោះលោកប្រធានក៏ជាវេជ្ជបណ្ឌិតផ្នែកជំងឺទូទៅនៅសហរដ្ឋអាមេរិកដែរ តែខ្ញុំឃើញអ្នកគ្រូពេទ្យតែងតែ ងក់ក្បាល ហើយមើលមកខ្ញុំនិងភរិយាដែលកំពុងអង្គុយរង់ចាំ។ បន្តិចក្រោយមក អ្នកគ្រូពេទ្យបាន ដាក់ទូរស័ព្ទចុះ ហើយនាំពួកយើងទៅកាន់បន្ទប់សម្រាល។
ក្នុងបន្ទប់សម្រាលដែលគ្មានម៉ាស៊ីនត្រជាក់ អ្នកគ្រូពេទ្យបានចូលមកជួយពិនិត្យមើលអាការៈភរិយាខ្ញុំកាន់តែច្រើន ហើយបានយកស៊េរ៉ូមមកបន្តោកឱ្យភរិយាខ្ញុំ រៀបចំឧបករណ៍សម្រាល និងសង្រ្គោះ ហើយនិយាយលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ និងភរិយាខ្ញុំថា មិនអីទេ កុំបារម្ភអី ព្រោះអាការៈ ភរិយាខ្ញុំមិន ទាន់ដល់ដំណាក់កាលគ្រោះថ្នាក់ទេ ។ គាត់គ្រាន់តែបែកទឹកភ្លោះយូរប៉ុណ្ណោះ។ សកម្មភាពដ៏មមាញឹករបស់ក្រុមគ្រូពេទ្យ ខ្ញុំគិតថា អាចជាចំណែកតូចមួយរបស់លោកប្រធានខ្ញុំដែលមិនមែនជាការប្រើអំណាច ឬលុយកាក់នោទេ តែអាចជាមនោសញ្ចេតនា និងក្នុងនាម ជាអ្នកជំនាញលើផ្នែកសុខភាពដូចគ្នា យល់ពីទុក្ខធុរៈអ្នកជំងឺដូចគ្នា ព្រោះខ្ញុំយល់យ៉ាងច្បាស់ថា លោកឧកញ៉ាប្រធានមិនមែនជាមនុស្សចូលចិត្តប្រើឥទ្ធិពលអំណាច ឬលុយកាក់ជំនួសឱ្យការទៀងត្រង់ និងថ្លៃថ្នូរឡើយ។
ខណៈក្រុមគ្រូពេទ្យ កំពុងមមាញឹកដៃជើង ជួយភរិយាខ្ញុំ លោកប្រធានក៏មកដល់។
ពុទ្ធោ !!! ម៉ោងជិតប្រាំពីរយប់ទៅហើយ (ខ្ញុំលាន់មាត់ក្នុងចិត្ត) ខ្ញុំលើកដៃសំពះលោកប្រធាន រួចនិ
យាយទៅកាន់គាត់ ដោយការរអែងចិត្ត។
.លោកប្រធាន អញ្ជើញមកដែរ...
លោកប្រធានមិនឆ្លើយតបទេ ដោយគ្រាន់តែញញឹមងក់ក្បាល រួចចោលភ្នែកមើលទៅក្រុមគ្រូពេទ្យដែលកំពុងញាប់ដៃញាប់ជើងជួយភរិយាខ្ញុំ ដោយវិជ្ជាជីវៈ។ បន្តិចមក អ្នកគ្រូពេទ្យ វ័យក្មេង រាងស្គមម្នាក់បានប្រាប់ឱ្យពួកយើងចាកចេញពីបបន្ទប់សម្រាល រួចវាំងនន និងទ្វារបន្ទប់សម្រាលបានបិទ។
គ្រាន់តែទ្វារបន្ទប់សម្រាលបិទភ្លាម អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ក៏កាន់តែស្មុគស្មាញខ្លាំងឡើង បេះដូងខ្ញុំកក្រើកស្ទើរតែផ្ទុះចេញមកកក្រៅ ដោយសារតែអន្ទះសារចង់ឃើញមុខភរិយា ចង់ឃើញមុខកូនសំណព្វចិត្ដ ជាពិសេសព្រួយបារម្ភខ្លាចភរិយាខ្ញុំមានបញ្ហាផង។ ទំនងដោយឃើញអាការៈរបស់ខ្ញុំ ដែលបារម្ភពីភរិយាហួសហេតុ លោកឧកញ៉ាប្រធានបានយកដៃទះស្មាខ្ញុំតិចៗ រួចមានប្រសាសន៍លើកទឹកចិត្តខ្ញុំថា កុំបារម្ភអី គ្រូពេទ្យយើងគេមានជំនាញណាស់ គេចេះសង្រ្គោះហើយ។ គេបារម្ភជាងក្មួយទៅទៀត ក្មួយកុំបារម្ភពេកអី។
ឮប្រសាសន៍នេះ ខ្ញុំសែនមហារំភើប និងត្រេកអរ ព្រោះជឿថាភរិយាខ្ញុំ នឹងគ្មានបញ្ហាអ្វីកើត ឡើងឡើយ។ ប្រមាណជាសែបសិបនាទីក្រោយមក សំឡេងទារកយំ បានបន្លឺឡើងពីក្នុងបន្ទប់សង្រ្គោះ។ លោកប្រធានបានបង្ហើបនូវស្នាមញញឹមពីបបូរមាត់គាត់ មើលមុខខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ញញឹមស្ងួតតបទៅគាត់វិញដែរ។ ភ្លាមនោះអ្នកគ្រូពេទ្យបានបង្ហើបទ្វារបន្ទប់ឱ្យពួកយើងចូល។ ខ្ញុំ និងលោកប្រធានក៏បាន ចូលទៅក្នុងបន្ទប់សម្រាលតាមអ្នកគ្រូពេទ្យ។ គ្រាន់តែក្រឡេកឃើញភ្លាម ខ្ញុំអរស្ទើរហោះ ខ្ញុំរំភើបរកអ្វីមកនិយាយពុំបាន។ កូនរបស់ខ្ញុំត្រូវបានអ្នកគ្រូពេទ្យបីយកមកឱ្យខ្ញុំ បន្ទាប់ពីវះកាត់រួចភ្លាម កូនខ្ញុំស្រស់ណាស់។
.ក្មួយស្រី និងកូនអស់អីហើយ (លោកប្រធានមានប្រសាសន៍ដោយញញឹម ថែមទំាងហុចស្រោមសំបុត្រ ដែលមានទឹកប្រាក់មួយចំនួននៅក្នុងនោះផងទៅឱ្យភរិយាខ្ញុំ ដែលកំពុងគេងលើគ្រែ)។
.នេះ ពូចងដៃក្មួយ និងកូនស្រី...(លោកប្រធាន មានប្រសាសន៍បន្ត)
.បានហើយ អស់អីហើយ ខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញហើយ (លោកប្រធានបញ្ជាក់បន្ថែម)។ មានប្រសាសន៍ចប់ លោកប្រធានក៏ចាកចេញមកក្រៅបន្ទប់។ ខ្ញុំក៏ជូនលោកប្រធានចេញមកក្រៅ ហើយសួរទៅលោកប្រធានថា លោកប្រធានអញ្ជើញទៅភ្នំពេញវិញទំាងយប់នេះឬ?
.បាទ ត្រូវហើយ ព្រោះស្អែកខ្ញុំ ត្រូវឡើងទៅបាងកកជួបដៃគូជំនួញ (លោកប្រធាននៅតែ ញញឹម)។ លុះចេញមកដល់ខាងក្រៅ លោកប្រធានបានដកស្រោមសំបុត្រ ពីក្នុងហោប៉ៅ ហុចមកឱ្យ ខ្ញុំមួយផ្សេងទៀត ដែលមានទឹកប្រាក់៨០០ដុល្លារ ដោយលោកប្រធានមានប្រសាសន៍ថា លុយនេះ ទុកបម្រុង ក្រែងត្រូវការប្រើប្រាស់បន្ទាន់ ហើយពេលខ្ញុំមិននៅ ប្រសិនបើមានធុរៈត្រូវការលុយ កាក់អីចាំបាច់ ត្រូវទាក់ទងទៅមូលនិធិខ្ញុំ
គឺមូលនិធិម៉េងលី ជេ. គួច ភ្លាម គេនឹងផ្ទេរថវិកាឱ្យក្មួយភ្លាមហើយ។
.បាទ ក្មួយសូមអរគុណលោកប្រធានខ្លាំងណាស់ (ខ្ញុំលើកដៃសំពះលោកប្រធាន ដោយទឹកភ្នែករលីងរលោង) លោកប្រធានយកដៃអង្អែលក្បាលខ្ញុំ ហើយមានប្រសាសន៍ថា កើតមកជាកូនប្រុសកុំទន់ជ្រាយ។ កុំគ្រាន់តែរឿងបន្តិចបន្តួចស្រក់ទឹកភ្នែក។ ពោលចប់ហើយ លោកប្រធាន ក៏ប្រញាប់ដើរទៅឡើងរថយន្តរួចអ្នកបើកបរក៏បើកចេញទៅ។
ពេលលោកប្រធានចេញទៅផុត ខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកកាន់បន្ទប់សម្រាលវិញ ដោយក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ នៅតែដក់ជាប់អំពីអំពើរដ៏សប្បុរសរបស់លោកប្រធាន។ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សអស្ចារ្យ មិនមែនជា មនុស្សដែលល្អប្រសើរនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនឡើយ តែការយកចិត្តទុកដាក់លោកប្រធាន គឺពិតជាគុណ បំណាច់មហាធំធេងណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។ លុយកាក់ខ្ទង់ពាន់ដុល្លារនេះ សម្រាប់គេអ្នកមាន គឺគ្មានអ្វីគួរឱ្យអស្ចារ្យទេ តែសម្រាប់ខ្ញុំ និងគ្រួសារពិតជាមានន័យ និងពិតជាមានតម្លៃណាស់ ព្រោះវាអាចជួយឱ្យខ្ញុំ ដោះស្រាយបញ្ហាបានមួយគ្រាដែរ។ ទឹកចិត្តដ៏ល្អ និងមានគុណធម៌របស់លោកប្រធាន តាមខ្ញុំដឹងមិនមែនមានសម្រាប់តែខ្ញុំម្នាក់ ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបុគ្គលិកគ្រប់រូបដែលបម្រើការងារនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនលោកប្រធាន ជាពិសេស បុគ្គលិកដែលខ្សត់ខ្សោយទ្រព្យធន គឺលោកប្រធានតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ជាងគេ។ លោកប្រធាន បានទិញធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់អាយុជីវិតសម្រាប់បុគ្គលិកគ្រប់ផ្នែក។ លោកប្រធានបានផ្តល់ការ សម្រាកមាតុភាពរយៈពេល៣ខែដល់ស្រ្តី ដែលបម្រើការងារក្នុងក្រុមហ៊ុន និងការឈប់សម្រាក ផ្សេងៗទៀត។ ខ្ញុំពិតជាមានសំណាងណាស់ ដែលបានបំពេញការងារនៅក្រុមហ៊ុន ម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូខេសិន របស់លោកប្រធាន។ ខ្ញុំយល់ថា នៅក្នុងលោកនេះ មិនខ្វះទេ ក្រុមហ៊ុនល្អៗ សម្រាបយើងធ្វើការ តែប្រធានក្រុមហ៊ុនល្អ មានចិត្តសប្បុរស ដូចលោកប្រធាន គឺអាចពិបាករក។ ថវិកា ដែលលោកប្រធានបានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំ គឺខ្ញុំរក្សាទុកសម្រាប់កូនស្រីរបស់ខ្ញុំ ទំាងការព្យាបាល និងទិញអាហារបំប៉នសម្រាប់គាត់។ ខ្ញុំគិតថា កូនស្រីខ្ញុំ មិនត្រឹមតែមានសំណាង ដែលបានចាប់កំណើតជាមួយខ្ញុំទេ តែក៏មានសំណាងជាងខ្ញុំទៅទៀត ព្រោះបានលោកឧកញ៉ា ប្រធានគួច ម៉េងលី មកសួរសុខទុក្ខ និងយកចិត្តទុកដាក់។
ដើម្បីតបស្នងចំពោះគុណបំណាច់នេះ ខ្ញុំនិងភរិយា បានបួងសួងសូមវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធក្នុងតាមថែរក្សាលោកប្រធាន និងក្រុមគ្រួសារ ឱ្យលោកប្រធានជួបប្រទះតែជ័យជម្នះលើមុខជំនួញ និងមានសុខភាពល្អជារៀងរហូត។ អរគុណលោកប្រធាន!!!...
(ដោយ អឿ ស៊ីណា ៣០ សីហា ២០១៨)
២.ចិញ្ចៀនមួយវង់
ក្នុងរាត្រីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទមួយចំណិត ដែលខ្យល់បក់មករសៀកៗ ឯរលកប្រដេញគ្នាមិនឈប់ដោយអំណាចខ្យល់ បន្ទាប់ពីប្រឡងបាក់ឌុបរួច ក្មេងប្រុស២នាក់ជាបងប្អូនកំពុងស្ថិតនៅលើកូនទូកតូចមួយ ក្នុងលំហរដ៏ធំល្វឹងល្វើយ នៃផ្ទៃទឹកបឹងដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ នៅលើកូនទូកនេះ មានត្របៀតផ្លែសន្ទួច៥ មានកន្ទេរមុងខ្នើយ និងមានម៉ាស៊ីនកាវ៉ាកាគីកម្លាំង៦សេសមួយគ្រឿង។
ក្មេងប្រុសពីរនាក់នេះ ម្នាក់ឈ្មោះ រ៉ាឌី ជាកូនច្បង ចំណែកឈ្មោះ ផល្លាជាកូនទី២។ ពួកគេទំាងពីរ រស់នៅក្នុងត្រកូលកសិករក្រីក្រ មានបងប្អូន៦នាក់។ គ្រូសារពួកគេ ធ្វើកសិកម្មផង ប្រកបរបរនេសាទត្រី នៅភូមិកោះធំ ឃុំព្រៃគ្រី ស្រុកជលគិរី ខេត្ដកំពង់ឆ្នាំងផង។ ទោះបីខិតខំយ៉ាងណា ក៏ជីវភាពក្នុងគ្រួសារពួកគេ មានការខ្វះខាត ដដែល។
ជារៀងរាល់យប់ពួកគេតែងមកទីនេះ ដើម្បីនេសាទ ហើយយប់នេះក្រោយពីបិទនុយសន្ទូចរួច រ៉ាឌី ហាក់រសាប់រសល់ដេកមិនលក់។ រ៉ាឌី នឹកគយ់ទៅដល់រឿងរ៉ាវជាច្រើន ក្នុងជីវិត។ បន្តិចក្រោយមក កំពុងតែស្លុងអារម្មណ៍ ស្រាប់តែដៃរ៉ាឌី ដែលកំពុងដាក់លើគែមទូក រអិលធ្លាក់ទៅក្នុងទឹក។ រ៉ាឌីភ្ញាក់ខ្លួនក្រញាង ពេលដៃរបស់គេ ប៉ះត្រូវទឹក ព្រោះរ៉ាឌីគិតថា ទូករបស់គេ ជិតលិចទៅក្នុងទឹកទៅហើយ។ រ៉ាឌីស្ទុះយ៉ាងរហ័សពីកម្រាលទូក រួចដាស់ប្អូនប្រុសរបស់គេឱ្យក្រោកឡើង។ ផល្លា ប្អូនប្រុសរបស់រ៉ាឌី ក៏ស្ទុះឡើងភ្លែតតាមរ៉ាឌីដែរ។ ទំាង ពីរនាក់ប្អូន នាំគ្នាប្រញាប់ប្រញាល់បាចទឹកចេញពីទូក លុះបាចរួចហើយ រ៉ាឌីក៏បបួលផល្លា សារសន្ទូច ដើម្បីត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ទោះបីម៉ោងទើបតែបីរំលងអាធ្រាត្រក៏ដោយ ព្រោះរ៉ាឌី អារម្មណ៍មិនល្អ ដេកមិនលក់ និងទឹកចូលទូកច្រើន។ ប៉ុន្តែ ពេលពួកគេចាប់ផ្តើមសន្ទូច រ៉ាឌី បែរជាលាន់មាត់ប្រាប់ប្អូនប្រុសថា ចុម...យប់នេះ ម៉ោងតែបី តែត្រីសន្ទូចច្រើនណាស់ ច្រើនជាង រាល់សព្វដងទៅទៀត។ រ៉ាឌី ប្រាប់ឱ្យផល្លា ប្រញាប់ដោះត្រី ដើម្បីយកទៅលក់នៅផ្សារបានមុនគេ។ រ៉ាឌី ហាក់ស្តាយ ចំពោះការប្រញាប់សារសន្ទូចនេះ ព្រោះត្រីកំពុងស៊ី តែបន្ទាប់ ពីសារសន្ទូចហើយ ពួកគេក៏បញ្ឆេះម៉ាស៊ីន បើកសំដៅមករកផ្សារ។ ព្រឹកនេះ មិនដល់ម៉ោង ៨ផង ពួកគេក៏លក់ត្រីអស់ ទោះត្រីច្រើនជាងមុន។ ពួកគេត្រឡប់ទៅផ្ទះ ដោយរីករាយ ។
ឆ្នាំនេះ រ៉ាឌី មានអាយុ១៨ឆ្នាំ និងជាសិស្សរៀនថ្នាក់ទី១២ នៅវិទ្យាល័យក្នុងឃុំ ។ រ៉ាឌីក៏ជាសិស្សរៀនពូកែ កម្រិតមធ្យមនៅក្នុងថ្នាក់ ទោះបីរ៉ាឌីគ្មានប្រាក់រៀនត្រៀម ឬគ្មានពេលរៀនត្រៀមក្តី។
កាលពីមុនថ្ងៃប្រឡងថ្នាក់ទី១២មកដល់មួយថ្ងៃ រ៉ាឌី ដែលមានប្រាក់ត្រឹមតែ៥ម៉ឺនរៀល សម្រាប់ធ្វើ
ដំណើរទៅប្រឡងរយៈពេល២ថ្ងៃកន្លះ និងត្រឡប់មកវិញ បានលុតជង្គង់ សំពះលាម្តាយ និងឪពុកជិះកង់ចាស់ទៅទំាងអារម្មណ៍មិននឹងនរក្នុងខ្លួន។ រ៉ាឌី មិនបានចាយវាយលុយនោះលើអ្វីទេ ព្រោះការស្នាក់នៅ និងអាហារថ្ងៃត្រង់ និងពេលល្ងាច គឺរ៉ាឌី បានទៅទូលសុំព្រះសង្ឃ ដែលនៅវត្តក្បែរមណ្ឌលប្រឡង។ ដើម្បីបានបាយថ្ងៃត្រង់ រ៉ាឌីក៏ត្រូវស្រូតចេញដំណើរពីប្រឡង យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ដែរ ព្រោះបើមិនដូច្នេះ បាយថ្ងៃត្រង់នឹងត្រូវគេទទួលទានអស់។ រ៉ាឌី តែងធ្វើរបៀបនេះ រហូតប្រឡងចប់។
បន្ទាប់ពីប្រឡងចប់ រ៉ាឌី ក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយបន្តការធ្វើនេសាទនៅកណ្តាលបឹងដដែល។ ពេលមកដល់ផ្ទះវិញ រ៉ាឌី លុតជង្គង់ និងលើកដៃសំពះលោកឪពុកអ្នកម្តាយរបស់គេ ជាការគួរសម ដើម្បីសុំពរជ័យ ក្នុងការប្រឡងនេះ ប៉ុន្តែ រ៉ាឌី ជឿជាក់លើសមត្ថភាពរបស់គេច្រើនជាង ការជឿលើព្រេងសំណាង។ មិនយូរប៉ុន្មាន ថ្ងៃប្រកាសលទ្ធផល ក៏បានមកដល់ ហើយដោយសារកត្តាជីវភាពគ្រួសារ ចំពោះរ៉ាឌី ការទៅនេសាទ គឺសំខាន់ជាង លទ្ធផលប្រឡង។ រ៉ាឌី មិនបានអើពើចំពោះមិត្តភក្តិ ដែលមកប្រកូកប្រកាសបបួលទៅមើលឈ្មោះប្រឡងនោះទេ។ ប៉ុន្តែ ពេលត្រឡប់មកពីនេសាទវិញ រ៉ាឌី ហាក់រំភើបក្នុងចិត្តតិចតួចដែរ បន្ទាប់ ពីម្តាយឪពុកគេប្រាប់ថា គេប្រឡងជាប់ហើយ។ រ៉ាឌី គ្រាន់តែញញឹម លើកទឹកចិត្តម្តាយឪពុក តែគេមិនត្រេកត្រអាលពេកឡើយ ព្រោះគេគិតថា ក្រោយប្រឡងជាប់សញ្ញាបត្រនេះ ហើយតើត្រូវទៅរៀនអ្វីបន្តទៀត នៅសាកលវិទ្យាល័យ ? បើជីវភាពក្រខ្សត់បែបនេះនោះ។ ប៉ុន្តែ អ្វី ដែលធ្វើឱ្យរ៉ាឌី រំភើបខ្លាំងនោះ គឺដំណឹងដែលគេលឺថា រូបគេ ជាប់អាហារូបករណ៍ ទៅបន្តការសិក្សានៅភ្នំពេញហើយ។
ពេលទទួលដំណឹងនេះ រ៉ាឌី ឈរទ្រឹងមួយកន្លែង ហើយទឹកភ្នែកគេក៏ហូរ។ រ៉ាឌី លុត ជង្គង់ចំពោះលោកពុកអ្នកម្តាយគេម្តងទៀត រួចនិយាយថ្លែងអំណរគុណអ្នកមានគុណទំាង ពីរដោយក្តីរំភើប និងបង្កប់ការគិតពិចារណា។
ម្ដាយរ៉ាឌី ចាប់រ៉ាឌីឱ្យក្រោកឡើង រួចសួររ៉ាឌីថា ម៉េចក៏កូន ធ្វើមុខអ៊ីចឹង? រ៉ាឌីឆ្លើយ ទំាងអួលដើមកថា កូនគិតថា តើកូនអាចទៅរៀនបន្តដោយរបៀបណា? ព្រោះគ្រួសារយើងខ្វះខាតខ្លាំងណាស់ កូនចង់នៅជួយការងារពុកម៉ែវិញ។
ស្តាប់កូននិយាយដូច្នេះ ម្តាយរ៉ាឌីតបទៅកូនវិញដោយញញឹមថា មិនថ្វីទេកូន ព្រោះពេលនេះ ម៉ែសន្សំបានលុយខ្លះ ដែលកូននេសាទបាន ទិញចិញ្ចៀនមួយវង់ ទម្ងន់ពីរជី។ កូនអាចយកវាទៅប្រើការបាន។ រ៉ាឌី សម្លឹងមើលទៅឪពុក ដែលឈរនៅក្បែរនេះដែរ។ ឪ ពុករ៉ាឌីញញឹមលើកទឹកចិត្ត។ ឯរ៉ាឌី បន្ទាប់ពីឃើញទឹកចិត្តម្តាយឪពុកបែបនេះ គេក៏រលីងរលោងទឹកភ្នែក រួចសម្រេចចិត្ត ទៅបន្តការសិក្សានៅភ្នំពេញទៀត។ រ៉ាឌី បានត្រៀមលក្ខណៈខ្លះៗ ដើម្បីមកភ្នំពេញ ក្នុងនោះមានបង្ចិវខោអាវ កង់ចាស់ និងសៀវភៅសរសេរមួយចំនួន
តូច។ ធ្មេចបើក ធ្មេចបើក ថ្ងៃត្រូវឡើងមកភ្នំពេញ បានមកដល់។
ព្រឹកព្រលឹម ជាមួយនឹងសម្ពាយរបស់ខ្លួន រ៉ាឌី ដើរទៅរកកំពង់ចម្លង ដើម្បីឆ្លងទៅ កាន់ទីរួមខេត្តកំពង់ឆ្នាំង និងបន្តឡើងរថយន្តទៅភ្នំពេញ។
ម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ រថយន្តឈ្នួល បាននាំរ៉ាឌី មកដល់ភ្នំពេញ។ ដោយមិនទាន់បាន ទទួលទានបាយថ្ងៃត្រង់ រ៉ាឌី ដើរដោយអាការៈហត់ហេវ សំដៅទៅរកទីវត្ត ដើម្បីសុំកន្លែង ស្នាក់អាស្រ័ដើម្បីរៀន និងទទួលបានអាហារថ្ងៃត្រង់។ ជាដំបូងរ៉ាឌី បានសំដៅទៅរកវត្តឧណ្ណាលោម ប៉ុន្តែ ពុំមានកុដ្ឋ ឬកន្លែងសម្នាក់ណាអាចឱ្យរ៉ាឌីស្នាក់នៅបានឡើយ។ ទៅវត្តបទុមវត្តីក៏គ្មាន លុះទៅដល់វត្តលង្កា ដោយសាររ៉ាឌីបុំមានលិខិតបញ្ជាក់ត្រឹមត្រូវពីអាជ្ញាធរ ភូមិឃុំ រ៉ាឌី ក៏មិនត្រូវបានគេអនុញ្ញាតឱ្យស្នាក់នៅ ក្នុងវត្តលង្កាដែរ។
ដោយក្តីអស់សង្ឃឹម រ៉ាឌី បានចាកចេញពីទីវត្ត ទៅទិសខាងតំបន់បឹងកក់ ហើយទោះ បីមិនទាន់មានបាយក្នុងពោះ រ៉ាឌីនៅតែបន្តដើរកកន្លែងស្នាក់នៅទៀត។ តែម្តងនេះ រ៉ាឌី ដើររកផ្ទះជួល ដែលមានតម្លៃថោក ដើម្បីស្នាក់នៅ។ ថ្ងៃជ្រេបន្តិចទៅហើយរ៉ាឌី បានជួបនឹងនិស្សិតម្នាក់ ដែលមានអាយុស្របាលគ្នា មកពីខេត្តព្រៃវែង។ រ៉ាឌី បានសួរទៅនិស្សិតរូបនេះថា តើម្តុំនេះ មានបន្ទប់ជួលក្នុងតម្លៃថោកសមរម្យទេ? ខ្លួនត្រូវការជួលមួយបន្ទប់ដើម្បីរៀន ព្រោះរ៉ាឌី រៀននៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ។ សំណួរនេះ ត្រូវបាននិស្សិតរូបនោះតបមកវិញថា បាទម្តុំនេះ ឬទីនេះមានបន្ទប់ជួលតម្លៃថោក គ្រាន់តែតូចចង្អៀតបន្តិច តែយើងជានិស្សិត មករៀងចឹង អាចទ្រាំស្នាក់នៅបាន ហើយមិនទើសទ័លទេ យើងអាចស្នាក់នៅបន្ទប់ជាមួយគ្នាបាន គ្រាន់នឹងបានជួយចេញថ្លៃបន្ទប់គ្នាខ្លះ។
គ្រាន់តែលឺពាក្យថា អាចស្នាក់នៅបន្ទប់ជាមួយគ្នាបាន រ៉ាឌី ត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះ យល់ថា ខ្លួនមិនលំបាកដើររកផ្ទះជួលទៀតទេ។ អ្នកទំាងពីរ បានស្រុះស្រួលគ្នា ក្នុងការ ស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់រួម ទោះតូចចង្អៀត ក៏ពួកគេ អត់ធ្មត់ស្នាក់នៅរួមគ្នាដែរ។
ក្រោយពីចុះឈ្មោះចូលរៀន បានពីរសប្តាហ៍ រ៉ាឌី បានឆ្លៀតពេលទៅស្វែងរកការងារ ក្រៅម៉ោងធ្វើ ហើយជាលទ្ធផល រ៉ាឌី បានរកការងារធ្វើបាន ក្នុងក្លឹបរាត្រីមួយ ដោយមានតួនាទីជាអ្នករត់តុ ដោយទទួលបានប្រាក់ខែ ៨០ដុល្លារក្នុងមួយខែ សម្រាប់ខែដំបូង។ ខណៈនេះ ទោះបីប្រាក់កម្រៃមិនច្រើនក្តី តែវាអាចជួយសម្រួល សម្រាលបន្ទុករ៉ាឌី និងមិត្តរួមបន្ទប់បាន។ រ៉ាឌី នៅតែបំពេញការងារជាអ្នករត់តុ រហូតបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រផ្នែកអក្សរសាស្រ្តខ្មែរ។
បន្ទាប់ពីបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រ រ៉ាឌី មិនបានត្រឡប់ទៅស្រុកវិញភ្លាមទេ គឺនៅបន្តរៀបចំ ប្រវត្តិរូបដើរ
ដាក់តាមក្រុមហ៊ុន ដើម្បីស្វែងរកការងារធ្វើ ស្របតាមជំនាញដែលខ្លួនរៀន។ ក្រុមហ៊ុន ឬគ្រឹះស្ថានសិក្សាជា
ច្រើន ត្រូវរ៉ាឌី ដាក់ពង្រាយប្រវត្តិរូបរបស់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ រ៉ាឌី មិនត្រូវបានគេហៅទៅសម្ភាសទេ ធ្វើឱ្យរ៉ាឌីអស់សង្ឃឹម រហូតពេលមួយ ពេលរ៉ាឌីកំពុង អស់សង្ឃឹមខ្លាំង អង្គុយសំកុកម្នាក់ឯង ស្រាប់ក្រុមហ៊ុនមួយឈ្មោះថា ម៉េងលី ជេ. អេឌ្យូខេសិន ដែលជាក្រុមហ៊ុនដ៏ល្បីល្បាញមួយនៅកម្ពុជា បានទូរស័ព្ទមក ដោយប្រាប់រ៉ាឌីថា រ៉ាឌី អាចចូលសម្ភាសបាននៅថ្ងៃស្អែក វេលាម៉ោង៩ព្រឹក។
ដំណឹងនេះ ធ្វើឱ្យរ៉ាឌីរំភើបក្រែងលែង ព្រោះគេមិនស្មានថា រូបគេ ត្រូវបានក្រុមហ៊ុន ដ៏ល្បីល្បាញ ណាត់ជួបសម្ភាសដូច្នេះសោះ។ ដោយរំភើបពេក រ៉ាឌី បាននិយាយពាក្យថា អរគុណៗ ទៅកាន់ស្រ្តីអ្នកទូរស័ព្ទមក ជាច្រើនដង។
បន្ទាប់ពីដាក់ទូរស័ព្ទចុះ រ៉ាឌីត្រេកអរ រហូតភ្លេចបាយភ្លេចទឹក។ ពេលយប់គេងមិនលក់ រសាប់រសល់ ព្រោះមានអារម្មណ៍ថា ភ័យផងអរផង ពេលជិតចូលដល់ពេលសម្ភាស។
ស្អែកឡើងម៉ោង៨ព្រឹក រ៉ាឌីបានមកដល់ក្រុមហ៊ុនម៉េងលី ជេ.គួច អេឌ្យូខេសិន ដើម្បីសម្ភាស។ សន្តិសុខយាមខាងមុខ បាននាំរ៉ាឌី ទៅកាន់បន្ទប់រង់ចាំ បន្ទាប់មក ជំនួយការម្នាក់បានមកនាំរ៉ាឌីទៅកាន់ ជាន់ទី១៣ នៃអគារដ៏ខ្ពស់សន្លឹម ហៅថា អគារគួច លៀងហួ សាលប្រជុំ សូវ សុខហួង។
ពេលចូលដល់ក្នុងបន្ទប់ រ៉ាឌី ហាក់ញ័រជើង ញ័រខ្លួនភ័យផងបារម្ភផង ព្រោះ សមាជិក អ្នកសម្ភាសមានចំនួនច្រើន ជាពិសេស ត្រូវជួបសម្ភាសជាមួយលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ទៀត។ ប៉ុន្តែ ពេលសម្ភាស បែរជា អ្នកសម្ភាសសួរសំណួរងាយៗ ហាក់ចង់ឱ្យរ៉ាឌីមកធ្វើការនៅទីនេះ។ លុះសម្ភាសចប់ ជំនួយការម្នាក់ បានខ្សឹបប្រាប់រ៉ាឌីថា ការសម្ភាសនៅទីនេះ មិនប្រើសំណួរពិបាក នាំឱ្យអ្នកមកសម្ភាសភ័យ ឬព្រួយបារម្ភទេ ព្រោះត្រូវការឱ្យមនុស្សមកធ្វើការដោយកក់ក្តៅ។ រ៉ាឌី ត្រូវបានខាងផ្នែកធនធានមនុស្ស ទូរស័ព្ទប្រាប់ថា ជាប់ ក្នុងការសម្ភាសលើកចុងក្រោយនេះ ដែលតួនាទីរ៉ាឌី ជាអ្នកស្រាវជ្រាវប្រមូលទិន្នន័យក្រុម រៀបចំជាឯកសារសម្រាប់ក្រុមទំាងមូល ដោយរ៉ាឌី ទទួលបានប្រាក់ខែខ្ពស់ជាងមុន៤ដង។ រ៉ាឌីមហាសែនសប្បាយចិត្ត ព្រោះគិតថា ខ្លួនអាចចិញ្ចឹមខ្លួនរស់ហើយ ហើយអាចសន្សំប្រាក់ខ្លះផ្ញើទៅម្តាយផងដែរ។ រ៉ាឌី ក៏ពេញចិត្ត និងស្រលាញ់ការងារ ដែលក្រុមហ៊ុនតម្រូវឱ្យធ្វើដែរ ហើយព្យាយាមធ្វើការដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់រ៉ាឌី ទោះបី នៅ(មានកម្រិតក្តី តែធ្វើឱ្យ លោកប្រធានក្រុមហ៊ុន គឺលោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិតគួច ម៉េងលី ពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានដំឡើងប្រាក់ខែ ៥០ភាគរយដល់រ៉ាឌីនៅបីខែបន្ទាប់។ ក្រោយមកទៀត ដោយឃើញរ៉ាឌីខ្វះខាត លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ក៏បានផ្តល់ទូរសព្ទម៉ាកអាយហ្វូនហ្វាយថ្មីមួយគ្រឿង ដល់រ៉ាឌី និងនៅមួយឆ្នាំក្រោយទៀត លោកឧកញ៉ា ក៏បានផ្តល់អាហារូបករណ៍ បរិញ្ញាបត្រ ជាន់ខ្ពស់ដល់រ៉ាឌីថែមទៀតផង។
សន្តានចិត្តរបស់លោកឧកញ៉ា ធ្វើឱ្យរ៉ាឌី មានចម្ងល់ខ្លះដែរថា ហេតុអ្វី ពេលខ្លះ គេបំពេញការងារមិនបានល្អទេ តែលោកឧកញ៉ា នៅតែពេញចិត្ត និងកោតសរសើររូបគេ តែក្រោយមក ទើបរ៉ាឌីទទួលដំណឹងមកថា ការជួយជ្រោមជ្រែងរបស់លោកឧកញ៉ាគួច ម៉េងលី គឺលោកចង់ផ្តល់ឱកាសឱ្យយុវជនខ្មែរ ជាពិសេសយុវជនក្រីក្រមកពីជនបទ បានទទួលការ អប់រំ មានការងារធ្វើ ទទួលបានបទពិសោធន៍ និងមានជំនាញ សម្រាប់អភិវឌ្ឍអនាគតប៉ុណ្ណោះ។ ការអនុគ្រោះរបស់លោកឧកញ៉ា គឺធ្វើឡើងតាមរយៈ ការផ្តល់ឱកាសការងារ អាហារូបករណ៍ បន្តការសិក្សា ព្រោះលោកឧកញ៉ា យល់ឃើញថា កូនអ្នកក្រ ទោះមានឱកាស បើយើងមិនផ្តល់ឱកាស ក៏គ្នាគ្មានឱកាសដែរ។ រ៉ាឌីគិតថា ខ្លួនបានមកទីគឺដោយសារចិញ្ចៀនម្តាយមួយវង់ និងមានលទ្ធផលដល់ថ្ងៃនេះ គឺដោយសារការផ្តល់ឱកាស របស់លោកឧកញ៉ា មហាសប្បុរស គួច ម៉េងលី។ លោកឧកញ៉ាគួច ម៉េងលី គឺជាអ្នកមានគុណទី៣ របស់ខ្ញុំ បន្ទាប់ពីឪពុកម្តាយគ្រូបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ។
ដំណឹងនេះ បានលេចឮដល់អ្នកស្រុក អ្នកភូមិ ហើយម្នាក់ៗតែងតែនិយាយថា ខ្ញុំមានសំណាងណាស់ បានធ្វើការជាមួយឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ព្រោះឧកញ៉ារូបនេះ និងក្រុមគ្រួសារ ជាអ្នកធ្វើបុណធ្វើទានខ្លាំងណាស់ ជាមនុស្សមានប្រជាប្រិយភាព មានចំណេះដឹងគួរឱ្យគោរពបំផុត។ តាំងពីពេលនោះមក តាមរយៈចំណេះដឹង និងការងាររបស់រ៉ាឌី អ្នកភូមិរបស់រ៉ាឌីបានផ្លាស់ប្ដូរផ្នត់គំនិតពីការនេសាទត្រី មកអនុញ្ញាតឱ្យកូនចៅបានទៅរៀនសូត្រយកតម្រិះវិជ្ជាវិញ។
អឿ ស៊ីណា
ថ្ងៃទី៣ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១៨
៣. គុណទឹកចិត្ដ
ខ្ញុំជាក្មេងកំព្រាឪពុកម្នាក់នៅក្នុងភូមិកោះធំ ហើយការសិក្សារបស់ខ្ញុំគឺបានតែត្រឹមថា្នក់ទី៨តែប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុដែលធ្វើឱ្យការសិក្សារបស់ខ្ញុំបានត្រឹមនេះ គឺដោយសារម្ដាយរបស់ខ្ញុំមានជំងឺមហារីកសុដន់ ហើយឪពុកខ្ញុំ បានទទួលមរណភាពចោលខ្ញុំ តាំងពីខ្ញុំនៅតូច។ ខ្ញុំមានប្អូន៣នាក់ ដែល កត្ដានេះ ក៏ជាហេតុធ្វើឱ្យខ្ញុំសម្រេចចិត្ដឈប់រៀននៅត្រឹមថ្នាក់ទី៨។ រហូតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំបានឈប់រៀន៥ឆ្នាំហើយ ហើយ៥ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំប្រកបរបរដើរស៊ីឈ្នួលឱ្យគេនៅក្នុងភូមិ ដូចជា ការដកស្ទូងស្រូវច្រូតស្រូវ លីសែងស្រូវ លីសែងប្រហុកឱ្យគេជាដើម។ នៅសល់ពេលទំនេរបន្ដិចបន្ដួច ខ្ញុំឆ្លៀតទៅរកត្រីខ្លះ ដើម្បីលក់បានកម្រៃមកចិញ្ចឹមគ្រួសារ។ ក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំសម្លឹងឃើញថា គ្រួសារខ្ញុំមិនអាចរើសបម្រាស់ពីភាពក្រីក្របានទេ។ ការខ្វះខាតក្នុងជីវភាពនៅតែកើតមានឡើង និងធ្វើឱ្យគ្រួសារខ្ញុំកាន់តែលំបាកទៅៗ ព្រោះប្អូនៗរបស់ខ្ញុំនៅតូចៗពេក មិនអាចជួយអ្វីបាន។
ដើម្បីស្វែងរកប្រាក់កម្រៃផ្គត់ផ្គង់ឱ្យប្អូនៗបានរៀន និងព្យាបាលម្តាយខ្ញុំ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តចាកចេញពីស្រុកកំណើតទំាងអាឡោះអាល័យតាមរថយន្តឈ្នួលមកភ្នំពេញរកការងារធ្វើ។ នៅភ្នំពេញ ខ្ញុំគ្មានស្គាល់អ្នកណាម្នាក់ទេ ខ្ញុំបានសាកល្បងឱ្យម៉ូតូឌុបជូនខ្ញុំទៅរកកន្លែងធ្វើសំណង់ ត្រង់ណាក៏បាន ឱ្យតែគេត្រូវការកម្មករ ហើយធ្វើអ្វីក៏ខ្ញុំធ្វើដែរ ឱ្យតែបានលុយជួយដល់គ្រួសារ ជាពិសេសព្យាបាលម្តាយខ្ញុំ។
ពូម៉ូតូឌុបបានជូនខ្ញុំទៅដល់ការដ្ឋានសាងសង់អគារខ្ពស់មួយ កំពុងសាងសង់នៅម្តុំផ្សារដើមគរ ដែលនៅខាងមុខការដ្ឋានមានសរសេរអក្សរជ្រើសរើសកម្មករ។ ក្រឡេកឃើញសេចក្តីជូនដំណឹងនេះ ខ្ញុំពិតជាត្រេកអរមែនទែន។
ពេលកំពុងដកលុយពីក្នុងកាបូបឱ្យម៉ូតូឌុប ស្រាប់តែទាញវ៉ាប់ទៅបាត់ គឺចោរបានឆក់កាបូបលុយខ្ញុំ ខ្ញុំស្រែកថាចោរៗ ដើម្បីឱ្យគេជួយដេញតាម តែគ្មានអ្នកណាដេញឡើយ ព្រោះគេម្នាក់ៗមើលទៅហាក់យកព្រះអាយុរៀងៗខ្លួន។ ការពិតកាបូបលុយនេះ គ្មានលុយប៉ុន្មានទេ តែខ្ញុំស្តាយ។ ខ្ញុំ រត់ដេញតាមក្រោយបន្តិច ក៏ទុចជំហានវិញ ព្រោះចោរបើកម៉ូតូលឿនទៅឆ្ងាយហើយ។
ខ្ញុំឈរស្រឡាំងកាំង ព្រោះតែចោរឆក់។ ខ្ញុំស្ទាបហោប៉ៅ រកលុយឱ្យម៉ូតូឌុប តែអ្នករត់ម៉ូតូទំនងជាដឹងថា ខ្ញុំគ្មានលុយសម្រាប់ឱ្យគាត់ទេ គាត់ក៏ប្រាប់ថា មិនបាច់ឱ្យលុយគាត់ទេ ហើយគាត់ក៏បានហុចលុយប្រាំពាន់រៀលមកឱ្យខ្ញុំវិញ គ្រាន់ខ្ញុំអាចទិញបាយហូបពេលល្ងាច។ ខ្ញុំមើលមុខគាត់ និងមិនទទួលយកលុយពីគាត់ទេ។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំ គិតថា តើចោរនេះ តាមខ្ញុំពីកន្លែងណាមក? តើគេមកឆក់ខ្ញុំនេះ គេដឹងថា ខ្ញុំកំពុងអត់ទេ? ខ្ញុំគ្មានអ្វីសល់ក្រៅពីសម្ពាយខោអាវចាស់ៗប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនោះ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំដូចត្រូវបានគេដកព្រលឹងពីខ្លួន។ រំពេចនេះ ខ្ញុំគិតថា តើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វី? ទីមួយការងារមិនទាន់សុំគេបានធ្វើ ទី២ គ្មានប្រាក់ហូបបាយ ទីបី តើទៅស្នាក់នៅឯណា? បើមិនស្គាល់គេនោះ? តើខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នកសុំទានគេឬ? តើខ្ញុំលើកដៃសុំទានគេរួចទេ បើកម្លាំងខ្ញុំដៃជើងខ្ញុំ មានល្អគ្រប់គ្រាន់ទាំងអស់នោះ?
កំពុងតែគិតវិលវល់ៗ ក្រឡេកមើលទៅជ្រុងម្ខាងនៃកែងផ្លូវបែកជាបួន ខ្ញុំឃើញបុរសវ័យចំណាស់ម្នាក់ សម្បុរស សក់ស្កូវព្រោង កំពុងទទួលទានបាយយ៉ាងឆ្ងាញ់ក្នុងហាងអាហារ ជាមួយក្រុមការងារគាត់។ ខ្ញុំមិន ស្គាល់គាត់ថា ជាអ្នកណាទេ តែក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថា គាត់គឺលោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ប្រធាន ក្រុមហ៊ុនម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូខេសិន ដែលគេស្គាល់ថា ជាម្ចាស់សាលារៀន អន្តរទ្វីអាមេរិកាំង ដ៏ល្បីល្បាញនៅកម្ពុជាយើង។
ដោយមើលទៅទំនងថា គាត់ជាមនុស្សចិត្តល្អ ឬចិត្តសប្បុរសនោះ ខ្ញុំក៏ប្រថុយស្ពាយបង្វិចចូលទៅរកគាត់។ ខ្ញុំលើកដៃសំពះគាត់ហើយ និយាយថា លោកពូ ឱ្យខ្ញុំសុំលុយបន្ដិចបន្ដួចមក សម្រាប់ទិញបាយហូប ព្រោះតាំងពីព្រឹកមក ខ្ញុំមិនទាន់បានហូបបាយទេ។ មិញនេះ ចោរឆក់កាបូបលុយខ្ញុំទៅបាត់ទៀត។
បុរសចំណាស់ មើលមុខខ្ញុំ ខ្ញុំនឹកក្នុងចិត្តថា គាត់ប្រាកដជាឆ្លើយថា ប្អូន ឬក្មួយមកពីណា ម្តេចមិនរកការងារធ្វើហើយ? តែផ្ទុយទៅវិញ គាត់ញញឹមហើយសួរមកខ្ញុំថា ក្មួយមកពីណា មានអីវ៉ាន់សំពីងសំពោងផង? ខ្ញុំតបទៅគាត់វិញថា ខ្ញុំមកពីស្រុកជលគីរី ភូមិកោះធំ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។ ខ្ញុំ គិតថាមករកការងារធ្វើក្រែងបានលុយខ្លះព្យាបាលម្តាយខ្ញុំ តែមិនទាន់បានអីផង ចោរឆក់កាបូបបាត់ទៅហើយ ហើយការងារមិនទាន់រកបានទៀត។
ខ្ញុំនិយាយចប់ភ្លាម បុរសចំណាស់បន្តញញឹមមករកខ្ញុំ ឯអ្នករួមតុជាមួយគាត់ ក៏មើលមកខ្ញុំដោយកែវភ្នែកហួសចិត្តដែរ។ បុរសចំណាស់ បានហៅអ្នករត់តុឱ្យមកក្បែរគាត់ភ្លាម ហើយគាត់ខ្សឹបប្រាប់អ្នករត់តុ ដែលខ្ញុំមិនដឹងថា ខ្សឹបរឿងអ្វី តែគាត់បានឱ្យខ្ញុំអង្គុយនៅកៅអីក្បែរគាត់។ បុរសចំណាស់តបមកខ្ញុំវិញថា គាត់គ្មានប្រាក់ទេ។ គ្រាន់តែលឺប្រយោគនេះភ្លាម ខ្ញុំសែនស្លុតក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែប្រយោគបន្តរបស់គាត់ ដែលពោលថា តែខ្ញុំមានបាយម្ហូបឱ្យក្មួយហូប ធ្វើឱ្យកម្លាំងចិត្តរបស់ខ្ញុំ កម្រើកឡើងមកវិញ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្ដណាស់ ព្រោះយល់ថា បន្តិចទៀតមាត់របស់ខ្ញុំនឹងបានទំពារអាហារ ក្រពះខ្ញុំនឹងបានឆ្អែត។ មិនបង្អង់យូរបុរសចំណាស់ បន្តសួរមកខ្ញុំ ក្មួយមកភ្នំពេញនេះ ចង់ធ្វើការងារអ្វីដែរ? ខ្ញុំឆ្លើយភ្លាមមិនរារែកយូរថា ខ្ញុំគ្មានចំណេះដឹងអ្វីទេ ខ្ញុំមកនេះ គឺចង់មករកការងារសំណង់ធ្វើនឹងគេ បើគ្មានការងារសំណង់ធ្វើទេ ធ្វើជាអ្នកលីសែង ឬធ្វើអ្វីក៏បានដែរ តែមិនទាន់បានអ្វីផង ក៏មានរឿងកើតឡើង។ បុរសចំណាស់នៅតែញញឹម ហើយងក់ក្បាល សួរខ្ញុំដដែលថា ចុះក្មួយរៀនដល់ថ្នាក់ទីប៉ុន្មាន? ខ្ញុំឆ្លើយវិញថា ខ្ញុំរៀនបានត្រឹមតែថ្នាក់ទី៨ ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះជីវភាពគ្រួសារខ្វះខាតខ្លាំងពេក។
គាត់ញញឹមមករកខ្ញុំទៀត
.ចុះបើខ្ញុំមានការងារឱ្យធ្វើ តើក្មួយគិតយ៉ាងម៉េចដែរ? ក្មួយធ្វើទេ (គាត់សួរខ្ញុំ)
.បាទ ដូចខ្ញុំជម្រាបពូអ៊ីចឹង ការងារអ្វីក៏ធ្វើដែរ ព្រោះខ្ញុំត្រូវការយកប្រាក់ព្យាបាលជំងឺម្តាយខ្ញុំ
បុរសចំណាស់យកដៃអង្អែលស្មាខ្ញុំ ហើយពោលស្រាលៗថា ជីវិតគឺបែបនេះហើយ ប៉ុន្តែបើក្មួយដួលហើយ ក្មួយងើប ដួលហើយងើប នោះក្មួយនឹងទទួលជោគជ័យក្នុងជីវិតនៅថ្ងៃណាមួយ។ ក្មួយកុំអាលអស់សង្ឃឹម។ ជីវិតនៅទីក្រុងភ្នំពេញ គឺជាជីវិតដែលពោរពេញដោយភាពសប្បាយ ផ្អែមប្រៃ ល្វីងជូរចត់។ ខ្ញុំចង់ប្រាប់ក្មួយថា ខ្ញុំគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលកើតចេញពីការសុំទានដូចក្មួយដែរ តែដោយសារការតស៊ូរបស់ខ្ញុំ ការព្យាយាមរបស់ខ្ញុំ ទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំមានថ្ងៃនេះ។ ងាកមកនិយាយពីការងារវិញ ការងារដែលខ្ញុំចង់ឱ្យក្មួយធ្វើ គឺមិនទាមទារចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់ទេ តែទាមទារមនុស្សស្មោះត្រង់ សុភាពរាបសារ រួសរាយ រាក់ទាក់ ញញឹមស្វាគមន៍ ពិសេសមានស្មារតីទទួលខុសត្រូវក្នុងការការពារសុវត្ថិភាពជូនសិស្សានុសិស្ស មានន័យថា ជាសន្តិសុខសាលារៀនរបស់ខ្ញុំ។ តើក្មួយធ្វើបានទេ?
.បាទ ក្មួយធ្វើបាន (ខ្ញុំឆ្លើយយ៉ាងរហ័ស)
.ល្អណាស់ បើក្មួយធ្វើបាន (គាត់ឆ្លើយមកខ្ញុំវិញ) ចុះឥឡូវ ក្មួយស្នាក់នៅណា? ពូដឹងថា ពេលនេះក្មួយគ្មានកន្លែងស្នាក់នៅទេ ដូច្នេះតើក្មួយអាចស្នាក់នៅក្នុងសាលារៀនរបស់ពូតែម្តងបានទេ?
ស្តាប់ប្រសាសន៍នេះ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំរំភើបយ៉ាងខ្លាំង។ បេះដូងខ្ញុំស្ទើរផ្ទុះចេញមកក្រៅ ពេលឃើញសន្ដានចិត្ដដ៏មហាល្អរបស់គាត់។ ខ្ញុំតបទៅគាត់វិញថា បាទក្មួយអរគុណលោកពូខ្លាំងណាស់ ដែលមានសន្ដានចិត្ដសណ្តោសប្រណីដល់អ្នកក្រខ្សត់ដូចខ្ញុំ។
បន្ទាប់ពីឯកភាពគ្នាហើយ លោកឧកញ៉ាគួច ម៉េងលី បានឱ្យគេលើកអាហារមួយចានធំ មកឱ្យខ្ញុំ ហើយឱ្យខ្ញុំហូបអាហារនេះ។
.ច្រើនខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំហូបម៉េចនឹងអស់? (ខ្ញុំនឹកក្នុងចិត្ត)
.ហេតុអ្វីទើបតែស្គាល់គ្នា គាត់ទុកចិត្តខ្ញុំ? គាត់ចង់សាកចិត្តខ្ញុំឬ? ឬគាត់មានបំណងអ្វី? (ខ្ញុំនៅតែគិតក្នុងចិត្តដដែល)
ចេញពីហាងអាហារមកដល់មុខអគារពណ៌ក្រហមលាយពណ៌សរ បណ្តោយថ្ងៃ លោកឧកញ៉ា បាន
ប្រាប់ទៅប្រធានសន្ដិសុខ ដែលកំពុងឈរយាមថា ជួយមើលថែរក្មួយម្នាក់នេះផង ព្រឹកឡើងចាំចាត់ចែងការងារ
ឱ្យគេធ្វើផង។ ខ្ញុំលើកដៃសំពះលោកសន្តិសុខ ដោយការគោរព និងរអែងចិត្ត គាត់ក៏សំពះខ្ញុំវិញដែរ។ ចំណែកលោកឧកញ៉ា បន្ទាប់ពីមានប្រសាសន៍ផ្តែផ្តាំរួច គាត់ក៏បានឡើងរថយន្តដែលចតចាំមុខអគារចេញទៅបាត់។
ខ្ញុំនៅឈររេរា ឱបបង្វិចខោអាវ បន្តិចក្រោយមកលោកសន្តិសុខ ប្រាប់ខ្ញុំថា ប្អូនមានសំណាងណាស់ បានស្គាល់លោកប្រធាន ព្រោះក្រុមគ្រួសារ មានឪពុកម្តាយ បងប្អូនលោកប្រធាន ជាមនុស្ស មានចិត្តសប្បុរសណាស់។ គាត់ចូលចិត្តជួយមនុស្សដោយមិនរើសមុខ ជាពិសេស ជនខ្វះខាតផ្ទះសម្បែង ខ្វះខាតថវិកា ព្យាបាលជំងឺ និងជីវភាពខ្វះខាតជាដើម។ និយាយចប់ លោកបងសន្តិសុខប្រាប់ខ្ញុំឱ្យទៅសម្រាកក្នុងបន្ទប់មួយដែលមានគ្រែ ពូកយ៉ាងស្អាត និងផាសុកភាព។ នេះជាលើកទីមួយហើយក្នុងជីវិតខ្ញុំ ដែលខ្នងរបស់អ្នកក្រដូចខ្ញុំបានប៉ះទៅលើពូកដ៏ទន់ល្មើយ គួរឱ្យរំភើប។ តាំងពី ចាប់កំណើតមក ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ទេដែលហៅថាគ្រែល្អ បន្ទប់គេស្អាត ឬពូកទន់ល្មើយទេ។ លោក ឧកញ៉ា ពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំស្គាល់អ្វីទៅឋានសួគ៌ជីវិតហើយ។ ខ្ញុំគេងលង់លក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ ខ្នងរបស់ខ្ញុំ ពិតជាមានសេចក្តីសុខណាស់។ ខ្ញុំគិតថា បើជីវិតខ្ញុំបែបនេះរហូតទៅ មិនដឹងថា ខ្ញុំសប្បាយចិត្តយ៉ាង ណាទេ?
ព្រឹកព្រលឹម ម៉ោងប្រមាណ៦ ខ្ញុំក្រោកពីដំណេក ហើយបន្ទាប់ពីងូតទឹក លុបលាងមុខមាត់ និងស្លៀកពាក់រួច បងៗសន្តិសុខបាននាំខ្ញុំមកខាងមុខសាលា ដើម្បីបំពេញការងារជាសន្ដិសុខ។ ដោយសារខ្ញុំមិនទាន់មានឯកសណ្ឋានសន្តិសុខ បងៗសន្តិសុខ បានប្រាប់ឱ្យខ្ញុំបំពេញនាទីសន្តិសុខ ដោយប្រើសម្លៀកបំពាក់ធម្មតាសិន តែមុននឹងបំពេញការងារ បងៗបានណែនាំខ្ញុំពីរបៀបរបប វិធីសាស្រ្ត និងច្បាប់ក្រុមហ៊ុនយ៉ាងលម្អិតមកដល់ខ្ញុំ។ ជាចុងក្រោយ បងៗប្រាប់ឱ្យខ្ញុំខិតខំបំពេញការងារ ឱ្យបានល្អ ព្រោះនៅក្រុមហ៊ុនលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ពេលបុគ្គលិកណាបំពេញការងារបានល្អ នឹងទទួលបានការលើកសរសើរ និងប្រាក់រង្វាន់លើកទឹកចិត្តផងដែរ។ បងៗណែនាំខ្ញុំ ដោយក្តីមេត្តា ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានក្តីសង្ឃឹម។ ខ្ញុំជឿថា កាយវិការ ដ៏គួរឱ្យគោរពនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតថាបើគ្មានការណែនាំពីលោកឧកញ៉ាទេ ក៏មិនអាចមានលទ្ធផលល្អដល់ថ្នាក់ក្រោមនេះដែរ។ ដំបូងឡើយ អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ គឺនៅឆ្គងខ្លាំងណាស់ បានបងៗ ជួយជ្រោមជ្រែងប្រាប់ណែនាំខ្ញុំរហូត។ ធ្វើការនៅទីនេះ ខ្ញុំពិតជាកក់ក្តៅណាស់ ព្រោះបុគ្គលិកនីមួយៗ គ្មានចរិតប៉ែងជើង ឬជាន់ពន្លិចគ្នាទេ មានតែជួយគ្នាដោយភាពស្មោះត្រង់ ដើម្បីឈានទៅរកភាពជោគជ័យ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយខិតខំបំពេញការងារ តាមគោលការណ៍ក្រុមហ៊ុន ដែលដាក់ឱ្យដោយមិនឱ្យបងៗ ជាពិសេសលោកឧកញ៉ា អស់សង្ឃឹមឡើយ។ មួយខែដំបូង ប្រាក់ខែរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបើកនៅថ្ងៃទី៣០ ហើយខ្ញុំបានយកថវិកានេះដោយរំភើបទៅជូនអ្នកម្តាយ ដែលកំពុងរុកកួនដោយជំងឺមហារីករ៉ុំារ៉ៃ។ ខ្ញុំពិតជារំភើបចំពោះកន្លែងការងារ និងប្រាក់ខែ តែខ្ញុំក៏ពិតជាតក់ស្លុត ចំពោះជីវិតអ្នកម្តាយខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំមិនដឹងថា តើមានអ្វីអាចជួយជីវិតអ្នកម្តាយបានទេ?
ការខិតខំរបស់ខ្ញុំ ក៏បានលាន់លឺទៅដល់លោកឧកញ៉ា ធ្វើឱ្យលោកឧកញ៉ាសប្បាយចិត្ត ហើយពេលខ្ញុំត្រឡប់មកពីស្រុកវិញ លោកឧកញ៉ា បានហៅខ្ញុំទៅជួប រួចសួរនាំខ្ញុំ បញ្ហាការងារ។ លោកឧកញ៉ា សួរខ្ញុំអំពីបរិយាកាសការងារ តើពិបាកឬស្មុគស្មាញទេ? តើប្រាក់ខែទទួលបាន សមរម្យទេ បើមិនទាន់សមរម្យ អាចចរចាគ្នាបានទៀត។ ប្រយោគនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកឿងយោបល់ ព្រោះទោះមិនជាច្រើនណាស់ណា តែខ្ញុំទើបតែចូលបំពេញការងារដំបូង ម្យ៉ាងមិនទាន់ ចេះកិច្ចការអ្វីច្រើនផង ចាំបាច់អ្វីត្រូវទាមទារខ្ពស់ជាងនេះ? ខ្ញុំតបទៅលោកឧកញ៉ាវិញថា មិនអីទេ ប៉ុណ្ណឹង សម ល្មមនឹងសមត្ថភាពការងារហើយ។
ទំនងឃើញទឹកមុខខ្ញុំស្ងួតស្រពោន លោកឧកញ៉ា បន្តសួរខ្ញុំថា បើល្មម ហេតុអីមើលមុខដូចជាមិនសប្បាយចិត្ត?
ខ្ញុំនៅស្ងៀមមិនចង់ឆ្លើយ ព្រោះនេះជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន មិនត្រូវជម្រាបលោកឧកញ៉ាឱ្យដឹងឡើយ។ យូរបន្តិចទើបខ្ញុំជម្រាបគាត់ថា មុខមិនរីកនេះ មិនមែនមកពីប្រាក់ខែតិច ឬការងារច្រើនទេ តែមកពី ខ្ញុំមានអ្នកម្តាយកំពុងមានជំងឺនៅផ្ទះ ដែលត្រូវការប្រាក់ព្យាបាល និងមានប្អូនៗពីរនាក់ទៀត ដែលត្រូវមើលថែជំនួសអ្នកម្តាយ។
លោកឧកញ៉ាបើកភ្នែកធំដោយភ្ញាក់ផ្អើល ហើយសួរមកខ្ញុំភ្លាម
.ម្តាយក្មួយកើតជំងឺអ្វី? ហើយសព្វថ្ងៃគាត់សម្រាកនៅមន្ទីពេទ្យណា?
.គាត់សម្រាកនៅផ្ទះ គាត់កើតជំងឺមហារីកសុដន់ (ខ្ញុំឆ្លើយទំាងអារម្មណ៍មិននៅក្នុងខ្លួន)
. ហ៊ឹម ចុះគ្រូពេទ្យគេថាម៉េចដែរក្មួយ? (លោកឧកញ៉ា សួរដោយភ្ញាក់ផ្អើល)
.បាទ ពេទ្យប្រាប់ថា ជាដំណាក់កាលចុងក្រោយហើយ
.ផ្តល់ដំណឹងឱ្យពូយឺតបន្តិចហើយ ចុះបើពូចង់យកគាត់មកព្យាបាលនៅភ្នំពេញបានទេ?
.បាទ លោកពូ...
សំណេះសំណាលគ្នាចប់លោកឧកញ៉ាបានផ្តល់ថវិកាផ្ទាល់ខ្លួនឱ្យខ្ញុំ ២០០ដុល្លារ និងបានប្រាប់ឱ្យខាងអ្នកបើកបររថយន្ត ជួយជូនខ្ញុំទៅផ្ទះ ដើម្បីយកម្តាយខ្ញុំមកព្យាបាល។ បន្តិចក្រោយមក អ្នកបើកបរ ក៏បើករថយន្តសាលាមកដល់ ហើយជូនខ្ញុំទៅស្រុកកំណើត។ នៅតាមផ្លូវ ខ្ញុំនៅតែគិតថា អ្នកម្តាយរបស់ខ្ញុំនឹងមានឱកាសជាសះស្បើយពីជំងឺដ៏សាហាវនេះ។ លុះពេលមកដល់ ខ្ញុំឃើញ មនុស្សជាច្រើន មានក្មេង មានចាស់ កំពុងអ៊ូអរ ប្រសេកប្រសាច នៅមុខផ្ទះខ្ញុំ។ គ្រាន់តែរថយន្តឈប់ភ្លាម ខ្ញុំលោតចុះភ្លាម រួចរត់ទៅរកម្តាយខ្ញុំ។ ប្អូនខ្ញុំដែលយំសស្រាក់ បានប្រាប់ខ្ញុំ ទំាងអួលដើមក ថា ម៉ែ ស្លាប់ហើយបង...
គ្រាន់តែលឺពាក្យនេះ ខ្ញុំតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង ។ ខ្ញុំទន់ជង្គង់លុតជង្គង់ព្រឹបទៅលើរនាបផ្ទះ ។ ខ្ញុំ វារទៅរក
ម្តាយដែលសម្រាន្តស្តូកស្តឹងលែងកម្រើក ហើយភ្នែកបិទជិតឈឹង។ ខ្ញុំស្រែកហៅម៉ែខ្សឹបៗ ដើម្បីជម្រាបគាត់ថា ម៉ែមានសង្ឃឹមហើយ ព្រោះមានឧកញ៉ាចិត្តធម៌ជួយចេញប្រាក់ព្យាបាលហើយ។ មាត់ ម៉ែ ដែលធ្លាប់ឆ្លើយតប ធ្លាប់ប្រៀនប្រដៅ និងដាស់តឿនខ្ញុំ កុំឱ្យដើរផ្លូវខុសមិនអាចកម្រើកបាន។ ភ្នែកម៉ែ ដែលធ្លាប់តែមើលមុខខ្ញុំ មិនអាចមើលឃើញខ្ញុំ ដៃរបស់ម៉ែដែលធ្លាប់អង្អែលក្បាលខ្ញុំ មិនអាចកម្រើកបាន។ ខ្ញុំបានបន្ទោសខ្លួនឯងនៅចំពោះសពម៉ែថា ខ្ញុំគឺជាកូនមិនបានការ មិនអាចជួយអ្វីម៉ែបាន។ ខ្ញុំបានសំពះបាតជើងអ្នកម្តាយ និងលើកទូលដាក់លើក្បាល។ ខ្ញុំបានចេញមកក្រៅផ្ទះ ប្រាប់ទៅអ្នកបើកបររបស់លោកឧកញ៉ាថា ម្តាយខ្ញុំស្លាប់ហើយ លោកបងត្រឡប់ទៅវិញចុះ។ បងអ្នកបើករថយន្តធ្លាក់ទឹកមុខហើយ ទាញទូរសព្ទពីក្នុងហោប៉ៅ មកទូរសព្ទទៅកាន់លោកឧកញ៉ា តាមដំណើររឿង។ ភ្លាមនោះ បងអ្នកបើកបរបានយកទូរសព្ទមកឱ្យខ្ញុំ ដើម្បីឆ្លើយឆ្លងជាមួយលោកឧកញ៉ា។ សំឡេងក្តុកក្តួលរបស់លោកឧកញ៉ា តាមទូរស័ព្ទបានប្រាប់ខ្ញុំថា ក្មួយប្រុស ពូចូលរួមសោកស្តាយផង។ ពូពិតជាស្តាយណាស់ ដែលជួយម្តាយក្មួយទាន់ពេលវេលា។
ស្តាប់ប្រាសន៍លោកឧកញ៉ា កាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំក្តុកក្តួល និងយល់ពីតម្លៃនៃទឹកចិត្តដ៏ល្អបរិសុទ្ធរបស់លោកឧកញ៉ាថែមទៀត។ លោកឧកញ៉ា បានប្រាប់ខ្ញុំថា លោកនឹងជួយថវិកាទំាងស្រុង សម្រាប់ពិធីបុណ្យសព។ ទឹកចិត្តនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែរំភើបថែមទៀត។ លុះល្ងាចឡើង ម៉ោងប្រមាណជា៥ រថយន្តទំនើបពីរបីគ្រឿងបានមកដល់។ ខ្ញុំងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ចំពោះវត្តមានរថយន្តទំាងនេះ តែបន្តិចក្រោយមក ក៏ឃើញលោកឧកញ៉ា ចុះពីលើរថយន្តនោះមកដែរ ទើបខ្ញុំរំសាយចម្ងល់ដោយក្តីរំភើប ព្រោះមិនជឿសោះថា ខ្ញុំជាកូនចៅ ជាបុគ្គលិកតូចតាច ក៏លោកឧកញ៉ា យកចិត្តទុកដាក់មកចូលរួមដែរ។ ទឹកចិត្ត និងសន្តានចិត្ត ដ៏ថ្លៃថ្លារបស់លោកឧកញ៉ា នៅតែស្ថិតក្នុងក្រអៅបេះដូងខ្ញុំជានិច្ច។
អឿ ស៊ីណា
ថ្ងៃទី១០ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១៨
៤. សម្រស់បុប្ផាកោះប្រាក់
ថ្ងៃទី២៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១៨ គឺជាថ្ងៃឈប់សម្រាកគម្រប់ខួប២៥ឆ្នាំ នៃទិវាប្រកាសឱ្យប្រើប្រាស់រដ្ឋធម្មនុញ្ញកម្ពុជាជាថ្មី។
ថ្ងៃនេះដែរ ខ្ញុំ ជីវ័ន្ដ និងវាសនា បានរៀបចំដំណើរកម្សាន្ដឆ្ពោះទៅរម្មណីយដ្ឋានកោះប្រាក់។ កោះប្រាក់ជារម្មណីដ្ឋានដែលមានផាសុកភាព ខ្យល់ត្រជាក់បរិសុទ្ធ ដូចក្នុងបទចម្រៀងរបស់លោកស៊ិន ស៊ីសាមុត ដែលលោកបានច្រៀងរៀបរាប់ពីសម្រស់បុប្ផាកោះប្រាក់។
ពួកយើងបានណាត់ជួបជុំគ្នានៅម៉ោង៩កន្លះ ក្នុងហាងឈ្មោះលីណា។ ខ្យុះដែលយើងជួល អង្គុយ គឺនៅប្របមាត់ទឹក និងប៉ប្រះផ្ទៃទឹក គួរឱ្យចង់អង្គុយលេង។ ទីនេះ យើងអាចអង្គុយស្រូប យកខ្យល់ ទទួលទានអាហារ និងមើលភ្ញៀវទេសចរដទៃទៀត ជាពិសេសគូសង្សារវ័យក្មេងដ៏ស្រស់សង្ហាជិះទូកកម្សាន្តទៅមក។
ជីវ័ន្ដបានទៅដល់កន្លែងមុនខ្ញុំ ចំណែកខ្ញុំដល់កន្លែងណាត់នៅម៉ោង៩និង៥០នាទីព្រឹក។ មកដល់ភ្លាម ខ្ញុំសួរជីវ័ន្ដថា វាសនាមកដល់ហើយឬនៅ? ជីវ័ន្ដថា វាសនាមិនទាន់មកដល់ទេ ព្រោះម៉ូតូខូច កំពុងឱ្យជាងជួសជុល។
ដើម្បីមើលទិដ្ឋភាពកោះប្រាក់ឱ្យបានច្បាស់ និងស្របយកខ្យល់ត្រជាក់ផងដែរ ខ្ញុំបានឈរនៅក្រៅខ្យុះ។ ពេលខ្ញុំកំពុងឈរនៅខាងក្រៅ អ្នកលក់ដ៏មានសម្រស់បានមកដល់។ ខ្ញុំបានដើរទៅក្បែរនាង ហើយសួរនាងថា តើនាងមានស្រុកកំណើតនៅកោះប្រាក់តែម្តង ឬមកពីចម្ងាយ ព្រោះតាមសាច់ឈាម ពណ៌សម្បុរ នាងហាក់មិនមែនជាអ្នកស្រុកនេះទេ? នាងញញឹមមករកខ្ញុំ រួចប្រាប់ខ្ញុំដោយសំឡេងតិចៗ សឹងស្តាប់មិនបានថា នាងមិនមែនជាអ្នកស្រុកនេះទេ ។ នាងជាមកពីកំពង់ចាម មកជួយលក់ដូរម្តាយមីង គ្រាន់នឹងបានកំរៃខ្លះផ្ញើទៅម្តាយនៅស្រុក។ នាងប្រាប់ថា ទោះបីទីនេះមិនមែនជាស្រុកកំណើត ក៏នាងស្រឡាញ់ទីនេះដែរ នាងស្រឡាញ់ និងចូលចិត្តណាស់ ព្រោះទីនេះ មានទេសភាពស្រស់ស្អាត អាកាសធាតុត្រជាក់ មានខ្យល់បរិសុទ្ធ ជាពិសេសអ្នកស្រុកនេះ រួសរាយរាក់ទាក់។
ការលើកឡើងរបស់នាង ស្រដៀងនឹងខ្ញុំដែរ ព្រោះមនុស្ស និងទេសភាពនៅទីនេះ ធ្វើឱ្យចិត្ដខ្ញុំជាប់ជំពាក់ ជាពិសេសម្ចាស់ហាងតែម្តង។ តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំខកចិត្តនោះ គឺនាងមានគ្រួសារទៅហើយ។ គ្រាន់តែដឹងថា នាងមានគ្រួសារ ខ្ញុំស្រងាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ជាមួយគ្នានោះ ជីវ័ន្ដបានប្រាប់រឿងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលមួយថា ព្រឹកនេះ គេបានអញ្ជើញមនុស្សដ៏សំខាន់ម្នាក់មកចូលរួមដែរ។ ខ្ញុំមិនដឹងថា មនុស្សសំខាន់នោះ ជាអ្នកណាទេ ខ្ញុំមានចម្ងល់ តែនៅស្ងៀមរង់ចាំចម្លើយរបស់គេ។ ជីវន្តមិនព្រមប្រាប់ខ្ញុំថា គេអញ្ជើញអ្នកណាមកទេ ឱ្យខ្ញុំរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារ ចង់ដឹងថា មនុស្សអស្ចារ្យ និងសំខាន់នោះជាអ្នកណា? រហូតមួយសន្ទុះក្រោយមក រថយន្តទំនើបផលិតឆ្នាំ២០១៨ ពណ៌ខ្មៅមួយគ្រឿងបានមកដល់។ ជីវន្ត គ្រាន់តែក្រឡេកឃើញរថយន្តភ្លាម ក៏ស្ទុះភ្លែតទៅទទួល ឯខ្ញុំនៅរេរាក្នុងខ្យុះ។ បន្តិចក្រោយមក បុរសសង្ហា វ័យជាង៤០ឆ្នាំ បានចុះពីលើរថយន្ត រួចដើរមករកខ្យុះ ជាមួយជីវន្ត។ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លំាង ពេលឃើញបុរសនេះ ព្រោះគាត់ គឺជាលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ប្រធានក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏គិតស្ងើចសរសើរ ជីវន្តផងដែរថា ពិតជាគ្រាន់បើមែន គេ ព្រោះមានឥទ្ធិពល អាចអញ្ជើញលោកប្រធានឱ្យមកកម្សាន្តនៅទីនេះបាន។ ក្នុងដំណើរបែបរហ័សរហួន លោកប្រធានញញឹមបណ្តើរ ដើរតម្រង់មកខ្ញុំបណ្តើរ ខ្ញុំលើកដៃសំពះលោកប្រធាន ជាការគួរសម និងស្វាគមន៍។ លោកប្រធានដែលមិនទម្រើសខ្លួន លើកដៃសំពះខ្ញុំវិញ រួចលូកដៃមកចាប់ដៃខ្ញុំដោយភាពកក់ក្តៅ។ ខ្ញុំបានអញ្ជើញលោកប្រធានឱ្យអង្គុយក្នុងខ្យុះ។ ការពិតលោកប្រធានរបស់ខ្ញុំ មិនមែនជាមនុស្សប្រកាន់ ឬរើសអើងអីនោះទេ គាត់ជាមនុស្សសាមញ្ញបំផុត តែខ្ញុំនៅតែមិនហ៊ាន ឬញញើតញញើមក្នុងការជួប ឬអញ្ជើញគាត់ក្នុងវិធីម្តងៗ ព្រោះខ្ញុំនៅតែគិត និងយល់ថា លោកប្រធានជាប្រធាន។ យើងមិនអាចចេះតែយកភាពសាមញ្ញរបស់គាត់មកធ្វើអ្វីតាមការនឹកឃើញនោះទេ។ យ៉ាងហោចក៏ត្រូវគោរព និងផ្តល់តម្លៃ ដល់គាត់ជាប្រធានដែរ។ ពេលនេះ លោកប្រធានមកដល់ហើយ តែនៅមិនទាន់ឃើញវាសនាមកដល់ទៀត។
ឆ្លៀតពេលលោកប្រធានកំពុងចាប់អារម្មណ៍ផ្ទៃទឹក និងទូកទេសចរ ជីវ័ន្ដបានលួចផ្ញើសារសម្លេងទៅកាន់វាសនា ដើម្បីសួរព័ត៌មានថា គេដល់ណាហើយ? តែជាចម្លើយវាសនាប្រាប់ថា ប្រហែលអត់បានមកទេ ព្រោះម៉ូតូធ្វើមិនទាន់រួច។
កម្មវិធីបានចាប់ផ្តើម ដោយជីវ័ន្ដជាអ្នកហៅ ឬកម្មង់ម្ហូប។ មិនយូរប៉ុន្មាន ម្ហូបជាច្រើនមុខ មានមាន់ដុតកូកាកូឡា មាន់ដុតគល់ស្លឹកគ្រៃ ត្រីរ៉ស់បំពង ត្រីបឹងកន្ឆែត មាន់ឆាក្ដៅ ស្លោជ្រក់មាន់ ឆាត្រកួនគ្រឿងក្នុង បុកល្ហុង និងស្របៀមួយកេសក៏បានលើកមកដល់។
ក្លិនឈ្ងុយនៃម្ហូបអាហារ ជាមួយនឹងខ្យល់បក់តិចៗ ធ្វើឱ្យក្នុងខ្យុះមានសភាពត្រជាក់ស្រឹប ដូចប្រើម៉ាស៊ីនត្រជាក់។ លូកដៃដួសម្ហួបបណ្តើរ លោកប្រធានបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ជីវ័ន្តបណ្តើរថាខ្ញុំខានកម្សាន្តក្នុងបរិយាកាសបែបនេះយូរហើយ តែថ្ងៃនេះ បានជីវ័ន្តនាំមក ខ្ញុំពិតជាស្រស់ស្រាយណាស់។ ទីនេះ ខ្យល់អាកាស និងបរិយាកាសល្អ។ អរគុណជីវ័ន្ដ ដែលនាំខ្ញុំមកកាន់ទីនេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ជីវ័ន្ដនឹងបង្កើតកម្មវិធីបែបនេះ បានញឹកញាប់មិនខាន។ មានប្រសាសន៍ជាមួយជីវ័ន្តចប់ លោកប្រធាន ងាកមកនិយាយជាមួយខ្ញុំម្តង
. វិសាល តើការងារក្មួយធ្វើសព្វថ្ងៃដំណើរការយ៉ាងម៉េចដែរ? ហើយដល់ណាហើយ? (លោកប្រធាន
សួរ) ខ្ញុំតបទៅគាត់វិញថា ការងារដំណើរការល្អធម្មតាទេ លោកប្រធាន មិនមានអ្វីជាឧបសគ្គឡើយ។
ស្តាប់ការបកស្រាយរបស់ខ្ញុំ លោកប្រធានលើកទឹកសុទ្ធមកក្រេបបន្តិច រួចបន្តមានប្រសាសន៍ថា ក្មួយៗត្រូវដឹងថា ធ្វើអ្វីក៏ដោយ ដើម្បីជោគជ័យទៅបាន គឺត្រូវការការតស៊ូ ភាពអំណត់ព្យាយាម។ ធ្វើដោយទទូច បើដួលហើយ ត្រូវចេះក្រោកឈរឡើងវិញ កុំបោះបង់ឱ្យសោះ។ អ្នកជោគជ័យភាគច្រើនគេមិនដែលបោះបង់ក្តីព្យាយាមរបស់គេទេ ជោគជ័យរបស់ពួកគេ កើតចេញពីការតស៊ូ អត់ធ្មត់ហ្មត់ចត់ និងល្អិតល្អន់។ បើក្មួយធ្វើបែបនេះបាន អ្វីដែលក្មួយកំពុងធ្វើប្រាកដជាបានសម្រេច។ ក្មួយត្រូវតែដឹងរឿងទំាងនេះ ហើយត្រូវអនុវត្ដប្រចាំថ្ងៃ។ លោកប្រធាន បានណែនាំពួកយើងយ៉ាងច្រើនទាក់ទងទៅនឹងជីវិតជោគជ័យរបស់លោក និងអ្នកដទៃទៀត ហើយទីបំផុត កម្មវិធីត្រូវបានបញ្ចប់នៅម៉ោង៤កន្លះ ក្នុងបរិយាកាសរីករាយបំផុត។ មុនពេលចាកចេញទៅ លោកប្រធានក៏បានប្រាប់ខ្ញុំ និងជីវ័ន្ដថា គ្រប់ពេលវេលា ដែលខ្ញុំបានជួបក្មួយៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ និងស្រស់ស្រាយបំផុត ហើយថ្ងៃនេះ ខ្ញុំសូមឧបត្ថម្ភកម្មវិធីនេះទាំងអស់។ សូមក្មួយៗធ្វើដំណើរទៅវិញ ប្រកបដោយសុវត្ដិភាពតាមផ្លូវ។
កំពុងសំណេះសំណាល និងត្រងត្រាប់ស្តាប់ការទូន្មានពីលោកប្រធាន ស្រាប់តែស្រ្តីចំណាស់ វ័យជាង៦០ឆ្នាំម្នាក់ និងកុមារតូចម្នាក់ទំនងជាចៅរបស់គាត់ បានអុំទូកមកដល់។ ស្រ្តីចំណាស់ បានពពាយនាយលក់នំ អន្សមចេក និងអន្សមជ្រូក ដែលគាត់វេចផ្ទាល់ដៃ។ ស្រ្តីចាំណាស់ ស្នើឱ្យលោកប្រធាន និងពួកយើងជួយទិញ។ គាត់មានប្រសាសន៍ដោយសំឡេងញ័រៗដោយសារវ័យ និងដោយសារការនឿយហត់ពីការអុំ ចែវទូក គួរឱ្យអាណិតថា ជួយទិញអន្សមគាត់ គឺដូចជួយចៅៗគាត់ឱ្យបានទៅរៀនដែរ។ ប្រសាសន៍របស់គាត់ ពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្លោចផ្សារណាស់ នឹកឃើញដល់ជីដូនគេ ជីដូនខ្ញុំ។ ភ្លាមនោះ លោកប្រធាន បានអញ្ជើញស្រ្តីចំណាស់ឱ្យចតទូក និងលើកល្អីនំឡើងលើខ្យុះ។ លោកប្រធាន មើលមុខស្រ្តីចំណាស់បន្តិច ខ្ញុំឃើញលោកប្រធានធ្លាក់ទឹកមុខហាក់អាណិតអាសូរស្រ្តី ចំណាស់។ លោកប្រធានមានប្រសាសន៍សួរស្រ្តីចំណាស់ថា នំទំាងអស់ថ្លៃប៉ុន្មាន? ខ្ញុំយកទំាងអស់ ...ស្រ្តីចំណាស់ បានប្រាប់តម្លៃអន្សមមកលោកប្រធាន ហើយលោកប្រធានបានជូនថវិកា ទៅស្រ្តីម្ចាស់ អន្សម បន្ទាប់មកលោកប្រធាន បានផ្តល់ថវិកា ១សែនរៀល ផ្សេងទៀតដល់កុមារតូច ដែលកំពុងអង្គុយនៅកន្សៃទូក និងដែលមកជាមួយស្រ្តីចំណាស់។
ទទួលថវិកាហើយ ស្រ្តីចំណាស់ បានលើកដៃសំពះថ្លែងអំណរគុណលោកប្រធាន និងបួងសូងសូមឱ្យលោកប្រធាន ជួបតែពុទ្ធពរទំាងបួនប្រការ គឺអាយុ វណ្ណៈ សុខៈ ពលៈ កុំបីឃ្លៀងឃ្លាតឡើយ ហើយគាត់ក៏ឡើងទូកចេញទៅទំាងរលីងរលោងទឹកភ្នែក ទំនងរំភើបចិត្ត ដែលលោកប្រធាន ជួយទិញអន្សមគាត់។ ពេលស្រ្តីចំណាស់ចេញទូកទៅផុត លោកប្រធានឈរមើលយូរបន្តិច ទើបអង្គុយក្នុងខ្យុះវិញ។ លោកប្រធាន បាន
ទូន្មានពួកយើងថា ប្រសិនបើយើងមានលុយ ហើយត្រូវទិញចំណីគេទទួលទាន គួរទិញដោយក្តីអាណិត តែកុំទិញដោយសារតែឃ្លាន។ មានប្រសាសន៍ចប់ លោកប្រធាន ក៏រៀបចំត្រឡប់មកភ្នំពេញវិញ។
លោកប្រធាន បានចាកចេញទៅមុនពួកយើង ហើយខ្ញុំក៏នៅតែកោតស្ញប់ស្ញែង ចំពោះសន្តានចិត្តរបស់លោកប្រធាន ដែលមិនរើសអើងពួកយើង និងប្រៀនប្រដៅពួកយើងដដែល។
អឿ ស៊ីណា ២៥ កញ្ញា ២០១៨
៥. នំប៉័ងមួយដើម
នៅវត្ដសុណ្ណគីរី ជាជម្រកជាទីកន្លែងផ្ដល់នូវចំណីអាហារបន្ដិចបន្ដួចដល់ក្មេងៗកំព្រា ដែលគ្មានឪពុកម្ដាយ គ្មានទីស្នាក់អាស្រ័យ។ ចិន្ដា ជាក្មេងស្រីតូចល្អិត មានសម្បុរខ្មៅ ទឹកមុខស្លេកស្លាំង សម្លៀកបំពាក់ប្រឡាក់ដី។ ឆ្នាំនេះនាងមានអាយុ១០ឆ្នាំ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃចិន្ដាតែងតែមកវត្ដមិនដែលខានឡើយ ដើម្បីយកបាយសម្លពីវត្ដទៅជីដូនរបស់នាង។ ចិន្ដាជាក្មេងកំព្រាគ្មានម្ដាយឪពុកតាំងពីកើតមកម្ល៉េះ។ នាងត្រូវបានជីដូនចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាតាំងពីកុមារភាព។ ខែនេះជារដូវបុណ្យភ្ជុំ ចិន្ដា ត្រូវបានអាចារ្យវត្ដផ្ដល់សេចក្ដីទុកចិត្ដឱ្យនៅយាមស្បែកគ្រាន់នឹងបានប្រាក់កម្រៃ និងជួនកាលតាមអាចារ្យផ្តល់ប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួនបន្ដិចបន្ដួចទៅចិន្ដាគ្រាន់បានទិញថ្នាំសង្កូវឱ្យជីដូន។
ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃបិណ្ឌ៥ ចិន្ដា ដែលក្នុងសម្លៀកបំពាក់ចាស់ពព្លាក់មកវត្ដ ដើម្បីយាមស្បែកជើងគេដូចសព្វដង។ ម៉ោងប្រមាណ៩កន្លះព្រឹក ខណៈចិន្តាកំពុងអង្គុយយាមស្បែកជើងនៅច្រកចូលសាលាឆាន់ ស្រាប់តែមនុស្សមួយក្រុមបានមកដល់។ នោះគឺក្រុមគ្រួសារលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ដែលមានម្តាយឪពុកបងប្អូន និងភរិយារបស់លោកមកជាមួយផង។ ចិន្តាមិនបានចាប់អារម្មណ៍ចំពោះវត្តមានរបស់ក្រុមគ្រួសារនៃសប្បុរសជននេះទេ ដោយនាងនៅផ្ចង់អារម្មណ៍តែនឹងការមើលថែស្បែកជើងគេឱ្យបានល្អ ម្យ៉ាងនាងមិនបានស្គាល់ថា មនុស្សមួយក្រុមនេះជាអ្នកណា មកពីណាផង។ ឯលោកឧកញ៉ា និងគ្រួសារបានដើរមកដល់ ហើយដោះស្បែកផ្ញើកន្លែងនាង រួចបន្តដើរចូលទៅក្នុងសាលាឆាន់។ ចិន្តាវិញ ដើម្បីងាយចំណាំស្បែកជើង និងម្ចាស់ស្បែកជើង នាងប្រមូលដាក់មួយដុំ តាមក្រុមមនុស្ស។ អ្នកណាម្នាក់ឯង នាងដាក់មួយឡែកដែរ។
បន្តិចក្រោយមកលោកឧកញ៉ាក៏ចេញពីក្នុងសាលាឆាន់មកវិញ ហើយដោយការត្រៀមទុក លោកឧកញ៉ាបានដកថវិកាពីក្នុងហោប៉ៅចំនួន៥ម៉ឺនរៀលដើម្បីឱ្យនាងគ្រាន់នឹងទិញអាហារហូប។ លុះពេលលោកចេញមកដល់ក៏បាត់រូបនាង ឃើញតែកុមារា វិបុល នៅយាមជំនួស។ លោកឧកញ៉ា សួរថា តើក្មេងស្រីម្នាក់មុននេះទៅណាហើយ? កុមារវិបុល ឆ្លើយថា នាងទៅផ្ទះហើយ ព្រោះយាយនាងឈឺធ្ងន់...
ឮពាក្យនេះ ធ្វើឱ្យលោកឧកញ៉ា ស្រយង់ស្រយុតចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះអ្វីដែលលោកឧកញ៉ាចង់ជួយ គឺប្រាសចាកស្រឡះ។ លោកឧកញ៉ាសួរទៅវិបុលវិញថា តើផ្ទះក្មួយស្រីនៅដល់ណា? វិបុលប្រាប់ថា នៅឆ្ងាយ
ពីវត្តប្រហែល៥០០ម៉ែត្រ។ គឺនៅខាងជើងវត្ត។
ស្តាប់ហើយលោកឧកញ៉ា ហុចថវិកាដែលបម្រុងទុកឱ្យនាង ឱ្យទៅវិបុលជំនួស រួចលោកឧកញ៉ា និង
គ្រួសារឱ្យវិបុលជួយជូនទៅរកផ្ទះនាង។ តែដោយវិបុលជាប់យាមស្បែកជើង វិបុល បានប្រាប់ឱ្យក្មេងប្រុស
ម្នាក់ទៀតជួយជូនទៅ។
មុនពេលចាកចេញ លោកឧកញ៉ាចិត្ដធម៌បានហុចនំប៉័ងមួយដើមឱ្យទៅវិបុល ដើម្បីទទួលទាន។ វិបុល ទទួលយកនំប៉័ងទំាងត្រហេបត្រហប ត្រេកអររំភើប និងស្រេកឃ្លាន ព្រោះគេគិតថា ថ្ងៃនេះគេបានឆ្អែតក្រពះទៀតហើយ។ បន្ទាប់មកលោកឧកញ៉ា ក៏ចាកចេញទៅ ដោយមានកុមារាម៉ន ជាអ្នកនាំផ្លូវទៅរកផ្ទះចិន្តា។ បន្តិចក្រោយមកលោកឧកញ៉ា និងគ្រួសារ បានមកដល់ផ្ទះចិន្តាដែលជាខ្ទមទាបជាប់ដីជញ្ជំាងរហែក ដំបូលធ្លុះធ្លាយ។ លោកឧកញ៉ាចុះពីលើរថយន្តយ៉ាងលឿនដើរសំដៅទៅរកខ្ទមរបស់ចិន្តា។ ដោយសារតែខ្ទមទាប និងទ្វារតូច លោកឧកញ៉ា ដើរឱនៗ និងផ្អៀងខ្លួន ដើម្បីបានចូលទៅក្នុងខ្ទម។ លោក ឧកញ៉ា លើកដៃសំពះជីដូនចិន្តា ដែលកំពុងពិសារនំប៉័ង ខ្លួនដណ្តប់ភួយ រាងកាយមានតែ ស្បែកនិងឆ្អឹង។ ចិន្តា ដែលកំពុងអង្គុយជិតជីដូន ប្រែទឹកមុខជាភ័យ ព្រោះតែវត្តមានលោកឧកញ៉ា ក្នុងខ្ទមរបស់នាង។ ចិន្តា បម្រុងស្ទុះរត់ តែលោកឧកញ៉ាប្រាប់ទៅនាងថា កុំភ័យក្មួយ ពូ មិនធ្វើអីក្មួយទេ ពូមកនេះ ពូចង់ជួយក្មួយ។
អ្នកបើកបររបស់លោកឧកញ៉ាបានយកនំប៉័ងមួយដើមមកឱ្យ ដោយមានទំាងទឹកដោះគោមួយកំប៉ុងផង។ លោកឧកញ៉ាដែលដៃម្ខាងកំពុងកាន់ភួយចាស់ ពិនិត្យមើលអាការៈ ជីដូនចិន្តា បណ្តើរ ទទួលយកនំប៉័ងពីអ្នកបើកបរបណ្តើរហុចទៅឱ្យចិន្តា។ ចិន្តា ទទួលយកនំប៉័ងពីឧកញ៉ា ទំាងញញើតញញើម ដោយកែវភ្នែករបស់នាងផ្តោតមើលមុខលោកឧកញ៉ាឥតដាក់។ ចិន្តា កាច់នំប៉័ងរួចឱនខ្សឹបដាក់ត្រចៀកជីដូនតិចៗថា យាយពិសានំប៉័ង។ អ៊ំឱ្យនំប៉័ង។
ជីដូនចិន្តាដែលរួតរឹតដោយជំងឺប្រចាំកាយ ប្រែខ្លួនយឺតៗ មករកនាង។ ចិន្តាបេះនំ ប៉័ងជាដុំតូចៗ ដើម្បីបញ្ចុកជីដូន។ ដាក់នំប៉័ង ទំពៀរក្នុងមាត់បានបន្តិច ជីដូនចិន្តាលាន់មាត់ ខ្សឹបៗដោយសំឡេងខ្សាវៗថា ចិន្តានំប៉័ងនេះឆ្ងាញ់ណាស់ចៅ។ យាយខានហូបវាជាង២០ឆ្នាំហើយ។ ក្លិនវាឈ្ងុយណាស់។ អ្នកណាជាម្ចាស់អំណោយនេះទៅចៅ?...
.ចាស៎ គឺអ៊ំម្នាក់នេះ យាយ...
ជីដូនចិន្តា ព្យាយាមទំាងលំបាកយកដៃស្ទាបដៃលោកឧកញ៉ា។ ជីដូន ចិន្តា លើកដៃ សំពះលោកឧកញ៉ាដោយទឹកភ្នែករលីងរលោងផង។
.អរគុណ លោកម្ចាស់ហើយ ដែលផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវអាហារនេះ សម្រាប់ជីវិតចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំខាន
ហូបនំប៉័ងយូរហើយ។ ខ្ញុំមិនដែលបានហូបអាហារឆ្ងាញ់បែបនេះទេ ជាង២០ឆ្នាំនេះ។
ទំនងដោយឃើញជីដូនចិន្តារលីងរលោងទឹកភ្នែក លោកឧកញ៉ាក៏រលីងរលោងទឹកភ្នែកដែរ។ ឯចិន្តា
អង្គុយស្ងៀម ធ្វើភ្នែកម៉ក់ៗ មិនចេញស្តី។ បន្ទាប់មកលោកឧកញ៉ា ជម្រាប ទៅជីដូនចិន្តាថា ដូនរបស់ចៅ... ខ្ញុំត្រូវការយកដូនទៅព្យាបាល តើដូនទៅទេ?
ស្តាប់សំណួរនេះ ជីដូនចិន្តាតបវិញថា មិនអីទេលោកម្ចាស់អើយ ខ្ញុំសុំត្រឹមតែអាហារ ចម្អែតក្រពះបានហើយ ហើយបើលោកម្ចាស់មានសទ្ធា លោកម្ចាស់អាចជួយប្រក់ដំបូល និង បំាងជញ្ជំាងផ្ទះឱ្យខ្ញុំផង។ ខ្ញុំអាណិតចៅ ចៅជាស្រីមិនទាន់ដឹងក្តីត្រូវទឹកភ្លៀងសឹងរាល់ថ្ងៃរាល់យប់។ ដេកយប់ព្រលប់ជញ្ជំាងបិទបាំងមិនបានល្អ ខ្លាចក្រែងថ្ងៃក្រោយ មានរឿងមិនល្អចំពោះនាង។
សំណូមពរនេះ ធ្វើឱ្យលោកឧកញ៉ាក្តុកក្តួលកាន់តែខ្លាំង ហើយបានសន្យាថា នឹងជួយចិន្តា និងជីដូននេះរហូតដល់ទីបញ្ចប់។ លោកឧកញ៉ាលូកយកកន្សែងពីក្នុងហោប៉ៅ មកជូតទឹកភ្នែកខ្លួនឯង រួចមានប្រសាសន៍ទំាងរលីងរលោងទឹកភ្នែក។
.ជីដូន សូមជីដូនកុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងជួយជីដូនបន្តទៀតសម្រាប់ជីវិតចុងក្រោយ។ ខ្ញុំនឹង ឱ្យរថយន្តខាងមន្ទីរពេទ្យមកដឹកជីដូនទៅព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ។ ខ្ញុំនឹងឱ្យជាងមកជួសជុលផ្ទះជីដូន ឬធ្វើថ្មីពីឈើខ្ពស់ផុតពីដីឱ្យបានសមសម្យ។ ចំណែកចៅស្រីជីដូន ខ្ញុំនឹងជួយ ឧបត្ថម្ភនាង បើនាងចង់រៀន តាមការអនុញ្ញាតរបស់ជីដូន ខ្ញុំនឹងជួយឱ្យនាងរៀនរហូតចប់ថ្នាក់។
និយាយរួច លោកឧកញ៉ាបានប្រាប់ឱ្យអ្នកបើកបរទូរសព្ទទៅមន្ទីរពេទ្យ ដើម្បីហៅ រថយន្តសង្រ្គោះបន្ទាន់ដឹកជីដូនចិន្តាទៅព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ។ ប្រមាណចាងជិត២ម៉ោងក្រោយមករថយន្តសង្រ្គោះក៏មកដល់ និងបានដឹកជីដូនចិន្តាទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ ឯចិន្តាបាន ត្រូវបានលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ដឹកតាមរថដយន្តរបស់គាត់ទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ តាមក្រោយដែរ។
នៅលើរថយន្ត ជីដូនចិន្តានៅនឹងក្នុងចិត្ដគិតថា នំប៉័ងមួយដើម ពិតជាមានរសជាតិណាស់ ពិតជាមានន័យណាស់សម្រាប់ជីវិតខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំខានហូបវាយូរហើយ ហើយថ្ងៃនេះ បានអ្នកមានគុណផ្តល់ឱ្យខ្ញុំពិតជាអរគុណហើយ។
ពេលមកដល់មន្ទីពេទ្យដូនចិន្ដា ប្រឹងងើបមកនិយាយជាមួយជាលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ខ្ញុំគ្មានពាក្យនិយាយលើសនេះទេ ដោយសេចក្ដីរំភើបនឹងចិត្ដលោកម្ចាស់ដែលមានចិត្ដករុណាសណ្ដោសប្រោសប្រណីដល់គ្រួសារខ្ញុំបែបនេះ ខ្ញុំមានតែជួនពរលោកម្ចាស់ សូមឱ្យលោកម្ចាស់ជួបតែពុទ្ធពរទាំង៤ប្រការ គឺអាយុ វណ្ណៈ សុខៈ ពលៈ កុំបីឃ្លៀងឃ្លាតឡើយ សូមឱ្យទេវតាទាំងឡាយជួយយិតយោងថែរក្សាបីបាច់លោកម្ចាស់គ្រប់ពេលវេលា។ ពេលនោះលោកឧកញ៉ាប្រសាសន៍ ខ្ញុំអរគុណច្រើនដែលដូនចិន្ដាទទួលយកនូវសន្ដានចិត្ដរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំសូមលាដូនសិនហើយ។ ពេលនោះ លោកឧកញ៉ាបានប្រាប់ឱ្យខាងមូលនិធិ ម៉េងលី ជេ.គួច រៀបចំទៅតាម
អ្វីដែលលោកបាននិយាយជាមួយដូនយាយ។
ខណៈដែលលោកឧកញ៉ាបម្រុងនឹងចាកចេញពីមន្ទីពេទ្យ ពេលនោះក្មេងស្រីចិន្ដាបានរត់មកលុតជង្គង់នៅចំពីមុខលោកឧកញ៉ា ហើយសំពះបីដងដោយនាងនិយាយថា ខ្ញុំអរគុណលោកតាខ្លាំងណាស់ ដែលបានជួយខ្ញុំ និងយាយខ្ញុំ។ ហើយខ្ញុំសូមសន្យាជាមួយនឹងលោកតាថាខ្ញុំនឹងខំប្រឹងរៀនសូត្រឱ្យបានពូកែមិនឱ្យលោកតាអស់សង្ឃឹមឡើយ។ លោកឧកញ៉ា ញញឹមហើយមានប្រសាសន៍ថា ខំប្រឹងប្រែងឡើងចៅស្រី ចៅត្រូវចាំថា គ្មានអ្វីល្អប្រសើរជាងការខំប្រឹងដោយខ្លួនឯងនោះទេ បើទោះជាពេលនេះលោកតាបានជួយចៅមែន តែបើចៅមិនខំប្រឹងខ្លួនឯងទេ នោះចៅគ្មានផ្លូវសម្រាប់ដើរទៅមុខឡើយ។ ផ្លូវនៅពេលអនាគតគឺវែងឆ្ងាយណាស់សម្រាប់ចៅស្រីត្រូវដើរ ចៅស្រីត្រូវមានជំហរឹងមាំក្នុងការដើរពីមួយជំហានទៅមួយជំហាន ហើយនេះជាអ្វីដែលចៅស្រីត្រូវចាំ។ ពេលនោះលោកឧកញ៉ាបានឡើងឡានទំនើបត្រឡប់មកវិញ។ ហើយខាងមូលនិធិ ម៉េងលី ជេ. គួច បានរៀបចំធ្វើតាមអ្វីដែលលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី បានមានប្រសាសន៍ ដោយឱ្យក្មេងស្រីចិន្ដាបានសិក្សារៀនសូត្រនៅសាលាឋមសិក្សាព្រៃគ្រីត្បូង នៅចម្ងាយប្រហែលជា២០០ម៉ែត្រពីវត្ដសុវណ្ណគីរី ហើយប្រាប់ក្មេងស្រីចិន្ដាថា រាល់ការផ្គត់ផ្គង់សម្ភារៈសិក្សា និងថ្លៃសិក្សាខាងមូលនិធិជាអ្នកទទួលខុសត្រូវទាំងអស់ ពិសេសផ្ដល់ប្រាក់ចំនួន១០០ដុល្លារចិន្ដាផ្គត់ផ្គង់ជីវិតភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃទៀតផង។
អឿ ស៊ីណា ២៧ កញ្ញា ២០១៨
៦.ភ្នំបិណ្ឌឆ្នាំនេះ
ឆ្នាំនេះករុណាមានអាយុ២១ឆ្នាំ។ ករុណាជាកូនច្បងនៅក្នុងគ្រួសារ ហើយក៏មានរយៈពេល១ឆ្នាំផងដែរ ដែលករុណាបានមកធ្វើការងារនៅទីក្រុងភ្នំពេញ។ ករុណា ជាមនុស្សឧស្សាហ៍ ព្យាយាមម្នាក់ក្នុងចំណោមក្មេងៗជាច្រើន ដែលធ្វើការងារជាមួយគ្នា។ ករុណាជាសន្ដិសុខស្ថាប័នឯកជនមួយកន្លែង។ ថ្ងៃមួយខណៈ ក្នុងកំឡុងពេលបិណ្ឌទី៦ នៃការកាន់បិណ្ឌភ្ជុំ របស់ខ្មែរ អ្នកគ្រប់គ្រងរបស់ករុណា បានមកប្រាប់ថា ឆ្នាំនេះករុណា មិនបាច់ទៅលេងផ្ទះទេ ព្រោះគ្មានអ្នកនៅកន្លែង។ ករុណា ដែលបំណងប្រាថ្នាចង់ទៅលេងស្រុក ដែលគូដណ្តឹងកំពុងរង់ចាំនៅថ្ងៃភ្ជុំធំនោះ ហាក់ស្រងល់ចិត្ត ដោយភ្ញាក់ផ្អើល។ ករុណា ទ្រឹងបន្តិច ហើយសួរទៅប្រធានរបស់គេវិញថា ហេតុអ្វី ត្រូវឃាត់ឱ្យគេនៅ ព្រោះថ្ងៃភ្ជុំធំ មិនមែនជាវេនរបស់គេត្រូវប្រចាំការទេ។ ប្រធានរបស់ករុណា ពន្យល់ថា រឿងនេះគេយល់គេដឹង ប៉ុន្តែ ដោយសារម្ចាស់វេន ដែលត្រូវប្រចាំការ ថ្ងៃភ្ជុំធំនោះមានធុរៈ ចាំបាច់តាំងពីថ្ងៃ១៣រោចទៅ ម្ល៉ោះហើយ ករុណា ត្រូវជំនួសគេ ចាប់ពីថ្ងៃ១៣រោចទៅ។ ករុណា បានប្រកែកចំពោះកិច្ចការនេះ ដោយលើកឡើងថា អ្នកផ្សេងគេចេះមានធុរៈ ចុះខ្លួន មិនអាចមានធុរៈចាំបាច់ទេឬ? ប្រធានរបស់ករុណាតបវិញថា មិនមែនដូចករុណាគិតនោះទេ អ្នកដែលត្រូវយាមនោះ ពិតជាមានធុរៈមែន ហើយករុណា អាចសម្រាកជំនួសបាននៅថ្ងៃក្រោយភ្ជុំរួច។
ពាក្យដោះសាររបស់ប្រធាន មិនបានធ្វើឱ្យករុណា ស្ងប់ចិត្តនោះទេ ព្រោះករុណ បានណាត់ ជាមួយគូដណ្តឹងរួចទៅហើយថា ថ្ងៃភ្ជុំ ពួកគេនឹងយកបាយសម្លទៅវត្ត ប្រគេនព្រះសង្ឃទំាងអស់គ្នា ម្យ៉ាងពួកគេទើបតែភ្ជាប់ពាក្យហើយថ្មីៗផង។ ជាពិសេស គឺករុណា ចង់ទៅសួរសុខទុក្ខលោកឪពុក ដែលមានជំងឺប្រចាំកាយ។ ប្រធាន របស់ករុណា នៅតែទទូចថា ករុណា ត្រូវតែនៅប្រចាំការ ព្រោះ គ្មានអ្នកជំនួសទៀតទេ។ អ្នកផ្សេងៗ គេបានសុំច្បាប់ជាមុន ហើយសម្រាប់ករុណា ដែលនៅជំនួសម៉ោងអ្នកផ្សេង នឹងទទួលបាន ប្រាក់ប្រចាំថ្ងៃ គុណនឹងពីរ។
ឮដូច្នេះ ករុណា នៅតែមិនសប្បាយចិត្តឡើយ ព្រោះតម្រូវការរបស់ក្រុមហ៊ុន ធ្វើឱ្យគេនឹងគូដណ្តឹង អាចឈានទៅរកការអាក់អន់ចិត្តគ្នា ជាពិសេស គេមិនបានទៅសួរសុខទុក្ខលោកឪពុកជាទីគោរព។
ដោយសារឮពាក្យថា នឹងទទួលបានប្រាក់កំរៃមួយគុណនឹងពីរ ធ្វើឱ្យករុណា រារែកក្នុងចិត្ត ព្រោះគេ
យល់ថា បើគេទៅស្រុក ក្នុងថ្ងៃភ្ជុំបិណ្ឌ គេនឹងអាចជួបជាមួយគូដណ្តឹង និងធ្វើ ឱ្យគូដណ្តឹងសប្បាយចិត្ត និងឪពុកម្តាយក៏សប្បាយចិត្តដែរ តែគេក៏គិតឃើញដែរថា បើគេមិនទៅស្រុកទេ គូដណ្តឹង នឹងខឹងគេ ឬអាចឈានទៅដល់ផ្តាច់ពាក្យ តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យគេឡើងវិញមួយទៀតនោះគឺ បើមិនទៅស្រុក យ៉ាងច្រើនគូដណ្តឹងបានត្រឹមតែខឹង តែគេអាចទទួលបានកំរៃ សម្រាប់ផ្ញើទៅឱ្យម្តាយ និងឪពុកគ្រាន់នឹងទិញថ្នាំ ទិញអាហារឆ្ងាញ់ហូបដែរ។ គិតហើយករុណាសម្រេចថា មិនទៅស្រុកកំណើតទេ។ លុះសម្រេចចិត្តហើយ គូដណ្តឹង របស់ករុណា ក៏ទូស័ព្ទមកល្មម។ គូដណ្តឹងរបស់ករុណា បានប្រាប់ឱ្យករុណា ទិញនំប៉័ង និងរបស់របរ ផ្សេងៗទៀត សម្រាប់ពួកគេយកទៅវត្ត។
សំឡេងតាមទូរស័ព្ទ ដ៏ពីរោះរបស់គូដណ្តឹង បានធ្វើឱ្យករុណា អល់អែក រារែក មិនឆ្លើយបែបណា ដើម្បីកុំឱ្យនាងខឹង ដើម្បីឱ្យនាងអនុគ្រោះដល់រូបគេ។ ករុណានៅទ្រឹងមួយសន្ទុះធំ ទើបដាច់ចិត្តឆ្លើយទៅវិញថា ឱ្យបងសុំទោស ភ្ជុំឆ្នាំនេះ បងមិនបានទៅស្រុកទេ ព្រោះត្រូវបំពេញភារកិច្ច ជំនួសគេ តែក្រោយភ្ជុំ បងនឹងទៅជួបអូន។
ពាក្យនេះ មិនបានធ្វើឱ្យគូដណ្តឹងគេពេញចិត្តទេ នាងបាននិយាយបែបគំហកខ្លាំងៗថា រដូវបុណ្យទានមិនទៅលេងស្រុក មិនធ្វើបុណ្យឱ្យជីដូនជីតា តើជាមនុស្សបែបណាទៅ?
សំណួរនេះ ករុណា មិនបានឆ្លើយតប ក្រៅពីពាក្យថា សុំទោសទេ។ ករុណា ព្យាយាមសុំទោស គូដណ្តឹងម្តងហើយម្តងទៀត ទោះនាងមិនព្រមអធ្យាស្រ័យក្តី។ បន្ទាប់នាងក៏ផ្តាច់ទូរស័ព្ទទំាងកំហឹង ហើយការផ្តាច់ទូរស័ព្ទពីគូដណ្តឹង ធ្វើឱ្យករុណារសាប់រសល់យ៉ាងខ្លាំង តែដើម្បីបានប្រាក់ បន្ថែម យកទៅទិញថ្នាំឱ្យឪពុក គេត្រូវតែធ្វើបែបនេះសិន។ ករុណាបណ្តោយឱ្យនាងខឹងតាមចិត្តសិន ដោយគេគិតថា ពេលក្រោយភ្ជុំ ទៅដល់ស្រុកគេនឹងប្រាប់រឿងរ៉ាវនេះ ដល់នាង។ ពេលគូដណ្តឹងផ្តាច់ទូរស័ព្ទ ធ្វើឱ្យចិត្តករុណា អន្ទះអន្ទែង ចង់ពន្យល់នាងឱ្យយល់ តែពេលគេទូរស័ព្ទទៅនាងវិញ នាងក៏មិនលើក។ ឆាតតាមហ្វេសប៊ុក ក៏នាងមិនឆ្លើយ តាមតេឡេក្រាម ក៏នាងព្រងើយ។ កាយវិការរបស់គូដណ្តឹងធ្វើឱ្យករុណាស្មុគ្រស្មាញកាន់តែខ្លាំង តែគេព្យាយាមធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់ និងសង្ខឹមថា ក្រោយភ្ជុំ នាងនឹងយល់ពីអារម្មណ៍របស់គេ។ ដើម្បីជាការគួរសម ជាមួយម្តាយឪពុក ករុណា ក៏បានទូរសព្ទទៅសុំទោសម្តាយឪពុក របស់គេដែរ តែម្តាយ និងឪពុករបស់គេប្រាប់ថា កុំឱ្យគេ បារម្ភពីរឿងនេះ ព្រោះធ្វើយ៉ាងណា បំពេញការងារឱ្យគេឱ្យបានល្អ ឯការទៅសួរសុខទុក្ខ ម្តាយឪពុក ចាំហើយភ្ជុំ ក៏មិនទាន់ហួសពេលដែរ។ ស្តាប់ប្រសាសន៍ទំាងនេះ ធ្វើឱ្យករុណាស្ងប់អារម្មណ៍។
មិនយូរប៉ុន្មាន ថ្ងៃភ្ជំបិណ្ឌបានមកដល់។ ប្រធានរបស់ករុណបាន ប្រាប់ករុណាថា គេមិនមែនយាមនៅ
កន្លែងចាស់ទេ គឺត្រូវមកបំពេញការងារនៅក្រុមហ៊ុនដ៏ធំ និងល្បីល្បាញមួយ គឺសាលារៀន អន្ដរទ្វីប អាមេរិ
កាំង របស់លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី។
ដោយសារមានភារកិច្ចត្រឹមតែជាអ្នកយាម ករុណា មិនបានចាប់អារម្មណ៍ចំពោះឈ្មោះសាលា ដ៏ល្បីល្បាញនេះទេ ប៉ុន្តែ ពេលប្រធានរបស់គេ បើករថយន្តជូនគេមកដល់ ទើបគេលាន់មាត់ថា សាលានេះពិតជាអស្ចារ្យមែន។ អគារខ្ពស់ជ្រងោរជិត២០ជាន់ និងមានទំហំធំ ដែលគេមិនធ្លាប់ជួបពីមុនមក។ អគារសាលា ពណ៌ស លាយក្រហម និងមានឆ្លាក់អក្សរធំៗ នៅខាងថា អេ អាយ អេស និងអេ អាយ អាយ បើមើលទៅចម្ងាយទៅ គឺជាអគារភ្លោះ ដ៏គួរស្ញប់ស្ញែង។ ឯផ្លូវនៅទីនេះ មាន សភាពស្អាតបាតគ្មានសំរាម វាប្រៀបបាននឹងសង្កាត់ ឬតំបន់បរទេសមួយ ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ ករុណា នៅយាមអគារ តែម្នាក់ឯងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះមិនសូវមានមនុស្សចរាចរណ៍ទៅមក ហើយរាល់ពេលបាយប្រធានរបស់ករុណា តែងបើករថយន្តយកបាយសម្លមកឱ្យ ហើយនៅថ្ងៃទី ១៤រោច ខណៈកំពុងផ្ចង់អារម្មណ៍លើការបំពេញការងារ ស្រាប់តែរថយន្តទំនើបសេរីឆ្នាំ២០១៧ ពណ៌ខ្មៅ បានបើកមកដល់។
ពេលរថយន្តឈប់ បុរសវ័យជាង៤០ឆ្នាំ បានដើរមករកគេ។ ក្នុងនាមជាឆ្មាំក្រុមហ៊ុន ករុណា សួរទៅបុរសនេះថា សុំអធ្យាស្រ័យ តើលោកពូមកមានការអ្វីដែរ?
បុរសចំណាស់ ដែលមើលទៅសាច់ឈាមជាកូនចៅចិន បានឆ្លើយវិញថា គឺសុំចូលក្នុងអគារសាលាបន្ដិច។ ករុណា ដែលជាមនុស្សម៉ិតប្រៃក្នុងការងារ បានសួរទៀតថា តើលោកពូចូលមានការអ្វីដែរ? បុរសចំណាស់នេះសើច ហើយប្រាប់ថា ពូចូលទៅសម្រាកនៅការិយាល័យពូ។
.ការិយាល័យ ??? ពូជាអ្នកណា? ម៉េចខ្ញុំមិនដឹង? គ្មានអ្នកណាប្រាប់ខ្ញុំ?
.ពូ ជាម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនសាលានេះ (បុរសចំណាស់ឆ្លើយ)
.ទេ ខ្ញុំមិនអាចឱ្យពូចូលបានទេ បើគ្មានការអនុញ្ញាតពីប្រធានរបស់ខ្ញុំ
បុរសនៅតែញញឹម ហើយហុចនាមបណ្ណឱ្យករុណា និងនិយាយពាក្យដដែលថា មិនអីទេ មានរឿងអី ពូធានាខុសត្រូវ។ នេះជានាមបណ្ណរបស់ពូ...
.ទេ បើមេខ្ញុំមិនប្រាប់ឱ្យចូល ខ្ញុំមិនឱ្យពូចូលទេ
បុរសដដែលនៅតែញញឹម ហើយដកទូរស័ព្ទទំាងទងទៅប្រធានរបស់ករុណា ប្រាប់ពីរឿងករុណា មិនឱ្យចូលក្នុងការិយាល័យ។ បន្តិចក្រោយមក បុរសចំណាស់នេះ បានហុចទុរសព្ទមកឱ្យករុណា ដើម្បីនិយាយជា មួយប្រធានរបស់គេ។ គ្រាន់តែដាក់ទូរសព្ទក្បែរត្រចៀក បានបន្តិច ករុណាបើកភ្នែកធំៗបបូរមាត់ចាប់ផ្តើមស្លេក ដោយការភ័យព្រួយ រួចលេបទឹកមាត់បំបាត់ការភ័យ។
ស្តាប់បណ្តើរ ករុណា មើលទៅបុរសចាំណាស់បណ្តើរ បន្ទាប់គេក៏ហុចទូរស័ព្ទទៅឱ្យបុរសចំណាស់វិញ។
បុរស ចំណាស់ ទទួលយកទូរសព្ទទំាងញញឹម រួចលូកដៃទះស្មាករុណាបណ្តើរ ពោលលួងចិត្តករុណាបណ្តើរ
.មិនអីទេ ក្មួយកុំបារម្ភអី។ ក្មួយធ្វើតាមភារកិច្ចក្មួយ គឺត្រឹមត្រូវហើយ ពូទេដែលជាអ្នកខុសនោះ ព្រោះមកទីនេះខុសម៉ោងធ្វើការ ហើយមិនបានប្រាប់មុន។ ក្មួយពិតជាធ្វើការបានហ្មត់ចត់ណាស់ ពូចង់បានមនុស្ស ហ្មត់ចត់ដូចក្មួយ ដើម្បីធ្វើការឱ្យពូ។
ដោយឃើញទឹកមុខករុណា មិនសប្បាយចិត្ត បុរសចំណាស់ បានលូកហោប៉ៅ ដកយកថវិកា ១០០ ដុល្លារហុចទៅឱ្យករុណា ដើម្បីជាការលើកទឹកចិត្ត។
.នែះ ... ពូឱ្យក្មួយចាយ ថ្ងៃភ្ជុំ...
ករុណា មិនព្រមទទួល តែបុរសចំណាស់នៅតែតឿន
.យកទៅ...ពូឱ្យមែនណា៎...
ដោយមើលទៅបុរសនេះ ពិតជាឱ្យដោយស្មោះមែន ករុណា លំឱនកាយបន្តិច រួចទទួលយកថវិកាពីបុរសនេះ។ ភ្លាមនោះ ប្រធានរបស់ករុណាក៏មកដល់។ ករុណា គ្រាន់តែឃើញរថយន្តរបស់ប្រធានខ្លួនមកដល់ បបូរមាត់របស់គេ ឡើងស្លេកគ្មានម្តងទៀត។ ប្រធានរបស់ករុណា ចុះពីលើរថយន្តដើរយ៉ាងលឿនមករកបុរសចំណាស់ និងករុណា ដែលកំពុងឈរទន្ទឹមគ្នា។ ប្រធានរបស់ករុណា លើកដៃសំពះ ដោយបន្ទន់ខ្លួនបន្តិចផង រួចនិយាយទៅកាន់បុរសចំណាស់
.ខ្ញុំ សុំទោសបងឧកញ៉ា ...គាត់ជាសន្តិសុខ យាមនៅកោលដៅផ្សេងទេ តែដោយសារអ្នកផ្សេងរវល់ ខ្ញុំក៏ឱ្យគេមកជំនួសនៅទីនេះតែម្តងទៅ។
បុរសចំណាស់ លើកដៃសំពះប្រធានករុណាវិញ រួចតប
.បាទ មិនអីទេ ការពិតគាត់ល្អណាស់។ គាត់ហ្មត់ចត់នឹងការងារ គាត់ធ្វើអ៊ីចឹង គឺត្រូវហើយ
ប្រធានករុណាងក់ក្បាល រួចប្រាប់ឱ្យករុណា សំទោសបុរសចំណាស់
.សុំទោស បងឧកញ៉ាទៅ។ គាត់គឺឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ជាប្រធានក្រុមហ៊ុននេះ
គ្រាន់តែឮថា លោកឧកញ៉ាគួច ម៉េងលី ជាប្រធានក្រុមហ៊ុន នៃសាលារៀន អន្តរទ្វី អាមេរិកាំង ករុណា ភ័យឡើងញ័រដៃញ័រជើង ទប់ខ្លួនសឹងមិនជាប់។ ឃើញករុណាដូច្នេះ លោកឧកញ៉ា បានមកឈរក្បែរ រួចនិយាយលួងចិត្តដូចមុនទៀត
.មិនអីទេ កុំភ័យអី ឈប់ភ័យទៅ ខ្ញុំមិនយកទៅសពៃអីទេ។ ក្មួយធ្វើត្រូវហើយ
បន្ទាប់មក លោកឧកញ៉ា ងាកទៅនិយាយជាមួយប្រធាន របស់ករុណា
.សូមកុំខឹងគាត់អីណា... គាត់ធ្វើត្រូវហើយ។ ភារកិច្ចអ្នកយាម បើមិនស្គាល់គេ ហើយចេះតែឱ្យចូល
ក្រុមហ៊ុន នោះគឺមិនល្អឡើយ ហើយបើលោកប្រធានមិនសប្បាយចិត្ត ខ្ញុំសុំយកគាត់មកធ្វើជាបុគ្គលិកផ្ទាល់
របស់ខ្ញុំវិញ។
ប្រធានរបស់ករុណា ងក់ក្បាលតិចៗ
.បាទ មិនអីទេបងឧកញ៉ា ខ្ញុំក៏មិនបន្ទោសគាត់ដែរ តែខ្ញុំបារម្ភថា បងឧកញ៉ា មិនសប្បាយចិត្ត
លោកឧកញ៉ា ទះស្មាប្រធានរបស់ករុណា ដោយញញឹម
.មិនអីទេ ដូចខ្ញុំនិយាយដដែលអ៊ីចឹង ខ្ញុំទេជាអ្នកមានកំហុស ដែលមកទីនេះ ក្នុងថ្ងៃគេសម្រាក
បន្ទាប់មកទំាងអស់គ្នា ក៏ផ្ទុះសំណើច ដោយរីករាយ។ ឯករុណា ក៏នឹកក្នុងចិត្តថា លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី មើលទៅខុសពីឧកញ៉ាមួយចំនួនតូចផ្សេងទៀត ដែលមានចរិតកោងកាច គ្មានក្តីអនុគ្រោះ គ្មានការ អធ្យាស្រ័យ។ សន្តិសុខ ឬអង្គរក្សខុសឆ្គងបន្តិចបន្តួច គ្មានការអនុគ្រោះ និងជេរប្រទេច បណ្តេញចេញដូចសត្វធាតុ តែលោកឧកញ៉ាម្នាក់នេះ បែរជាទទួលថាជាកំហុសរបស់ខ្លួនទៅវិញ។ តើនៅមានឧកញ៉ា ប៉ុន្មាននាក់ទៀត ដែលចិត្តទូលាយ ចេះយោគយល់ ដល់អ្នកតូចតាចដូចឧកញ៉ាគួច ម៉េងលីទៅ? ម្ចាស់បែបនេះ ទើបគេហៅថា ម្ចាស់ចិត្តល្អ ព្រោះចេះយល់ពីទុក្ខលំបាក និងឧបសគ្គរបស់អ្នកក្រោមបង្គាប់។
បន្ទាប់មក ប្រធាន របស់ករុណា ក៏លាលោកឧកញ៉ាត្រឡប់ទៅវិញ ឯលោកឧកញ៉ា ក៏ឡើងទៅក្នុងការិយាល័យរបស់លោក ដើម្បីបំពេញការងារ។ ចំណែក ករុណា ក៏នៅបន្តការងាររបស់គេបន្តទៀត។
អឿ ស៊ីណា ២៦ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១៨
៧.សំបុត្រម៉ែ
យប់នេះជាយប់មួយដ៏ពិសេសសម្រាប់ខ្ញុំ។ មិត្ដភក្ដិខ្ញុំ និងខ្ញុំបានរៀបចំកម្មវិធីជប់លៀងមួយនៅពេល ប្រឡងជាប់ថ្នាក់ទី១០ដោយជោគជ័យ។ កម្មវិធីប្រារព្ធឡើងពោរពេញដោយភាពសប្បាយរីករាយ ម្នាក់ៗមាន ស្នាម ញញឹមគ្រប់ៗគ្នា។ បន្ទាប់ពីកម្មវិធីត្រូវបានបញ្ចប់ ខ្ញុំមិនហ៊ាននៅជជែកជាមួយមិត្ដភក្ដិយូរទេ ខ្ញុំប្រញាប់ រួសរាន់មកផ្ទះមុនគេ ព្រោះម៉ាក់ខ្ញុំប្រាប់ថា គាត់មិនសូវស្រួលខ្លួនផង។ នៅម៉ោង១១យប់នៅថ្ងៃទី៩ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៨ ខ្ញុំបានមកដល់ផ្ទះ។ ទ្វារផ្ទះ និងភ្លើងក្នុងផ្ទះមិនទាន់បិទ តែផ្ទះមានសភាពស្ងាត់។ ដោយអាការៈ ស្រវឹងស្រ្ប៉ៃតិចៗខ្ញុំ ប្រញាប់ចូលផ្ទះយ៉ាងប្រញាប់ ព្រោះមិនចង់ឱ្យម៉ាក់ដឹង។ ចូលដល់ក្នុងផ្ទះក៏នៅតែមិន ឃើញ ម៉ាក់ចេញមករកខ្ញុំ ខុសពីសព្វមួយដង ដែលម៉ាក់តែងតែស្ទុះមករកខ្ញុំ ដោយសួរពីសុខទុក្ខផង។ ខ្ញុំនៅតែចោលភ្នែកសម្លឹងទៅរកបន្ទប់គេង ព្រោះក្រែងឃើញម៉ាក់ ស្រាប់តែជើងរបស់ខ្ញុំ ប៉ះត្រូវអ្វីម្យ៉ាង។ ខ្ញុំឈ្ងោកមុខមើល ពុទ្ធោ ម៉ាក់ ខ្ញុំលាន់ស្រែកឡើងភ្លាត់សំឡេង។ ម៉ាក់ដួលស្តូកស្តឹងក្បែរទ្វារក្នុងបន្ទប់។ ម៉ាក់គ្មានកម្រើក គ្មានបញ្ចេញសំឡេងអ្វីសោះឡើយ។ ខ្ញុំបានស្ទុះយ៉ាងលឿនទៅរកម៉ាក់ ហើយបីត្រកងម៉ាក់ ខ្ញុំខំស្រែកហៅម៉ាក់ខ្លាំងៗ .ម៉ាក់ក្រោកឡើងៗ ពុទ្ធោ! តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះម៉ាក់? តែបើទោះជាខ្ញុំខំប្រឹងស្រែកហៅម៉ាក់ យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មិនមានចម្លើយឆ្លើយត្រឡប់មកខ្ញុំវិញដែរ ព្រោះម៉ាក់ ប្រហែលជាផុតដង្ហើម តាំងពីមុន ពេលខ្ញុំមកដល់ផងមើលទៅ។ ខ្ញុំបានស្ទុះចេញពីក្នុងផ្ទះមកក្រៅ ហើយស្រែកប្រាប់ទៅញាតិជិតខាងឱ្យគេ មកជួយ តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចជួយម៉ាក់បានឡើយ។ ម៉ាក់ទៅហើយ ម៉ាក់ទៅចោលកូន ដោយគ្មានពាក្យ ថាលាមួយម៉ាក់។ ខ្ញុំយំឱបរាងកាយម៉ាក់ រហូតបាត់បង់ស្មារតីដែរ។
ដំណឹង នៃរមណៈភាពរបស់ម៉ាក់ បានឮទៅដល់ក្រុមហ៊ុន ដែលគាត់ធ្វើការ។ ម៉ាក់ធ្វើការនៅក្រុម នៅក្នុងក្រុមហ៊ុន ម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូខេសិន។ ម៉ាក់មានតួនាទីជាអ្នកអនាម័យក្នុងសាលារៀន អន្ដរទ្វីប អាមេរិកាំង អស់រយៈពេលជាង១០ឆ្នាំមកហើយ។ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ ដែលធ្វើការងារជាមួយម៉ាក់ថា ម៉ាក់ គឺជាបុគ្គលិកគំរូទៀតផង ព្រោះគាត់ជាបុគ្គលិកឧស្សាហ៍ ព្យាយាម និងធ្វើការងារដោយយកចិត្ដទុកដាក់ ហ្មត់ ចត់ អត់ធ្មត់ មានម្ចាស់ការ និងមានទំនួលខុសត្រូវខ្ពស់បំផុត។ ជាទម្លាប់ ម៉ាក់ធ្វើគឺយកចិត្ដធ្វើ មិនធ្វើឱ្យ តែរួចពីដៃឡើយ។ ឯខ្ញុំជាកូនស្រីតែម្នាក់គត់របស់គាត់។ ខ្ញុំជាសិស្សរៀនថ្នាក់ទី១០ នៅសាលារៀន អន្ដរទ្វីប អាមេរិកាំង។ ខ្ញុំបានរៀននៅទីនេះ ក៏ព្រោះតែខ្ញុំបានទទួលអាហារូបករណ៍ពីលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ដែលផ្ដល់តែងជូនបុគ្គលិក ដែលធ្វើការងារចាប់ពី៣ឆ្នាំឡើងទៅ អាចដាក់កូនចូលរៀនបានម្នាក់ដោយឥតគិតថ្លៃ ណាមួយខ្ញុំក៏ទទួលបានការសន្ដោសប្រោសប្រណីពីលោកឧកញ៉ាផងដែរ ដែលគាត់តែងតែបានផ្ដល់ជា សម្លៀកបំពាក់ និងសម្ភារៈសិក្សាជារៀងរាល់ឆ្នាំដល់ខ្ញុំ។
ចំណែកលោកឧកញ៉ា ក្រោយពីទទួលដំណឹង ថា ម៉ាក់មានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត គាត់មានការរន្ធត់ចិត្ត យ៉ាងខ្លាំង។ លោកឧកញ៉ា បានប្រាប់ទៅលេខាធិការរបស់គាត់ ឱ្យជួយចាត់ចែងការងារធ្វើបុណ្យសពនេះ ឱ្យបានសមរម្យ ដោយលោកឧកញ៉ា ជាអ្នករ៉ាប់រង លើការចំណាយថវិកា។ ទឹកចិត្ដរបស់លោកឧកញ៉ា មកលើ ម្តាយខ្ញុំ និងខ្ញុំក្នុងជាតិនេះ ខ្ញុំចងចាំមិនភ្លេចឡើយ។
បន្ទាប់ពីពេលធ្វើបុណ្យសពម្ដាយខ្ញុំចប់ សព្វគ្រប់ហើយ ពេលខ្ញុំរៀបចំផ្ទះ ខ្ញុំក៏ប្រទះឃើញសំបុត្រមួយ ច្បាប់ និងកាតធនាគារកម្ពុមួយសន្លឹកនៅក្នុងថតតុរៀនខ្ញុំ។ សំបុត្រដែលម្ដាយខ្ញុំបានសរសេរទុកឱ្យ មុនពេល ទទួលមរណៈភាព។ ម៉ាក់សរសេរថា “ឱកូនសំឡាញ់ចិត្ដម៉ាក់! ម៉ាក់ពិតជាស្រឡាញ់កូនលើសពីជីវិតម៉ាក់ រាប់ រយដងទៅទៀត បើទោះជាពេលនេះ ម៉ាក់ចុកពោះស្ទើរស្លាប់ ក៏ម៉ាក់មិនចង់ឱ្យដឹងរឿងនេះឡើយ ព្រោះម៉ាក់ ចង់ឱ្យកូនបានសប្បាយចិត្ដ និងរៀនសូត្រឱ្យបានពូកែ កុំឱ្យដូចរូបម៉ាក់ ដែលកើតមកអភ័ព្វ រៀនមិនបានចប់ បានត្រឹមតែថ្នាក់ទី៤។ ម៉ាក់ពិតជាមិនចង់ឱ្យកូនសំឡាញ់ម៉ាក់ខ្មាសគេទេ។ កូនម៉ាក់ ឱ្យម៉ាក់សូមទោសផង ! នៅក្នុងធនាគារ ម៉ាក់មានប្រាក់សន្សំខ្លះទុកឱ្យកូន។ នេះគឺជាលុយបន្ដិចបន្តួច ដែលម៉ាក់សន្សំសម្រាប់កូនរៀន នៅមហាវិទ្យាល័យពេលដែលកូនចប់ថ្នាក់ទី១២ តែម៉ាក់ធ្វើមិនបានសម្រេចបំណងឡើយ ព្រោះតែជំងឺរបស់ ម៉ាក់ ចេះតែរាតត្បាត ហើយខាងក្រោមនេះ គឺជាលេខកូតសម្ងាត់ ដែលកូនអាចបើកយកមកប្រើប្រាស់ បានពេលអត់ពីម៉ាក់។ មួយទៀតកូនកុំខឹងនឹងម៉ាក់អី ដែលម៉ាក់មិនបានប្រាប់កូនថា ម៉ាក់មានជំងឺមហារីក ម៉ាក់មិនប្រាប់កូន ក៏មកពីម៉ាក់មិនចង់ឱ្យកូនពិបាកចិត្ដ មិនចង់ឱ្យកូនគ្មានអារម្មណ៍ក្នុងការសិក្សា ហើយក៏មិន ចង់ឱ្យកូនសំឡាញ់ម៉ាក់ឈប់រៀន ព្រោះម៉ាក់ដែរ ពេលនេះ ម៉ាក់លាកូនសំឡាញ់សិនហើយ។ ពីម៉ាក់សម្អាត ស្រឡាញ់កូនជានិច្ច។
អានសំបុត្រចប់ភ្លាម ខ្ញុំហូរទឹកភ្នែកដោយមិនដឹងខ្លួន។ ខ្ញុំយំខ្សឹកខ្សួលអួលដើមក តែម្នាក់ឯងនៅ ក្នុងផ្ទះដ៏សែនស្ងាត់។ ខ្ញុំតែងក្រឡេកទៅមើលតុ ដែលម៉ាក់បានរៀបចំបាយឱ្យខ្ញុំជារៀងរាល់ថ្ងៃ មើលទៅគ្រែ ដេក ដែលម៉ាក់តែងតែដាស់ឱ្យទៅរៀនមិនដែលខាន មើលទៅកង់ដែលម៉ាក់ ជិះឌុបខ្ញុំទៅរៀន និងធ្វើការជា មួយ ខ្ញុំ មើលឃើញគ្រប់ទង្វើទាំងអស់ហាក់បីដូចជានៅថ្មីៗនៅឡើយ។ ពេលនេះ ទើបខ្ញុំបានដឹងពីកុំខុសឆ្គង ដ៏ធំសម្រាប់ខ្ញុំ គឺមិនបានជួយអ្វីម៉ាក់សូម្បីតែបន្ដិច ហើយការប្រព្រឹត្ដិរបស់ខ្ញុំកន្លងមក ខ្ញុំពិតជាកូនចោរម្សៀត ខ្ញុំជាកូនមិនល្អ មិនបានជួយអ្វីម៉ាក់ទាល់តែសោះ សូម្បីតែជួយលាងចានឆ្នាំង ជួយដាំបាយ បោះជូតផ្ទះបានក៏ខ្ញុំ មិន ដែលបានធ្វើដែរ ហើយម៉ាក់មិនដែលត្អូញត្អែរមួយម៉ាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា ហត់ឡើយ។ ម៉ាក់! ឱ្យកូនសុំទោស។ ខ្ញុំនៅចាំថា មុនពេលទៅជប់លៀង ខ្ញុំបានសុំម្តាយខ្ញុំទៅ តែម្តាយតបវិញថា គាត់មិនស្រួលខ្លួនចង់ឱ្យខ្ញុំនៅកំដរ និងកោសខ្យល់ឱ្យ តែខ្ញុំ មិនស្តាប់គាត់ទេ ព្រោះយល់ថា អាការៈរបស់ម៉ាក់ ធម្មតាប៉ុណ្ណោះ។ ម៉ាក់មិនអីទេ តែ ពេលខ្ញុំត្រឡប់ពីជប់លៀង គឺអាការៈ របស់ម៉ាក់ខុសពីការគិតរបស់ខ្ញុំ។ ទោះបី ខ្ញុំមានប្រាក់កាសខ្លះ ពីម៉ាក់ សន្សំ ក្នុងធនាគារ តែខ្ញុំពិតជាអស់សង្ឃឹម ព្រោះ ខ្ញុំនឹងគ្មានថវិកា សម្រាប់រៀនបន្តឡើយ។ ខ្ញុំគ្មានអ្នកគ្រប់គ្រង គ្មានអ្នកណែនំា អប់រំទូន្មាន ដូចម៉ាក់ទៀតឡើយ។
ថ្ងៃមួយ ពេលខ្ញុំចេញពីរៀនវិញ ជំនួយការម្នាក់របស់លោកឧកញ៉ាគួច ម៉េងលី បានស្កាត់មកជួបខ្ញុំ ហើយបានប្រាប់ខ្ញុំថា កុំបារម្ភអី ទោះបីពេលនេះ ម្តាយខ្ញុំ មិនមានវត្តមានបំពេញការងារទៀតក្តី តែតាមរយៈ គុណសម្បត្តិរបស់ម៉ាក់ លោកឧកញ៉ា នឹងបន្តផ្តល់អារហារូបករណ៍ឱ្យខ្ញុំ រហូតខ្ញុំរៀនចប់បរិញ្ញាបត្រ។ ក្រៅពីនេះ លោកឧកញ៉ា ក៏នឹងជួយទំនុកបម្រុង ជួយចេញថ្លៃទឹក ភ្លើង និងគ្រឿងឿបភោគ បរិភោគ ផ្សេងៗទៀតដែរ។ ឮសម្តីនេះភ្លាម អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ អរចង់ហោះ ព្រោះខ្ញុំយល់ថា អនាគត របស់ខ្ញុំនឹងមិនសបាសូន្យទេ ខ្ញុំ បាននិយាយដោយក្តីរំភើបទៅកាន់លោកជំនួយការវិញថា ខ្ញុំអរគុណលោកពូ និងសូមអរគុណលោកឧកញ៉ាផង ចំពោះការសណ្តោសប្រណីនេះ។ លោកជំនួយការ ប្រាប់ខ្ញុំថា មិនអីទេ ហើយបើខ្ញុំមានធុរៈអ្វី អាច ប្រាប់ គាត់បាន។
ពេលលោកជំនួយការចេញទៅផុត ខ្ញុំលើកដៃទំាងពីរឡើងលើ រួចសំបូងសង្រូង បួងសួងសុំឱ្យ ព្រលឹង ម៉ាក់ ទៅកាន់សុគតិភព និងថ្លែងអំណរគុណចំពោះម៉ាក់ ដែលបន្សល់នូវមហាគុណសម្បត្តិ ដើម្បីកូនទៀត។ ខ្ញុំ និយាយនេះ មិនមែនមានន័យថា ខ្ញុំបន់ឱ្យម្តាយស្លាប់ ឬចង់កេងចំណេញពីគុណសម្បត្តិអ្នកម្តាយទេ តែគុណ សម្បត្តិរបស់ម្តាយខ្ញុំ គឺពិតជាធំមហិមាមែន បើម៉ាក់គ្មានសម្បត្តិទេ ក៏ខ្ញុំមិនអាចទទួលបាននូវអាហារូបណ៍ បន្តទៀតដែរ ឯលោកឧកញ៉ា ក៏ជាមនុស្សល្អ គួរឱ្យគោរពបំផុតដែរ។
អឿ ស៊ីណា ថ្ងៃទី២៥ ខែតុលា ឆ្នាំ២០១៨
៨.ដំណើរកម្សាន្ដមួយ
ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃខួប នៃដំណើរកម្សាន្ដរបស់ក្រុមការងារគ្រឹះស្ថានបោះពុម្ពនៃសាកលវិទ្យាល័យ ម៉េងលី ជេ. គួច ហើយជាទម្លាប់រាល់ឆ្នាំគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់ នៃក្រុមហ៊ុន ម៉េងលី ជេ.គួច អេឌ្យូខេសិន តែងតែមានដំណើរកម្សាន្ដមិនដែលខាន។
ដំណើរកម្សាន្ដទាំងអស់នោះ អាចប្រព្រឹត្ដិទៅបានដោយមានការគាំទ្រពីសំណាក់លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ដែលតែងតែជួយឧបត្ថម្ភប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួន សម្រាប់ដំណើរកម្សាន្ដនីមួយៗ ហើយឆ្នាំនេះដែរ ក្រុមការងារគ្រឹះស្ថានបោះពុម្ព នៃសាកលវិទ្យាល័យម៉េងលី ជេ. គួច បានរៀបចំគម្រោងដំណើរកម្សាន្ដតូចមួយឆ្ពោះទៅខេត្ដកែប នាថ្ងៃទី១២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៨ ខាងមុខ។
ជំនោរជាអ្នករៀបចំគម្រោង និងជាសមាជិកម្នាក់នៅក្នុងក្រុមនេះដែរ។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំជំនោរមិនដែលបដិសេធទេ ចំពោះការធ្វើដំណើរកម្សាន្ដរួមគ្នា តែសម្រាប់ឆ្នាំនេះ ទោះជំនោរជាអ្នករៀបចំគម្រោង តែជំនោរបានបដិសេធដោយមិនចូលរួមក្នុងដំណើរកម្សាន្ដមួយនេះឡើយ។
ដំណឹងនៃការមិនចូលរួមក្នុងដំណើរកម្សាន្តនេះ បានលឺទៅដល់លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ហើយលោកបានហៅជំនោរទៅសួរអំពីរឿងហេតុនេះ។ លោកឧកញ៉ាបានសួរជំនោរថា ក្មួយហេតុអ្វីឆ្នាំនេះ ក្មួយមិនបានរួមដំណើរកម្សាន្ដជាមួយក្រុមការងារ? ក្មួយមានរឿងអី? ជំនោរ ដែលជាយុវជនរស់នៅជាមួយម្តាយឪពុកក្រីក្រនៅជនបទ បានបង្ហាញពីអារម្មណ៍អេះអុញ អឹមអៀន ហើយត្រូវបាន វិបុលជាមិត្តរួមការងារឆ្លើយជំនួសថា ជំនោរមិនសូវសប្បាយចិត្ត ចំពោះដំណើរកម្សាន្តឆ្នាំនេះទេ ព្រោះគេត្រូវផ្ញើថវិកា ទោះម្តាយឪពុកដើម្បីធ្វើបុណ្យកឋិនជាមួយអ្នកភូមិ នៅឯស្រុកកំណើត ប៉ុន្តែថវិកា ដែលត្រូវផ្ញើទៅនោះ គេបានយកទៅបង់ថ្លៃសាលាអស់ទៅហើយ។ ឥឡូវគេស្ទាក់ស្ទើរ មិនចង់ទៅណាទំាងអសើ។
លឺការលើកឡើងរបស់វិបុល លោកឧកញ៉ា ញញឹមបន្តិច ហើយប្រាប់មកវិញថា រឿងតែប៉ុណ្ណឹងសោះ មិនប្រាប់មកពូ។ ក្មួយខ្វះប៉ុន្មាន ឬត្រូវផ្ញើទៅប៉ុន្មាន ពូអាចជួយបាន ព្រោះរឿងធ្វើបុណ្យធ្វើទាននេះ គឺជាចំណង់ចំណូលចិត្ដរបស់ពូហើយ។ ពូជួយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរយើងអស់ប្រាក់រាប់លានដុល្លារបាន រឿងអីថាពូមិនអាចជួយបុគ្គលិកខ្លួនឯងបាន។ ក្មួយកុំគិតច្រើនអីណា ចាំពូជួយ តែក្មួយត្រូវតែទៅដំណើរកម្សាន្ដបានជាមួយគេ។
ស្តាប់ប្រសាសន៍នេះ ជំនោរហាក់សប្បាយចិត្ដ។ គេញញឹមបែបអៀនប្រៀន។ ឃើញដូចនេះ វិបុល
ក៏បញ្ចេញយោបល់ភ្លាមអេះអុញអីទៀត អូខេទៅ...លោកប្រធានជួយហើយតើស...។ ជំនោរមើលមុខវិបុល រួចញញឹមលើកដៃសំពះលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ដោយពោលពាក្យអរគុណចំពោះលោកឧកញ៉ា។
.ខ្ញុំពិតជាអរគុណខ្លាំងណាស់ ចំពោះសន្ដានចិត្ដរបស់លោកប្រធាន។ គុណបំណាច់នេះ ខ្ញុំចងចាំទុកក្នុងចិត្ដជានិច្ច ហើយខ្ញុំនឹងតបស្នងលោកប្រធានវិញ នៅថ្ងៃណាមួយ។
លោកឧកញ៉ាញញឹម ហើយមានប្រសាសន៍ថា មិនបាច់តបស្នងសងគុណអ្វីទេ តែក្មួយត្រូវចាំថា ការធ្វើទានល្អ គឺការមិនទាមទារនូវការតបស្នង ហើយមនុស្សដែលល្អ គឺមិនចេះភ្លេចគុណអ្នកដែលជួយខ្លួនទេ។ ជា មនុស្សល្អ ទោះមិនបានសងគុណអ្នកដែលធ្វើទានមកលើខ្លួន ក៏គេយកទង្វើ នៃការធ្វើទាននោះ មកអនុវត្ដដល់គេវិញ គឺការធ្វើទានដល់អ្នកដទៃវិញដូចគ្នា។ ការចេះជួយគ្នាទៅវិញទៅមក គឺជាទម្លាប់ដ៏ប្រពៃរបស់ប្រជាជនខ្មែរយើង។ ទាំងអស់នេះ ក្មួយត្រូវចាំនៅពេលក្មួយបានធ្វើជាអ្នកដឹកនាំគេ។
ជំនោរ ងក់ក្បាល ហើយបានកត់ទុកនូវពាក្យសម្ដីរបស់គាត់ទាំងអស់នៅក្នុងចិត្ដ ហើយជំនោរឆ្លើយថា ខ្ញុំនឹងចងចាំមិនភ្លេចទេ នូវពាក្យទូន្មានដ៏មានតម្លៃនេះ។ ជំនោរបន្ដថា ខ្ញុំសូមអរគុណលោកប្រធានចំពោះរឿងនេះ ខ្ញុំនឹងប្រាប់ក្រុមការងារថា ខ្ញុំនឹងចូលរួមក្នុងដំណើរកម្សាន្ដមួយនេះ។
ភ្លាមនោះលោកឧកញ៉ា បានប្រាប់ឱ្យជំនួយការ យកស្រោមសំបុត្រមកឱ្យជំនោរ ហើយប្រាប់ថា នេះជាប្រាក់បន្ដិចបន្ដួច ដែលពូជួយក្មួយ សម្រាប់ជូនឪពុកម្ដាយក្មួយ ទុកគ្រាន់ធ្វើបុណ្យទាននឹងគេ។
លូកដៃទទួលថវិកាពីលោកឧកញ៉ា ជំនោរសំពះអរគុណ ហើយក៏ជម្រាបលាលោកឧកញ៉ា មកបន្ទប់ធ្វើការវិញ ដោយភាពកក់ក្តៅ។
អឿ ស៊ីណា ថ្ងៃទី០៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៨
៩. ទូរសព្ទខ្ញុំ
នៅដើមរដូវវស្សា ខណៈតំណក់ទឹកភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់ គឺអំឡុងខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៥ ខ្ញុំបានបញ្ចប់ការសិក្សាបរិញ្ញាបត្រ ផ្នែកអក្សរសាស្រ្តខ្មែរ នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ ហើយនៅ៣ខែក្រោយមក គឺអំឡុងថ្ងៃទី១៣ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៥ តាមរយៈមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំឈ្មោះពណ្ណរាយ ខ្ញុំបានចូលបម្រើការងារមួយកន្លែង នៅក្រុមហ៊ុនដ៏ល្បីឈ្មោះមួយកន្លែង មានឈ្មោះថា ម៉េងលី ជេ. គួច គ្រុប។ ខ្ញុំមាននាទីជាអ្នកវាយអត្ថ បទភាសាខ្មែរ នៅការិយាល័យប្រធានក្រុមប្រឹក្សាភិបាល និងអគ្គនាយកប្រតិបត្ដិ ។
កាលពីកំពុងសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រ ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ មិនសូវមានមិត្តភក្តិច្រើនប៉ុន្មានទេ ហើយការស្លៀកពាក់របស់ខ្ញុំ ក៏មានលក្ខណៈមិនសូវទាន់សម័យដែរ ព្រោះគ្រួសារខ្វះខាត សូម្បីទូរសព្ទក៏ខ្ញុំនៅប្រើទូរសព្ទ ដែលមិនអាចភ្ជាប់ ឬប្រើប្រាស់អ៊ិនធឺណែតបាន។ ម្តងម្កាល ខ្ញុំនឹកខ្មាសមិត្តភក្តិដែរ ព្រោះពួកគេភាគច្រើនជាកូនអ្នកមានជីវភាពធូរធារ និងមានរបស់របរប្រើប្រាស់ ជាពិសេសទូរសព្ទទំនើប ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍រីករាយបំផុត នៅពេលបានចូលបម្រើការងារនៅថ្ងៃដំបូង។
ពេលនោះ ទោះបីខ្ញុំបានបញ្ចប់ការសិក្សា កម្រិតបរិញ្ញាបត្រក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្រាប់ចំណេះដឹងលើបញ្ហាសង្គមខាងក្រៅ គឺខ្ញុំនៅមានកម្រិតនៅឡើយ។ ដូចជាការស្លៀកពាក់ ការរៀបចំខ្លួន គឺនៅជារបៀបកូនកសិករ ជនបទ ពុំទំនង ឬសមជាអ្នកដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងឡើយ។ ខ្ញុំមិនព្រមសម្របខ្លួនសោះ តែដូចខ្ញុំលើកឡើងខាងលើដូច្នេះដែរ ការមិនសម្របខ្លួននេះ គឺកើតឡើងដោយសារកត្តាពីរ ទីមួយ ខ្ញុំខ្លួនឯងមិនព្រមរៀនសូត្រពីសង្គមខាងក្រៅ និងទី២ គឺកត្តា ជីវភាពគ្រួសារនៅខ្វះខាត។ ប៉ុន្តែ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ក្រោយពីខ្ញុំចូលធ្វើការបានមួយថ្ងៃ ខណៈខ្ញុំកំពុងផ្ចង់អារម្មណ៍វាយអត្ថបទមុខកុំព្យូទ័រ ស្រាប់តែប្រធានក្រុមហ៊ុន គឺលោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិតគួច ម៉េងលី បានឱ្យជំនួយការរបស់លោកមកហៅខ្ញុំឱ្យទៅជួប ហើយគាត់ និងជំនួយការបាននាំខ្ញុំជិះរថយន្តទៅកាន់ហាងកាត់ដេរសម្លៀកបំពាក់ដ៏ល្បីល្បាញមួយ។ លោកឧកញ៉ាបានស្នើឱ្យជាងយកម៉ែត្រមកវាស់ដើម្បីកាត់ សម្លៀកបំពាក់ខ្ញុំ។ ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំទទួលបានសម្លៀកបំពាក់ពីរសម្រាប់ ឬពីរកំប្លេរ។ ចាកចេញពីកន្លែងកាត់ខោអាវ លោកឧកញ៉ា បាននាំខ្ញុំទៅកាន់ហាងអាហារទំនើប ដើម្បីស្រស់ស្រូបអាហារថ្ងៃត្រង់។
ពេលពួកយើងកំពុងទទួលទានអាហារក្នុងភោជណីយដ្ឋាន ដែលបំពាក់ដោយម៉ាស៊ីនត្រជាក់ ដៃម្ខាង
កាន់សម ដៃម្ខាងកាន់ស្លាបព្រា លោកឧកញ៉ា បានឱនខ្សឹបប្រាប់ខ្ញុំតិចៗថា កើតមកជាមនុស្ស រស់នៅក្នុងសង្គមថ្លៃថ្នូរមួយ យើងត្រូវយល់ស្គាល់សង្គម ត្រូវរៀនសូត្រពីសង្គមឱ្យបានត្រឹមត្រូវ គឺរៀបចំខ្លួន ដូចជាការស្លៀកពាក់ឱ្យបានសមរម្យ។ ខោអាវ ត្រូវបោកអ៊ុតឱ្យបានស្អាត ស្បែកជើងត្រូវខាត់ឱ្យរលោងថ្មី សក់ក្បាលត្រូវកាត់ និងសិតឱ្យមានរបៀប ក្រចកដៃ ត្រូវកាត់ឱ្យបានស្អាតជាដើម។ ការធ្វើបែបនេះ ដើម្បីឱ្យស្របតាមពាក្យចាស់ ដែលពោលថា ធ្វើអ្វីមួយត្រូវឱ្យចុះចំណោម ឬចូលស្ទឹងតាមបទ។ លោកឧកញ៉ា ខ្សឹបទៀតថា បើធ្វើការជា កម្មករសំណង់ យើងមិនចាំបាច់ធ្វើខ្លួន ឬតុបតែងខ្លួនច្រើនហួសហេតុនោះទេ នាំឱ្យគេដៀលថា តែងខ្លួនមិនមើលប្រាណ តែបើធ្វើការនៅសណ្ឋាគារ នៅក្រុមហ៊ុនទេសចរណ៍ ឬស្ថាប័នអប់រំ គឺដាច់ខាត ត្រូវតែរៀបចំខ្លួនឱ្យបានល្អ តាមកាលៈទេសៈ ព្រោះអ្នកខ្លះ គេប្រកាន់ គេរើសអើងដែរ។
ស្តាប់ប្រសាសន៍របស់លោកឧកញ៉ា ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនព្រើតដែរ ព្រោះសូម្បីតែការនៅជានិស្សិត ទោះពេលខ្លះ គ្រូតម្រូវឱ្យស្លៀកពាក់ កាត់សក់ ឬរៀបចំខ្លួនឱ្យបានសមរម្យ សមជានិស្សិត ក៏ខ្ញុំមិនយកចិត្តទុកដាក់ដែរ ហើយទម្លាក់បន្ទុកនេះ ទៅលើភាពក្រីក្ររបស់ឪពុកម្តាយទៅវិញ។ ចំណែកលោកឧកញ៉ា ពេលមានប្រសាសន៍ចប់ គាត់ក៏បានសុំទោសខ្ញុំថា សុំទោសផង ដែលនិយាយពេលញុំាបាយ ព្រោះខ្មែរយើងមិនទម្លាប់ ជជែក ឬពិភាក្សាគ្នា ពេលញុំាបាយទេ ខុសពីបរទេស ដែលនិយមពិភាក្សាគ្នា ពេលទទួលទានបាយ។ បន្ទាប់មក គាត់ឱ្យធ្វើដៃជាសញ្ញា ឱ្យខ្ញុំចាប់ស្រស់ស្រូបអាហារ។
ក្រោយពីទទួលទានរួចរាល់ លោកឧកញ៉ា ក៏ជូនខ្ញុំមកក្រុមហ៊ុនវិញ តែគាត់ត្រឡប់ទៅជួបភ្ញៀវ ដើម្បី ពិភាក្សាគ្នាវិញ។ ពីរសប្តាហ៍ក្រោយមក ខណៈខ្ញុំ និងក្រុមការងារ កំពុងទទួលទានបាយ នៅជាន់ទី១០ នៃអគារ ស្រាប់តែលោកឧកញ៉ាបានមកដល់។ ពួកខ្ញុំ តែងតែខ្ចប់បាយពីផ្ទះមកហូបនៅកន្លែងធ្វើការ ព្រោះនៅក្រុមហ៊ុននេះ មានកន្លែងសម្រាប់ឱ្យបុគ្គលិកទទួលទានអាហារ និងសម្រាកពេលថ្ងៃត្រង់ដែរ។ លោកឧកញ៉ា បាន មកពញាក់យើងពីក្រោយ ហើយស្រែកសួរថា ក្មួយៗ តើថ្ងៃនេះបានម្ហូបអ្វីញុំាបាយ? មើលទៅគួរឱ្យឆ្ងាញ់ណាស់ ក្លិនប្រហុកក៏ឈ្ងុយ។ លោកឧកញ៉ា មានប្រសាសន៍ ដោយចោលភ្នែកមើលទៅចានប្រហុក ដែលយើងដាក់នៅលើតុរួមគ្នា។ ពួកយើងដែលកំពុងផ្ចង់អារម្មណ៍ លើមុខម្ហូប បែរជាភ្ញាក់ព្រើត រួចក្រឡេកព្រមគ្នា មើល ទៅលោកប្រធាន។ ពួកយើង នាំគ្នាសើចទំាងអៀនប្រៀនទៅកាន់លោកឧកញ៉ា។ លោកបានបន្ដសួរមកពួកយើង ប្រសិនជាលោកសុំរួមតុផង តើលោកគ្រូទាំងអស់គ្នាគិតយ៉ាងម៉េចដែរ?។ ពួកយើងមិនទាន់បានឆ្លើយផង ជំនួយការរបស់លោកបាន យកស្រាក់បាយមកដល់ល្មម។ លោកឧកញ៉ា បានអង្គុយទទួលទានបាយ ជាមួយពួកយើង ថែមទំាងលូកប្រហុកច្រើនជាងគេផង ធ្វើឱ្យខ្ញុំឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងថា ម្តេចក៏ លោកធ្វើដូច្នេះ ព្រោះតាមសាច់ឈាម មើលទៅលោកឧកញ៉ា ជាកូនចៅចិន ដែលកូនចៅចិន ឬអ្នកជាប់សែស្រឡាយចិន មិនទទួលទានប្រហុកទេ។ ចម្ងល់របស់ខ្ញុំ មិនទទួលបានចម្លើយទេ ហើយក្រោយពីទទួលទានរួច លោកឧកញ៉ា បានហៅឱ្យពួកយើង ឡើងទៅសម្រាកនៅជាន់ខ្ពស់បំផុតនៃអគារ ពួកយើងក៏ទៅតាមលោក។
ពេលសម្រាកពួកយើង ក្រុមការងារខ្លះ ដកយកទូរសព្ទមកបើកហ្វេសប៊ុក ដើម្បីមើលព័ត៌មានខ្លះ
កម្សាន្តខ្លះ ចំណែកខ្ញុំ ហាក់ភ្លេចខ្លួន ក៏ដកយកទូរសព្ទស៊េរីចាស់ ដែលមិនអាចភ្ជាប់អ៊ិនធឺណែតមកដែរ។ ដកមក ភ្លាម ខ្ញុំក៏ដាក់ក្នុងហោប៉ៅយ៉ាងលឿនដែរ ព្រោះខ្លាចគេឃើញខ្មាសគេ។ តែភ្លាមនោះ លោកឧកញ៉ា ទំនងជាក្រឡេកមើលទាន់ គាត់ក៏សួរមកខ្ញុំថា ក្មួយជាតិ (ខ្ញុំឈ្មោះសុជាតិ) ទូរសព្ទក្មួយ ម៉េចហើយ?
ស្តាប់សំណួរគាត់ ខ្ញុំកាន់តែអៀនខ្លួនថែមទៀត។ ខ្ញុំសើចញឹមៗ រួចដកទូរសព្ទមកបង្ហាញគាត់។ ឃើញដូច្នេះ គាត់បើកភ្នែកធំៗ ដោយភ្ញាក់រួចសួរបន្ត
. ចុម ក្មួយនៅប្រើទូរសព្ទហ្នឹង?
.បាទ (ខ្ញុំឆ្លើយយ៉ាងខ្លី)
លោកឧកញ៉ា កាន់ទូរសព្ទខ្ញុំយូរបន្តិច គាត់មើលទៅឆ្ងាយ រួចនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ និងអ្នករួមការងារដទៃទៀត ដែលកំពុងសម្រាក
.មិនអីទេ ចាំពូទិញទូរសព្ទឱ្យម្នាក់មួយ
មានប្រសាសន៍រួច គាត់ក៏ត្រឡប់ទៅវិញ។ ពួកយើងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពាក្យសន្យានេះប៉ុន្មានទេ ព្រោះ ជាទូទៅអ្នកធំ អ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ ឬអ្នកមានអំណាចមួយចំនួនតូច ច្រើនតែនិយាយមិនចាំសម្តីខ្លួនឯង។ ពួកយើងនៅបន្តសម្រាក រហូតដល់ម៉ោងចូលធ្វើការ ទើបបំបែកគ្នាចូលធ្វើការទៅតាមកន្លែងរៀងៗខ្លួន។ ចាប់ពីពេលនោះមក ពួកយើងនៅធ្វើការធម្មតា ហើយការសន្យាថា នឹងផ្តល់ទូរសព្ទដល់ពួកយើង ក៏នៅតែស្ងាត់ដែរ។ ប៉ុន្តែ ពីរសប្តាហ៍ក្រោយមក ខណៈ ពួកយើងកំពុងសម្រាកក្រោយបាយថ្ងៃត្រង់ ស្រាប់ជំនួយការផ្ទាល់របស់លោកឧកញ៉ា ឈ្មោះបញ្ញាបានមកដល់។ គាត់កាន់ប្រអប់ទូរសព្ទចំនួន៤នៅដៃ ធ្វើឱ្យពួកខ្ញុំឆ្ងល់យ៉ាង ខ្លាំងថា ហេតុអ្វីកាន់សំបកទូរសព្ទច្រើនម្ល៉េះ? លុះពេលមកដល់ លោកបញ្ញា បានហុចទូរសព្ទថ្មី ក្នុងតម្លៃប្រហែលជាង៥០០ដុល្លារ ឱ្យពួកយើងម្នាក់មួយគ្រឿង ក្នុងនោះលោកពណ្ណរាយ ដែលជាអ្នកណែនាំឱ្យខ្ញុំចូលធ្វើការទីនេះ ក៏ទទួលបានមួយគ្រឿងដែរ។
ទទួលបានទូរសព្ទនេះភ្លាម ខ្ញុំអរសឹងហោះ ព្រោះមិននឹកស្មានថា នឹងមានថ្ងៃមានទូរសព្ទទំនើប តម្លៃថ្លៃប្រើប្រាស់នឹងគេទេ ជាពិសេសមិននឹកថា លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ចិត្តទូលាយ គិតគូរចំពោះបុគ្គលិក ដែលមានការខ្វះខាតដល់ថ្នាក់នេះសោះ។ ពួកខ្ញុំទទួលយកទូរសព្ទពីជំនួយការរបស់លោក និងនិយាយផ្តាំផ្ញើតាមជំនួយការទៅលោកថា សូមឱ្យលោកឧកញ៉ា មានសុខភាពល្អ អាយុយឺនយូរ និងទទួលជោគជ័យគ្រប់មុខជំនួញ។ លោកបញ្ញា ស្តាប់ក៏តបមកពួកយើងវិញ ដោយញញិមដែរថា មិនអីទេ! ខ្ញុំនឹងនាំពាក្យជូនពរនេះទៅជម្រាបលោកប្រធានក្រុមហ៊ុន៕ ដោយ អឿ ស៊ីណា ថ្ងៃទី១៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៨
១០.បំណងខ្ញុំ
តាំងពីធំដឹងក្តីកាលណាមក ទោះបីជាខ្ញុំមានស្រុកកំណើតនៅខេត្តស្វាយរៀង ប៉ុន្តែខ្ញុំប៉ងប្រាថ្នាចង់ទៅទស្សនាខេត្តសៀមរាប ដើម្បីបានមើលប្រាសាទអង្គរវត្ត អង្គរធំ និងប្រាសាទផ្សេងទៀត។ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់បានលឺចាស់ៗនិទានតៗមកថា ប្រសិនបើអ្នកណាចង់ទៅលេងសៀមរាបកុំប៉ងប្រាថ្នា ព្រោះថាបើប៉ងប្រាថ្នានឹង ធ្វើឱ្យក្តីប្រាថ្នានេះ មិនបានដូចបំណងឡើយ ហើយតម្រានិទានតៗគ្នានេះ ហាក់ដូចត្រូវខ្លះដែរ ព្រោះតាំងពីខ្ញុំប៉ងមក ខ្ញុំមិនដែលមានឱកាសបានមកខេត្តសៀមរាបទេ។ ខ្ញុំតែងតែដេកអស់សង្ឃឹម ហើយខ្ញុំក្រឡេកមកខំប្រឹងសិក្សារៀនសូត្រវិញ ដើម្បីបន្លប់ក្ដីស្រមៃ។ ខ្ញុំមកសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រនៅភ្នំពេញរយៈពេល៤ឆ្នាំ ហើយការសិក្សារបស់ខ្ញុំគឺបានបញ្ចប់ដោយជោគជ័យ ដោយខ្ញុំមានការងារល្អធ្វើនឹងគេហើយខ្ញុំក៏មិនដែលនឹកស្រមៃចង់ ទៅលេងសៀមរាបទៀតទេ។
នៅដើមខែសីហា ឆ្នាំ២០១៧ ខណៈរដូវភ្លៀងកំពុងញាំញីភពផែនកម្ពុជា ដោយខ្យល់កន្ត្រាក់ ថ្ងៃមួយពេលខ្ញុំកំពុងតែបំពេញការងារយ៉ាងមមារញឹកនោះ ដំណឹងដ៏រីករាយបំផុតបានមកអង្រួនជីវិតខ្ញុំ គឺក្រុមការ ងាររបស់ខ្ញុំ ត្រូវជាប់ក្នុងគម្រោងដំណើរកម្សាន្តមួយទៅកាន់ ខេត្ដសៀមរាប។
តាមប្រវត្តិសាស្រ្ត ខេត្តសៀមរាបជាអតីតរាជធានីដ៏រុងរឿងរបស់ខ្មែរ តែដោយសារសង្រ្គាមរវាង ខ្មែរ គ្នាឯងផង ការឈ្លានពានពីបរទេសផង រាជធានីអង្គរត្រូវបានគេទុកចោល ជាច្រើនសតវត្សរ៍។ បច្ចុប្បន្ននេះ ខេត្តសៀមរាបត្រូវបានគេស្គាល់នៅទូទាំងពិភពលោកថា ជាខេត្តតាំងនៅនៃប្រាសាទអង្គរវត្តដ៏ល្បី ល្បាញ។
ដំណឹងនៃការទៅកាន់ខេត្តដ៏ល្បីល្បាញនេះ នឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំ អាចសិក្សាឈ្វេងយល់ដោយផ្ទាល់អំពីប្រ វត្ដិ សាស្រ្ដ និងចំណេះដឹងផ្សេងៗទៀត ដែលបុព្វបុរសយើងបានបន្សល់ជាកេរ្ដិ៍ដំណែលមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ពិសេស លោកបានកត់ត្រានូវរឿងរ៉ាវប្រវត្ដិសាស្រ្ដជាច្រើនទុកជាប់នឹងជញ្ជាំងប្រាសាទ។
បន្ទាប់ពីសម្រេចចិត្ដយកខេត្ដសៀមរាបជាទិសដៅនៃដំណើរកម្សាន្ដ ពេលនោះក្រុមការងារបាន សម្រេចយកខេត្ដកំពង់ធំមួយទៀត ព្រោះខេត្ដនេះ មានផ្លូវតែមួយទៅខេត្ដសៀមរាបដែរ។ ណាមួយខេត្ដនេះក៏មានមានរមណីយដ្ឋានជាច្រើនសម្រាប់ទស្សនា ដូចជារមណីយដ្ឋានបែបប្រវត្តិសាស្ត្រ ប្រាសាទគុហនគរ ភ្នំ សន្ទុក រមណីយដ្ឋានសប្បនិមិត្ត បឹងសំរិទ្ធិ រមណីយដ្ឋានទំនប់បង្ហៀរទឹក១មករា រមណីដ្ឋានធម្មជាតិ ស្ទឹង ព្រៃ ប្រស់ និងតំបន់ប្រាសាទសម្បូរណ៌ព្រៃគុក ដែលទើបនឹងដាក់ចូលក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោក កាលពី
ថ្មីៗនេះ ជាដើម។
ថ្ងៃចេញដំណើរបានមកដល់ ព្រឹកព្រហាមថ្ងៃសុក្រទី១១ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៧ ខ្ញុំនិងក្រុមការងារ បាន ចាប់ផ្ដើមចេញដំណើរពីភ្នំពេញឆ្ពោះទៅទិសដៅនៃដំណើរកម្សាន្ដ ដែលក្នុងនោះក៏មាន លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ផងដែរ។ លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ជាអគ្គនាយកប្រតិបត្តិ នៃក្រុមហ៊ុនម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូ ខេសិន ដែលខ្ញុំកំពុងបម្រើការងារ។
ការចេញដំណើរលើកំណាត់ផ្លូវជាតិលេខ៦ អបមរដោយបរិយាកាសរីករាយ ហើយបន្ទាប់មកក្រោយ ពីឈប់ទទួលទានអាហារនៅរមណីយដ្ឋានព្រៃប្រស់រួចមក ពួកយើងក៏បន្ដដំណើរទៅកាន់ខេត្ត សៀមរាប។ ប៉ុន្តែមុននឹងចូលដល់ទីរួមខេត្ត លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី បានស្នើឱ្យអ្នកបើកបរឆៀងចូលទៅកាន់ភូមិ បន្ទាយ ស្រី ឃុំខ្នារសណ្ដាយ ស្រុកបន្ទាយស្រី ដើម្បីលោកបានបរិច្ចាគអំណោយសប្បុរធម៌ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក ដល់ គ្រួសារមួយដែលមហាជនទូទៅដឹងថា ជាគ្រួសារមានជីវភាពខ្វះខាតខ្លាំង ដែលពឹងផ្អែកតែលើកូនប្រុសម្នាក់ ។ លោកឧកញ៉ា ស្គាល់គ្រួសារនេះ តាមរយៈក្រុមការងារដែលធ្វើរបាយការណ៍ជូនលោក បន្ទាប់ពីពួកគាត់ឃើញការស្វែងរកម្ចាស់ជំនួយ តាមរយៈបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គមហ្វេសប៊ុក។
ពេលមកដល់ភូមិឃុំគោលដៅ លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី បានដើរយ៉ាងរហ័សរហួនសំដៅទៅកាន់ ផ្ទះ តូចចាស់កំព្រួកមួយ ដែលជញ្ជំាងរហែក ដំបូលធ្លុះធ្លាយ ទ្រេតទៅម្ខាងស្ទើរតែរលំទៅហើយ។
បន្ទាប់ពីសំណេះសំណាលជាមួយស្រ្តីចំណាស់ជាម្ចាស់ផ្ទះ និងអ្នកភូមិរួចមក លោកឧកញ៉ា ក៏បាន បរិច្ចាគថវិកា២០០ដុល្លារ ដើម្បីជីកអណ្ដូងទឹក១ ជូនស្រ្តីចំណាស់ ២០០ដុល្លារ សម្រាប់ព្យាបាលជំងឺ និងប្រើ ប្រាស់ផ្សេងៗ ផ្តល់ថវិកាទិញម៉ូតូដល់កូនស្រីច្បងក្នុងគ្រួសារ៤០០ដុល្លារ និងផ្តល់ថវិកា៨០០ដុល្លារ សម្រាប់ ទិញ រ៉ឺម៉ក ដើម្បីប្រកបរបរផ្សេងៗ។
ពេលទទួលថវិកា ឧបត្ថម្ភពីលោកឧកញ៉ា ខ្ញុំឃើញស្រ្តីចំណាស់ និងកូនស្រីរបស់គាត់ដែលស្លៀកពាក់ រយីករយាក ស្រក់ទឹកភ្នែក និងលើកដៃសំពះ ថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់លោកឧកញ៉ា។ ពួកគាត់ និយាយថា លោកឧកញ៉ា គឺជាព្រះរស់របស់ពួកគាត់ គឺជាអ្នកជួយសង្រ្គោះជីវិតពួកគាត់។ គុណបំណាច់ របស់លោកឧកញ៉ាមិនអាចរកអ្វីមកប្រៀបផ្ទឹមបានទេ គឺធំធេងណាស់។ ពួកគាត់លុតជង្គង់ថ្វាយបង្គុំ លោក ឧកញ៉ា តែលោកឧកញ៉ាចាប់ពួកគាត់ឱ្យក្រោកឡើងវិញ។ កុំឱ្យពួកគាត់ធ្វើដូច្នេះ ព្រោះមិនមែនបង្ហាញពីភាព ទន់ភ្លន់ប៉ុន្មានទេ តែបង្ហាញពីភាពទន់ជ្រាយរបស់ពួកគាត់ទៅវិញ។
សម្រាប់ខ្ញុំវិញ ពេលឃើញកាយវិការដ៏ថ្លៃថ្លាបស់លោកឧកញ៉ា ខ្ញុំក៏រលីងរលោងទឹកភ្នែកតាមស្រ្តី ទុរគតទំាងនេះដែរ។ ចិត្ដរបស់ខ្ញុំ សែនរំភើបរកអ្វីថ្លែងពុំបាន ហើយពេលនោះខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំពិតជាមានមោទនភាពណាស់ ដែលបានមកប្រើការងារជាមួយឧកញ៉ាចិត្តធម៌។
បន្ទាប់ពីបរិច្ចាគរួចរាល់ ពួកយើងក៏លាស្រ្តីនោះមកវិញ។ មុនពេលពួកយើងចាកចេញនោះ ស្រ្តីទុរគត និងកូនស្រី បានយកផ្លែត្នោតខ្ចីមួយធ្លាយ ស្ករផែនមួយស្រាក់ ធ្វើពីស្លឹកត្នោតមកជូនលោកឧកញ៉ា។ លោក ឧកញ៉ាទទួលយកដោយរីករាយ ព្រោះប្រសិនបើលោកឧកញ៉ាមិនទទួលយកទេ ពួកគាត់នឹងគិតថា លោក ឧកញ៉ារើសអើងមិនទទួលយកហើយលោកទទួលយកនេះ ក៏ដើម្បីជាការលើកទឹកចិត្តដល់ពួកគាត់ផង។
ពួកយើងបានចាកលចេញពីគ្រួសារកម្សត់ទំាងអាឡោះអាល័យ ឯពួកគាត់នៅឈរមើលរថយន្ត និងជូនដំណើរពួកយើង ចាកចេញមករហូតផុតកន្ទុយភ្នែក។
ពេលពួកយើងមកដល់ទីរួមខេត្ត ពួកយើងបានចូលទៅស្នាក់សណ្ឋាគារដ៏ទំនើប លំដាប់ខ្ពស់មួយប្រចាំខេត្ត។ ពួកយើង នាំគ្នាយកឥវ៉ាន់ទៅទុកក្នុងសណ្ឋាគារ ហើយនាំគ្នាចេញមក បន្តដំណើរកម្សាន្តនៅតំបន់ប្រាសាទអង្គរវត្ត និងអង្គរធំ។
ខណៈមកដល់ប្រាសាទអង្គរវត្ដភ្លាម ខ្ញុំពិតជារំភើបពិបាករកអ្វីមកអត្ថាធិប្បាយពីអារម្មណ៍ក្នុង ចិត្ដណាស់ ខ្ញុំ និងក្រុមការងារបាននាំគ្នាចូលទៅទស្សនាប្រាំងប្រាសាទដ៏ប្រណីតនេះយ៉ាងហ្មត់ចត់ និងមើលក្បូរ ក្បាច់រចនា ដែលបានចរិតលើជញ្ជាំងប្រាសាទ។ ខ្ញុំពិតជាសូមកោតសរសើរដល់បុព្វបុរសយើង ដែលលោក ពិតជាមានទេពកោសល្យអស្ចារ្យក្នុងការស្ថាបនាប្រាសាទនេះឡើងមក។
ខ្ញុំនិងសមាជិកក្រុមការងារទាំងអស់ បានការទស្សនាប្រាសាទអង្គរវត្ដនេះរហូតដល់ល្ងាច។ ខ្ញុំពិតជាស្ញប់ស្ញែងចំពោះដូនតាខ្មែរយើងណាស់ ព្រោះពួកគាត់បានបន្សល់ទុកនូវអ្វីៗដែលពិភពលោកគ្មាន ដល់កូនចៅ របស់ពួកគាត់។ ពីមួយប្រាសាទទៅមួយប្រាសាទ ខ្ញុំមើលផ្ទំាងចម្លាក់យ៉ាងជក់ចិត្ត។ ឃើញខ្ញុំជក់ចិត្តបែបនេះ លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ដើរមកក្បែរខ្ញុំ ហើយខ្សឹបប្រាប់ខ្ញុំថា យើងត្រូវតែមានមោទនភាពចំពោះបុព្វបុរស ឬដូនតារបស់យើង។ លោកឧកញ៉ា ប្រាប់ខ្ញុំទៀតថា យើងជាកូនចៅជំនាន់ក្រោយរបស់ដូនតា បើមិនបានជួយថែរក្សាសម្បត្តិវប្បធម៌មរតកដូនតាដ៏មហាសាលនេះទេ កុំតែបំផ្លាញទៅបានហើយ។
ពាក្យក្រើនរំលឹករបស់លោកឧកញ៉ា ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត ព្រឺក្បាលក្រញាង ព្រោះខ្ញុំ មិនដែល គិត សោះថា លោកឧកញ៉ា ដែលមានជំនាញលើផ្នែកជំនួញ និងមានចិត្តសប្បុរសធម៌ ជួយអ្នកខ្វះខាតម្នាក់នេះ មាន មនសិការ មានមហិច្ឆតា ស្នេហាមរតកដូនតាខ្មែរដល់ម្លឹងសោះ។ ខ្ញុំសម្លឹងមុខ និងងក់ក្បាល ហើយតបទៅ លោក ឧកញ៉ាតិចៗវិញថា បាទ! លោកឧកញ៉ា ខ្ញុំនឹងចងចាំពាក្យក្រើនរំលឹកនេះជានិច្ច ទោះក្នុងកាលៈ ទេសៈណាក៏ដោយ។...បើមិនបានជួយថែរក្សា សូមកុំតែបំផ្លាញទៅបានហើយ...ខ្ញុំទន្ទេញពាក្យនេះជាប់ជានិច្ច៕
ដោយ អឿ ស៊ីណា ថ្ងៃទី១៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៨
១១. កូនដំបូង
ខ្ញុំឈ្មោះសាវន ជាបុគ្គលិកផ្នែកគណនេយ្យនៃក្រុមហ៊ុនមួយ។ ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយភរិយាកាលពីជាង មួយឆ្នាំមុន ហើយក្រោយពីរៀបការរួចជាង៦ខែ ភរិយាជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំក៏មានផ្ទៃពោះ។ ប៉ុន្តែ ដោយ សារភាពក្មេងខ្ចី និងថ្មីថ្មោងរបស់ពួកយើងក្នុងការមើលថែទំាគភ៌ ទើបធ្វើឱ្យគភ៌ដែលទើបតែមានអាយុជាង៣ ខែនោះបាត់បង់ទៅវិញ។ ការបាត់បងគភ៌ដំបូងរបស់ពួកយើងធ្វើឱ្យភរិយាខ្ញុំសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់ជូត ទឹកភ្នែកហើយមកសុំទោសខ្ញុំ ខ្ញុំក៏សែនសោកស្តាយចំពោះជីវិតដែលមិនទាន់ឃើញពន្លឺថ្ងៃនេះដែរ។ ខ្ញុំមិនបាន សន្ទោសភរិយាខ្ញុំទេ ព្រោះវាក៏ជាចំណែកនៃកំហុសរបស់ខ្ញុំដែរ។ ពួកយើងបានអង្គុយស្រងូតស្រងាត់ មិននិ យាយ ស្តីអស់ជាច្រើនថ្ងៃ ព្រោះតែស្តាយកូនរបស់ពួកយើង ពួកយើងពិតជាឈឺចាប់ខ្លំាងណាស់ ចំពោះរឿង នេះ។
ថ្ងៃមួយដោយសារអផ្សុកខ្លាំង ទំនេរពីការងារខ្ញុំក៏បើកហ្វេសប៊ុក និងវេបសាយមើលព័ត៌មានជាធម្មតា តែខ្ញុំបានឃើញខិតប័ណ្ណមួយ ផ្សព្វផ្សាយនៅគេហទំព័រឈ្មោះថា អ៊ីនធឺខន រ៉ូស្ទ័រ អំពីការធ្វើបទបង្ហាញរបស់ លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី លើការថែទំាគភ៌មុនពេលសម្រាល និងក្រោយពេលសម្រាល។ ឃើញ ប្រធានបទនេះ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង។ បទបង្ហាញនេះ ធ្វើឡើងដោយអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកចូលរួម ចូលរួម ដោយ សេរី នៅវិទ្យាស្ថានឯកជនមួយកន្លែង។ ខ្ញុំបានបបួលភរិយាខ្ញុំទៅដែរ ដើម្បីបានបទពិសោធអំពី កិច្ចថែទំាគភ៌ ឬទារកនេះ។
មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក ថ្ងៃធ្វើបទបង្ហាញក៏បានមកដល់។ ខ្ញុំ និងភរិយា បានទៅចូលរួមស្តាប់នឹងគេ។ នៅពេលចាប់ផ្តើមនៅក្នុងសាលដ៏ធំទូលាយ និងមានមនុស្សចូលរួមរាប់រយនាក់នោះ លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត បានលើកឡើងថា គូស្វាមី ភរិយាថ្មីដែលទើបតែរៀបការរួចមុនពេលសម្រេចចិត្តថា ខ្លួននឹងយកកូន គឺត្រូវ ត្រៀមលក្ខណៈសម្បត្តិមួយចំនួន ដូចជា ស្រ្តីត្រូវតែមើលថែសុខភាពរបស់ខ្លួនឱ្យល្អជាមុនសិន កុំឱ្យមានជំងឺ ដង្កាត់ ផ្សេងៗមកបៀតបៀន ដូចជា ជំងឺស្រ្តី ជំងឺរបេង ជំងឺសើរស្បែក ទំាងជំងឺឆ្លង និងជំងឺមិនឆ្លងដទៃ ទៀត ជាដើម ទើបពេលកូនកើតមកមានសុខភាពល្អ។ អ្វីដែលសំខាន់គឺត្រូវដឹងពីរការគ្រប់គ្រងរបបអាហារ ត្រូវញ៉ាំ អាហារដែលមានសាធាតុចិញ្ចឹមគ្រប់គ្រាន់ បើអាចញ៉ាំផ្លែឈើឱ្យបានជាប្រចាំតិចក្ដីច្រើនដើម្បីឱ្យសុខភាពល្អ។ ហើយពិសេស ត្រូវលេបថ្នាំជាតិដែកការពារឈាមឱ្យបានពេញលេញចាំចាប់ផ្តើមយកគភ៌ ទើបកូនកើតមក មានសុខភាពបរិបូណ៍។ ហើយប្រសិនមានជំងឺដូចខាងលើ ស្រ្តីជាម្តាយឬភរិយា គប្បីទៅមន្ទីរពេទ្យពិគ្រោះ យោបល់ និងព្យាបាលឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ មិនត្រូវទិញថ្នាំតាមតែខ្លួនឯងនឹកឃើញ ឬអ្នកដទៃប្រាប់នោះទេ ជាពិ សេស ក្រោយពេលមានគភ៌ហើយ ស្រ្តីត្រូវតែពិនិត្យផ្ទៃពោះឱ្យបានទៀងទាត់តាមគ្រូពេទ្យកំណត់។ ប្រសិនបើ គ្រូពេទ្យណាត់បីខែជួប ពេលគម្រប់បីខែត្រូវតែទៅជួបគ្រូពេទ្យកុំឱ្យខាន។ ធ្វើបែបនេះ គឺដើម្បីឱ្យគ្រូពេទ្យ គេតាមដានបានដិតដល់ ទំាងសុខភាពម្តាយ និងសុខភាពគភ៌ដែលនៅក្នុងផ្ទៃ ហើយត្រូវអនុវត្តតាមកា រណែ នាំរបស់គ្រូពេទ្យជំនាញ ជាពិសេសប្រសិនបើមានអាការៈអ្វីចម្លែក គឺត្រូវប្រញាប់ទៅជួបគ្រូពេទ្យ ជា បន្ទាន់។ លោកឧកញ៉ា បាននិយាយផ្តាំផ្ញើនូវរបៀបថែទំាខ្លួន និងទារកឬគភ៌ជាច្រើនទៀតដល់ស្រ្តីជាម្តាយ ឬមិនទាន់ ក្លាយជាម្តាយគេក្តី ខ្ញុំបានកត់ត្រានូវរាល់ពាក្យពេចន៍ នៃការលើកឡើងរបស់លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត ឥត ចន្លោះ។ ពេលបទបង្ហាញចប់ ខ្ញុំនិងភរិយាក៏បានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ដោយពុំបានជួបជាមួយលោកឧកញ៉ាទេ តែអ្វីដែលខ្ញុំទទួលបានពីលោកឧកញ៉ានៅពេលនេះ គឺពិតជាប្លែកដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ជួប ឬលឺពីមុនមកទេ ទោះបី លោក ឧកញ៉ាបញ្ជាក់ថា គេធ្លាប់ផ្សព្វផ្សាយមេរៀននេះ នៅតាមបណ្តាវិទ្យុ និងទូរទស្សន៍ច្រើនលើក ច្រើន សារក្តី។
ពេលមកដល់ផ្ទះវិញ ខ្ញុំ និងភរិយាក៏សាកល្បង លើកយកមេរៀនដែលលោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត បាន បង្រៀននោះមកអានឡើងវិញ។ ពេលអានមិនយល់ពួកយើងពិគ្រោះគ្នាអំពីអត្ថន័យ ព្រោះខ្ញុំសរសេរខ្វៀក អានមិនដាច់ បន្ទាប់មកចំណុចណាដែលយើងសង្ស័យខ្លាំង ពួកយើងយកចម្ងល់នេះ ទៅសួរគ្រូពេទ្យដែលមាន ជំនាញខាងរោគស្រ្តី។
មួយសប្តាហ៍ ពីរសប្តាហ៍ កន្លងផុត និង៤ខែក្រោយមក ភរិយារបស់ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមមានគភ៌ម្តងទៀត។ យើងបានអនុវត្តតាមការណែនាំរបស់លោកឧកញ៉ា ដោយទៅជួបគ្រូពេទ្យជំនាញ ដើម្បីមើលផ្ទៃពោះជា រៀង រាល់ខែ។ ខ្ញុំតែងតែតឿនភរិយារបស់ខ្ញុំ ឱ្យទទួលទានថ្នាំជាតិដែកឲបានច្រើន ព្រោះស្រ្តីមានផ្ទៃពោះ ទាមទារ និង ត្រូវការបំផុតថ្នាំគ្រាប់ជីវជាតិដែកនេះ។ ថ្នាំជាតិដែកមានចំនួនច្រើន ទើបធ្វើឱ្យភរិយាខ្ញុំមិនចង់លេប ប៉ុន្តែ ទីបំផុត នាងព្រមលេបតាមការលួងលោម និងការបញ្ចុះបញ្ចូលរបស់ខ្ញុំ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ពេលយើងទៅ ជួប គ្រូពេទ្យ ខ្ញុំតែងសួរគ្រូពេទ្យអំពីសុខភាពកូនរបស់ខ្ញុំ គ្រូពេទ្យប្រាប់មកវិញថា មិនថ្វីទេ ដោយសារខ្ញុំមក ពិនិត្យផ្ទៃពោះរៀងរាល់ខែដូច្នេះ សុខភាពទំាងកូន និងម្តាយគឺល្អដូចគ្នា។ ខ្ញុំសប្បាយយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះ ដំណឹង នេះ។ ៧ខែកន្លះក្រោយមកស្រាប់ភរិយាខ្ញុំ មានអាការៈខុសពីធម្មតា គឺចុកនិងឆ្អល់ពោះ។ ខ្ញុំបានជូនភរិយាខ្ញុំ ទៅ កាន់គ្រូពេទ្យភ្លាម។ ក្រោយពីពិនិត្យហើយ គ្រូពេទ្យប្រាប់ថា កូនរបស់ខ្ញុំ អាចនឹងកើតមិនគ្រប់ខែ។ ឮដូច្នេះភ្លាម ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់ភ្លាមដែរថា ហេតុអ្វីខ្ញុំមកពេទ្យរាល់ខែ ភរិយាខ្ញុំនៅតែមានបញ្ហាទៀត?។ គ្រូពេទ្យ ប្រាប់ មកវិញថា ដោយភរិយាខ្ញុំ ធ្វើការអាចអង្គុយយូរពេក និងពេលយប់គេងមិនសូវបានស្កប់ស្កល់។ ដូច្នេះ បញ្ហា នេះ ជាបញ្ហាដែលស្រ្តី គួរប្រយ័ត្នប្រយែងនៅពេលមានគភ៌។ ពេលគ្រូពេទ្យប្រាប់ពីបញ្ហានេះ ទើបខ្ញុំនឹកឃើញ ដល់ប្រសាសន៍របស់លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ដែលពោលថា ការថែទំាសុខភាព ត្រូវគិតតាំងពីការ ហូបចុក ការដេក ដើរ ឈរ អង្គុយ ជាដើម។ អ្វីៗ សុទ្ធតែមានកំណត់ ហើយចំណុចណាសង្ស័យ អាចទៅជួប គ្រូពេទ្យភ្លាម កុំចេះតែស្មានខ្លួនឯង និងពន្យាពេលជួបគ្រូពេទ្យ។ ពួកយើបានភ្លេចបណ្តំាលោកឧកញ៉ា វេជ្ជ បណ្ឌិត។
ស្តាប់អ្នកគ្រូពេទ្យ និងនឹកឃើញប្រសាសន៍លោកឧកញ៉ា ទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំអស់ចិត្តចំពោះចម្ងល់នេះ ហើយ ព្យាយាមនិយាយលួងចិត្តភរិយាខ្ញុំ កុំឱ្យគាត់បាក់ទឹកចិត្ត ហើយក្រោយពីសម្រាកបានពីរបីម៉ោងក្រោយមក សុខភាពភរិយាខ្ញុំបានស្រួលធម្មតាវិញ។ គ្រូពេទ្យប្រាប់ថា បើសុខភាពធម្មតា កូនអាចកើតតាមពេលកំណត់ តែម្តាយត្រូវតមការអង្គុយយូរ និងសម្រាកយប់ជ្រៅពេក នាំឱ្យខ្លួនឯងជាម្តាយមានកម្លាំងខ្សោយ។ ពួកយើង បានថ្លែងអំណរគុណគ្រូពេទ្យ និងចងចាំនូវអ្វីដែលគ្រូពេទ្យ និងលោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី បានផ្តែរ ផ្តាំ៕
ដោយ អឿ ស៊ីណា ថ្ងៃទី២៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៩
១២.បន្លាក្នុងបាតជើង
ខ្ញុំឈ្មោះវាសនា។ ខ្ញុំជាម្ចាស់ហាងកាត់ដេរសម្លៀកបំពាក់ទាន់សម័យមួយកន្លែង។ អាជីវកម្មរបស់ខ្ញុំមានដំណើរការធម្មតា ប៉ុន្ដែនៅប៉ុន្មានខែនេះ អាជីវកម្មខ្ញុំហាក់ដូចជាមានបញ្ហាបន្ដិចបន្តួច។ កត្ដានេះ ទំនងក៏ដោយសារមានហាងកាត់ដេរសម្លៀកបំពាក់ថ្មីៗកើតមានច្រើននៅតំបន់ខ្ញុំ។ វារីកដុះដាលដូរផ្សិត ហើយអតិថិជនរបស់ខ្ញុំបានបាត់ម្ដងមួយៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភ។ ខ្ញុំគិតអំពីអាជីវកម្មរបស់ខ្ញុំ ឡើងស្រ្តេសទៅហើយ តែថ្ងៃមួយខ្ញុំបានចូលរួមសិក្ខាសាលាក្រោមប្រធានបទ “និរន្ដរភាពអាជីវកម្ម”។ វាគ្មិន នៃសិក្ខាសាលានេះ គឺលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី អគ្គនាយកប្រតិបត្តិ នៃក្រុមហ៊ុន ម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូខេសិន។
លោកឧកញ៉ាគួច ម៉េងលី គឺជាវាគ្មិន ដ៏មានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំងបំផុតនៅកម្ពុជា ព្រោះគ្រប់កម្មវិធីសិក្ខាសាលា ឬបទបង្ហាញនានា គ្រាន់តែលោកឡើងដល់លើវេទិកាភ្លាម សិក្ខាមទាំងអស់ នាំគ្នាទះដៃអបអរសាទរ ហ៊ោកញ្ច្រៀវ ព្រោះបានឃើញ និងជួបរូបលោកផ្ទាល់។ ម្នាក់ៗបង្ហាញពីជំនឿចិត្ដ និងភាពកក់ក្តៅចំពោះគាត់។ ខ្ញុំក៏ហាក់រំភើបចិត្តជំនួសគាត់ដែរ ព្រោះម្នាក់ៗមើលទៅរីករាយខ្លាំងដែលបានជួបលោក។
នៅក្នុងសិក្ខាសាលានេះ ជាទូទៅប្រសាសន៍របស់លោកឧកញ៉ាអប់រំម្ចាស់អាជីវកម្ម ឱ្យដឹងពីគុណតម្លៃរបស់មនុស្ស និងតម្លៃអាជីវកម្ម។
នៅក្នុងសិក្ខាសាលាដែលមានមនុស្សចូលរួមដ៏ច្រើនកុះករនេះ លោកឧកញ៉ា បានលើកឡើងជាច្រើនផ្សេងទៀតទាក់ទងនឹងការធ្វើអាជីវកម្មជំនាន់ថ្មី។ លោកនិយាយថា ការធ្វើអាជីវកម្មជោគជ័យទៅបាន ពេលខ្លះមិនមែនអាស្រ័យលើទុនថវិកាតែមួយមុខនោះទេ តែទុនសំខាន់បំផុតមួយទៀត គឺធនធានមនុស្ស។ បច្ចុប្បន្ន ការប្រកបអាជីវកម្ម ឬរបរអ្វីមួយ គឺយើងត្រូវការធនធានមនុស្សជាចំាបាច់។
អ្វីដែលខ្ញុំចង់លើកឡើងនៅទីនេះ គឺពេលនោះគ្រាន់តែកម្មវិធីបញ្ចប់ភ្លាម ខ្ញុំបានសុំជួបលោកឧញ៉ា នៅហាងកាហ្វេភ្លាម ដើម្បីស្នើសុំយោបល់គាត់ខ្លះទាក់ទងនឹងការបើកអាជីវកម្ម និងគន្លឹះមួយចំនួនដែលគាត់បានលើកឡើង។ ដោយគាត់មិនប្រកាន់ខ្ញុំបន្ដិចសោះ។ លោកឧកញ៉ា មិនបានបដិសេធ ចំពោះការស្នើសុំរបស់ខ្ញុំទេ ហើយពួកយើងសម្រេចថា នឹងជួបគ្នានៅហាងកាហ្វេទំនើបមួយ។
ពេលមកដល់ហាងកាហ្វេ ខ្ញុំបានលើកដៃសំពះ ជម្រាបសួរគាត់ ហើយគាត់លើកដៃសំពះ និងលូកដៃចាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏លូកដៃចាប់ដៃគាត់វិញដែរ។
ចាប់ដៃរួច ពេលដាក់គូទអង្គុយ លោកឧកញ៉ា បានប្រាប់ពីមេរៀនទី១ ស្តីពីទំនាក់ទំនងដល់ខ្ញុំដោយមិន
ដឹងខ្លួន។ លោកឧកញ៉ា មានប្រសាសន៍ថា គ្រាន់តែចាប់ដៃក្មួយមិញ ពូដឹងពីគុណសម្បត្ដិ និងគុណវិបត្ដិក្មួយបាត់ហើយ គឺក្មួយជាមនុស្សភ័យខ្លាចច្រើន...ក្មួយគ្មានអារម្មណ៍ ឬព្រលឹងក្នុងខ្លួនទេ
ខ្ញុំសម្លឹងមុខគាត់ដោយងឿងឆ្ងល់
.បាទ បាទ ខ្ញុំពិតជាភ័យមែន នៅពេលបានជួបលោកឧកញ៉ា (ខ្ញុំតបទៅវិញ)
.ក្មួយត្រូវចាំថា ការភ័យខ្លាចមិនអាចជួយអ្វីយើងបានទេ។ ក្មួយដឹងទេ ហេតុអ្វីខ្ញុំអាចដឹងពីចំណុចខ្សោយរបស់ក្មួយ? គឺដឹងតាមរយៈការចាប់ដៃនេះឯង។ ពេលចាប់ដៃ ដៃក្មួយញ័រ និងមិនច្របាច់ណែនទេ។ ពូសូមប្រាប់មេរៀននេះដល់ក្មួយ។ ដើម្បីបង្ហាញពីភាពជឿជាក់ទៅលើអ្នកដទៃ ពេលចាប់ដៃ ក្មួយត្រូវចាប់ដៃគេឱ្យណែន និងរលាក់ឱ្យលឺ។ មិនត្រូវញ័រ មិនត្រូវភ័យឡើយ។
.បាទ លោកឧកញ៉ា (ខ្ញុំតបទៀត)
.ហើយចុះក្មួយណាត់ខ្ញុំមកនេះ មានការអ្វីដែរ? (គាត់សួរខ្ញុំ)
.បាទ លោកពូ (ម្តងខ្ញុំហៅគាត់ថាឧកញ៉ា ម្តងហៅថាពូ) ខ្ញុំចង់ដឹងថា ដើម្បីរក្សានិរន្តរភាពអាជីវកម្ម តើ យើងគួរធ្វើបែបណា?
.អូ! អាជីវកម្មក្មួយប្រភេទអីដែរ? ហើយអាជីវកម្មមានបញ្ហាអីឬ?
.បាទ ខ្ញុំបើកកន្លែងកាត់សម្លៀកបំពាក់មួយកន្លែង។ កាលដំបូងមានដំណើរការល្អធម្មតា តែឥឡូវធ្លាក់ចុះខ្លះ ព្រោះតំបន់នោះឥឡូវមានអ្នកបើកច្រើនដែរ។
.ហ៊ឹម... ធម្មតា គោលការណ៍នៃទីផ្សារសេរីគឺអ៊ីចឹងហើយ។ អាជីវកម្មថ្មី តែងតែកើតឡើង ដើម្បីប្រកួតប្រជែងអាជីវកម្មចាស់។ បើយើងមិនប្រយ័ត្នទេ អាជីវកម្មយើងនឹងដួល ឬក្ស័យទុន។ ក្មួយត្រូវពិនិត្យមើលថា តើក្នុងអាជីវកម្មរបស់ក្មួយ មានអ្វីខ្លះ ជាបន្លាក្នុងបាតជើង។
.អ្វីទៅជាបន្លាក្នុងបាតជើងលោកពូ? (ខ្ញុំសួរគាត់បញ្ជាក់)
.បាទ បន្លាក្នុងបាតជើង គឺបន្លាក្នុងបាតជើង។ ប្រសិនបើបាតជើងរបស់ក្មួយមានបន្លា ពេលក្មួយដើរទៅ មិនស្រួលប៉ុន្មានទេ គឺបន្លារារាំង ឬរំខានមិនឱ្យក្មួយដើរបានស្រួល។ ដូច្នេះ បើមាន ក្មួយត្រូវជួសបន្លានេះចេញឱ្យហើយ កុំឱ្យវារំខានទៀត។ បន្លាក្នុងបាតជើង មិនធ្វើឱ្យក្មួយដើរដល់គោលដៅដោយងាយស្រួលទេ។ គេខ្លាចបំផុតបន្លាក្នុងបាតជើង ព្រោះវារំខានការដើររបស់យើងគ្រប់ពេល។ ក្មួយត្រូវតែប្រញាប់ព្យាបាលវាឱ្យបានឆាប់ បើមិនដូច្នេះទេ វានឹងបង្កជាខ្ទុះ ឬដំបៅពិបាកនឹងដើរ។ បើសម្រាប់អាជីវកម្មវិញ ក្មួយត្រូវមើឱ្យច្បាស់ថា តើកត្តាអ្វីខ្លះដែលនាំឱ្យរំខានដល់ដំណើរការអាជីវកម្មរបស់ក្មួយ?។ តើមានមនុស្សជាបន្លាក្នុងបាតជើងទេ បើមានតើអ្នកណាខ្លះជាបន្លាក្នុងបាតជើង? រកឃើញហើយ ក្មួយត្រូវដោះស្រាយបន្ទាន់ បើមិនដូច្នេះទេ នឹងមានបញ្ហាធំដល់អាជីវកម្ម។ ក្រៅពីនេះក្មួយក៏ត្រូវដឹងដែរ ទី១ ត្រូវពង្រឹងគុណភាពអ្នកកាត់ដេរ។ អ្នកកាត់ដេរត្រូវតែជាអ្នកជំនាញ ថ្នេស្អាត ហើយបានជាប់ល្អ ទី២ ក្រណាត់ត្រូវតែមានគុណភាព មិនឆាប់បែកព្រុយ ទី៣ សិក្សាលើតម្លៃមិនត្រូវឱ្យលើសគេ ហើយក៏មិនឱ្យក្រោមគេដែរ ទី៤ សិក្សាលើតម្រូវការអតិថិជន តើតំបន់នោះ គេនិយមសម្លៀកបំពាក់យ៉ាងម៉េច? ទី៥ ត្រូវលើកទឹកចិត្ដបុគ្គលិក ឱ្យប្រាក់ខែគាត់បានសមរម្យស្របតាមអតិផរណា ទី៦ សេវាកម្មរបស់ក្មួយត្រូវតែបានដូចចិត្ដ គឺសេវាកម្មល្អ មានន័យថា ដាក់កំណត់ថ្ងៃណាបាន ត្រូវបានថ្ងៃហ្នឹង ទី៧ ត្រូវកំណត់អត្ដសញ្ញាណខ្លួនឯង។ រឿងទាំងអស់នេះហើយ គឺជាអ្វីដែលក្មួយត្រូវធ្វើ មិនមែនមកអង្គុយគិតថា គេមកប្រជែងក្មួយ មកដណ្ដើមអតិថិជនក្មួយនោះទេ។ មួយវិញទៀត នៅពេលដែរនៅពេលដែលក្មួយក្លាយខ្លួនជាម្ចាស់អាជីវកម្មហើយ ក្មួយត្រូវចេះបរិច្ចាគនូវធនធានរបស់ខ្លះដល់សង្គមវិញ តាមតែលទ្ធភាពក្មួយអាចធ្វើបាន ដូចជា ការចែកអំណោយជាថវិកាក្ដី ជាអាហារក្តី ជាកម្លាំងក្ដី ឬក៏ការចែករំលែកចំណេះដឹងដែលខ្លួនមានទៅដល់អ្នកដែលមិនទាន់ដឹងជាដើម។ ពេលក្មួយជួយដល់សង្គមហើយ សង្គមនឹងជួយក្មួយវិញ គឺតាមរយៈការផ្តល់កិត្ដិយសមុខមាត់ដល់ក្មួយវិញ។
បន្ទាប់ពីស្ដាប់ប្រសាសន៍លោកឧកញ៉ាភ្លាម ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនព្រើតតែម្តង ព្រោះរឿងទាំងអស់នេះ ខ្ញុំមិនដែលគិតសោះពីមុនមក ហើយទឹកចិត្ដនឹងភាពស្នេហាជាតិរបស់គាត់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកោតសរសើរ និងគោរពនូវឆន្ទៈដែលលោកមាន។ សំណេះសំណាលគ្នាហើយ ពួកយើងក៏បែកគ្នា ហើយបានខ្ញុំសន្យាចំពោះមុខគាត់ថា នឹងជ្រើសរើសគំរូល្អរបស់គាត់សម្រាប់ដើរទៅថ្ងៃខាងមុខ។ ខ្ញុំបានថ្លែងអំណរអរគុណ ចំពោះការបរិច្ចាគពេលវេលា និងមេរៀនដ៏ទូលំទូលាយរបស់លោកឧកញ៉ាមកដល់រូបខ្ញុំ៕
ដោយអឿ ស៊ីណា ០៤ ធ្នូ ២០១៨
១៣.ស្រមោលអតីកាល
ខ្ញុំគេងមិនលក់ ពេលខ្លះពីរបីយប់ជាប់ៗគ្នា។ ដំបូងឡើយ ខ្ញុំមិនដឹងពីមូលហេតុនេះ តែក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថា ការគេងមិនលក់របស់ខ្ញុំ មានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងរ៉ាវអតីតកាលដ៏ឈឺចាប់វេទនារបស់ខ្ញុំ។ ពេលខ្លះ រហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំគេងយល់សប្តិឃើញផងដែរ។ អាការៈរបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេរកឃើញថា ជាជំងឺបាក់ស្បាត។ ខ្ញុំ និង ជនជាតិខ្មែរដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់របបខ្មែរក្រហម និងរស់នៅជំរំភៀសខ្លួន ខាវអ៊ីដាង សាយធូ សាយអេក្ស ណងចាន់ ជំរំអំពិល និងជំរំដទៃទៀតនៃប្រទេសថៃ ត្រូវគេរកឃើញថា ៩០% មានជំងឺបាក់ស្បាត។ ជំងឺបាក់ស្បាត ត្រូវការរយៈពេលយូរដើម្បីព្យាបាល ប៉ុន្តែវាអាចនឹងមិនជាសះស្បើយដូចដើមវិញឡើយ ព្រោះអ្វីៗ វាបានដក់ជាប់ក្នុងបេះដូងទៅហើយ។
តាមអ្វីដែលខ្ញុំចាំ កាលណោះ គ្រួសារខ្ញុំត្រូវគេឱ្យរស់នៅបែកពីគ្នា។ ម្តាយខ្ញុំរស់នៅកន្លែងផ្សេង ឪពុក ខ្ញុំនៅកន្លែងផ្សេង បងប្រុសៗរបស់ខ្ញុំក៏ទៅធ្វើការ និងរស់នៅកន្លែងផ្សេង ឯខ្ញុំក៏ទៅធ្វើការកន្លែងផ្សេងដែរ។ ជួនកាលពួកយើងអាចជួបគ្នាពេលថ្ងៃមួយភ្លែត ជួនកាលយើងជួបគ្នាបានតែពេលយប់ ក្រោយពីបំពេញការងារពេញមួយថ្ងៃ។ ខ្ញុំអាយុជាង៦ឆ្នាំ ត្រូវគេប្រើឱ្យបារស្មៅអាចម៍បំណះក្នុងស្រែដែលមានទឹកជម្រៅត្រឹមជង្គង់ កន្លែងខ្លះត្រឹមៗភ្លៅ តាមពីក្រោយរនាស់ដែលគេរាស់ សម្រាប់ស្ទូងស្រូវនៅថ្ងៃស្អែកបន្ទាប់។ គេបានកំណត់ឱ្យយើងបារ បើរមិនទាន់ផែនការទេ យើងនឹងត្រូវមានទោស ដោយទទួលទណ្ឌកម្មផ្សេងៗ។ ក្មេងៗ ដែលធ្វើការជាមួយខ្ញុំ គេឆ្លាត គេវាងវៃ គេប្រើល្បិច លួចជាន់អាចម៍បំណះបង្កប់ទៅក្នុងដី ក្នុងទឹកវិញ ចំណែក ខ្ញុំឆោត ខ្ញុំ ចេះតែបារៗ តាមបញ្ជាគេ ទម្រាំរួចម្តងៗ សឹងតែបាក់ចង្កេះស្លាប់។ ជួនកាលថ្ងៃខ្លះ ម្តាយខ្ញុំ ដែលដើរឆ្លងកាត់(ម្តាយខ្ញុំមានផ្ទៃពោះ គេឱ្យនៅក្បែរចុងភៅ គ្រាន់រកបន្លែត្រកួន) ឃើញខ្ញុំ គាត់ក៏លួចខ្សឹបខ្ញុំឱ្យលួចជាន់ ពន្លិចទៅក្នុងទឹកដូចគេ។ ខ្ញុំនៅតែឆោតមិនហ៊ានធ្វើដដែល រហូតច្រើនថ្ងៃទើបហ៊ានប្រថុយម្តង ហើយទោះបី យើងធ្វើការធ្ងន់ហួសកម្លាំងយ៉ាងនេះក៏ដោយ ក៏យើងទទួលបានអាហារត្រឹមតែបបរបីស្លាបព្រាក្នុងមួយពេលដែរ។ ពេលខ្លះឃ្លានពេក ខ្ញុំ បងប្រុសខ្ញុំ ឬជួនកាលម្តាយខ្ញុំ នាំគ្នាលួចទៅរែងអង្កាម ដែលគេចោល ដើម្បីយក ចុងអង្ករមកដាំបាយហូប។ ថ្ងៃមួយពេលបងប្រុសខ្ញុំ រែងបានច្រើនទូលកាត់ភូមិ ពួកឈ្លបភូមិមើលឃើញ គេ ក៏មកចាប់គាត់ និងសួររកអ្នកដែលបញ្ចេះឱ្យគាត់លួច។ ដោយភ័យខ្លួនពេក បងរបស់ខ្ញុំ បានប្រាប់គេតាមត្រង់ ថា ម្តាយខ្ញុំ ជាអ្នកឱ្យទៅលួច។ កាលណោះម្តាយខ្ញុំ មានទម្ងន់ (មានផ្ទៃពោះ) ប្អូនស្រីខ្ញុំ។
ក្រោយពីដឹងហើយ ពួកឈ្លបបានទៅជួបម្តាយខ្ញុំ ហើយប្រាប់ម្តាយខ្ញុំថា ត្រូវតែជីករណ្តៅ ដើម្បីកប់សព
ខ្លួនឯង និងគ្រួសារ។ ដីដែលពួកគេឱ្យម្តាយខ្ញុំជីក គឺទទឹង២ម៉ែត្រ បណ្ដោយ៦ម៉ែត្រ ជម្រៅជាង១ម៉ែត្រ។ ពួកគេគំរាមថា បើម្តាយខ្ញុំជីកមិនហើយក្នុងរយៈពេលមួយយប់ទេ គេនឹងយកគ្រួសារខ្ញុំទៅសម្លាប់ហើយកប់ក្នុង រណ្តៅនេះទំាងអស់។ ពួកឈ្លបដាក់កំហិតមិនឱ្យអ្នកណាជួយជីកម្តាយខ្ញុំទេ ប៉ុន្តែយប់ឡើង បងប្រុសខ្ញុំ បាននាំ គ្នាទៅលួចជីករណ្តៅនោះ។ វាហាក់អច្ឆរិយៈ និងទេវតាជួយដែរ ពេញមួយយប់នៅរណ្តៅដ៏ធំ និងជ្រៅត្រូវបានជីករួចរាល់។
ដោយសារតែឃើញម្តាយខ្ញុំ ធ្វើបានសម្រេចតាមផែនការពួកឈ្លប មិនបានសួរដេញសោលរឿងជីក ប៉ុន្មាននាក់នោះទេ តែគេបានអនុញ្ញាតឱ្យពួកយើងរួចខ្លួន។ ពួកយើងត្រេកអរ ទំាងព្រលឹងចុងសក់។
ខ្ញុំនៅចងចាំរឿងដ៏រន្ធត់ខ្លោចផ្សាមួយទៀតដែរ ហើយរឿងនោះ ខ្ញុំបានសរសេរនៅក្នុងសៀវភៅ ភ្នំដង រែកទីពុំអាចបំភ្លេចរបស់ខ្ញុំរួចហើយ គឺដូនចាស់ម្នាក់ ត្រូវគេចងផ្អោបនឹងបង្គោលឬស្សីកណ្តាលថ្ងៃក្តៅ ក្បែររោងហួបបាយរួម។ ដូននេះ ត្រូវក្មេងៗស្របាលៗខ្ញុំ យកចានបាយវាយក្បាលម្នាក់មួយចានឮលាន់ប៉ឺងៗ រហូតចេញឈាម។ ពួកអង្គការបង្គាប់ឱ្យយើងវាយក្បាលដូនចាស់នោះ ព្រោះគេចោទថា ដូនចាស់ បានលួចរបស់របរ សមូហភាពរបស់អង្គការ។ បើមិនវាយទេ គេនឹងដាក់ទោសយើង។
នេះជាការលើងឡើងរបស់លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ក្នុងឱកាសជួបខ្ញុំ នៅក្នុងហាងកាហ្វេមួយនាកណ្តាលរាជធានីភ្នំពេញ កាលពីខែសីហា។ លោកឧកញ៉ា ប្រាប់ខ្ញុំថា ជីវិតលោកវេទនាខ្លាំងណាស់ ទម្រាំមានថ្ងៃនេះ ដូច្នេះ គាត់ដាស់តឿន ឱ្យខ្ញុំប្រឹងប្រែង និងតស៊ូឡើង។ លោកឧកញ៉ា បញ្ជាក់ទៀតថា សម័យកាលនេះ យុវជនមិនវេទនាដូចសម័យលោកឧកញ៉ាទេ ព្រោះសម័យនោះ យុវជនត្រូវធ្វើការពេញៗមួយថ្ងៃ ឬជួនកាលរហូតដល់យប់ គ្មានពេលរៀនសូត្រ ឯយុវជនបច្ចុប្បន្នមានឱកាសរៀនសូត្រច្រើន ដូច្នេះយុវជនត្រូវចេះ រង់ចាំឱកាស ចេះបង្ក ឬកសាងឱកាស និងចេះឆក់ឱកាស។ លោកឧកញ៉ាថា យុវជនបច្ចុប្បន្ន មិនគួររង់ចាំឱ្យឱ កាសរត់មករកទេ ពេលខ្លះ គួរចេះរត់ទៅរកឱកាស។ លោកឧកញ៉ាថា ទោះបីយ៉ាងណា យ៉ាងហោចណាស់ យុវជនសម័យនេះ មានឱកាសច្រើនជាងយុវជនសម័យនោះដែរ។ ចូរព្យាយាម ដើម្បីគ្រប់គ្រងឱកាស និងឆក់យកឱកាសឱ្យបាន។
ដោយ អឿ ស៊ីណា ១២ /១២ /២០១៨
១៤. នំពងទា
ក្រោមតំណក់ភ្លៀង ដែលមិនទាន់រាំងដាច់ស្រួលបួលនៅឡើយ ដោយសក់កន្រ្ទើង មុខប្រឡាក់សម្បោរ ខោ អាវចាស់ពព្លក់ ក្មេងស្រីវ័យ៨ឆ្នាំ កំពុងបោះជំហានយ៉ាងញាប់ ដើរពីក្រោយម្តាយនាង គឺនាងសារឿន ដែលកំពុងរុញរទេះ លក់ នំពងទា។ ក្មេងស្រីនេះ មើលទៅសុខភាព មិនសូវល្អប៉ុន្មានទេ។
រុញមកដល់ផ្លូវមួយ ត្រង់កែងស្តុបទួលទំពូងបំបែកទៅរកវត្តមហាមន្រ្តី សារឿនបានឈប់រទេះ ដើម្បីពពាយ នាយលក់នំពងទា តែទើបតែឈប់បានបន្តិច ខណៈអ្នកជិះរថយន្តម្នាក់បង្អង់រថយន្តបម្រុងទិញ បុរសចំំណាស់ម្នាក់ ក្នុង សម្លៀកបំពាក់ឈុតពណ៌ត្រីអ៊ី ដែលនៅលើអាវផ្នែកស្មាម្ខាង នៃអាវ មានប៉ាក់រូបសាលារាជធានី និងម្ខាងទៀតមាន ប៉ាក់អក្សរថា ប្រជាការពារ បានមកដល់ ហើយប្រាប់ឱ្យសារឿនរុញរទេះទៅមុខទៀត ព្រោះបើឈប់នៅទីនេះ នឹងនាំ ឱ្យកកស្ទះ ចរាចរណ៍។ សារឿនមើលមុខបុរសចំណាស់ រួចឆ្លើយទៅវិញ ដោយសំឡេងស្អកៗថា ចាំមួយភ្លែត ខ្ញុំលក់នំ ឱ្យគេមួយសិន។ បុរសចំណាស់ ដែលមានកញ្ចែនៅមាត់ស្រាប់ បានផ្លុំសន្ធាប់មកទៀត ហើយនិយាយថា មិនឱ្យឈប់ទេ ព្រោះវាធ្វើ ឱ្យស្ទះដល់គេឯង។ កុំគិតតែប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនពេក គិតប្រយោជន៍គេផង។ មួយថ្ងៃៗ គេបែកញើសហូរ ញើសគឃារ មានមើលឃើញទេ?...
ដោយខ្លាចផង ដោយគិតឃើញពីហេតុផលផង សារឿន ក៏បន្តរុញរទេះនំពងទា ទៅមុខ ឯអ្នកបររថយន្ត ដែលបម្រុងទិញ ពេលឃើញដូច្នេះ ក៏បន្តរថយន្តទៅហួសទៅ។
លុះរុញទៅមុខបានប្រមាណ ៣០ម៉ែត្រ ដល់ផ្លូវកែងមួយទៀត មានគេហៅទិញនំពីក្នុងផ្ទះមក សារឿនក៏ឈប់ រទេះ។ កូនស្រីសារឿន នៅតែដើរជាយសារុងដើរពីក្រោយសារឿន។ កង់រទេះទើបតែឈប់វិល សំឡេងកញ្ចែ បាន លាន់ឮពីក្រោយខ្នងមកយ៉ាងទ្រហឹងម្តងទៀត។ សារឿន ងាកក្រោយមើលទៅម្ចាស់កញ្ចែ ឃើញយុវជនវ័យជាង២០ ឆ្នាំម្នាក់ កំពុងលើកដំបងចង្អុលសំដៅមកសារឿន ថែមទំាងមានទឹកមុខមាំគួរឱ្យខ្លាច។ ឃើញដូចនេះ និងដោយមាន បទពិសោធ ធ្លាប់ត្រូវគេចាប់រទេះយកទៅខណ្ឌ សារឿន រុញរទេះយ៉ាងលឿន ចេញពីទីនេះទៀត។ ឯអ្នកទិញ ដែល ហៅសារឿន ពេលចេញពីក្នុងផ្ទះមកឃើញសារឿនដូច្នេះ ក៏លែងទិញវិញដែរ។
សារឿនបន្តរុញរទេះរបស់ ខ្លួន ចូលទៅតាមផ្លូវតូចៗ ដែលមិនសូវមានមនុស្ស និងមិនសូវស្ទះ។ រំពេចនោះ រថ យន្តឡិចស៊ីស៤៧០ ពណ៌ខ្មៅ មួយគ្រឿងបានបរមកពីក្រោយ។ អ្នកបររថយន្ត បានចុចស៊ីផ្លេ ទីនទីន ពីរបីដង ដាក់ សារឿន ធ្វើឱ្យសារឿនកាន់តែភ័យស្លន់ស្លោ។ សារឿន ងាកមើលក្រោយ ឃើញរថយន្តកំពុងដេញពីក្រោយ ក៏រឹតតែ រុញរទេះរត់កាន់តែលឿន ឯរថយន្ត ក៏កាន់តែដេញពីក្រោយលឿន និងបន្តចុចស៊ីផ្លេទីនទីន ទៀតដែរ។ សារឿនមិន ព្រមឈប់ ហើយបន្តរុញរត់ជាមួយកូនស្រី រហូតដល់ផ្លូវទ័លទើបឈប់រុញ។ សារឿន ដកដង្ហើមវែងៗ បញ្ចេញសំឡេង ឃូរៗ សឹងមិនដល់គ្នា។ បបូរមាត់សារឿនឡើងស្លេក គ្មានឈាម ឯកូនស្រីសារឿន ក៏កាន់តែដកដង្ហើម លែងចង់ដល់
គ្នាដែរ។ បេះដូងសារឿន និងកូនស្រីលោតឌឹបៗ សឹងតែខុសចង្វាក់។
ដៃនៅតែកាន់ដៃរទេះជាប់ បន្ទាប់មកសារឿនដាក់គូទផ្អែកទៅលើដៃរទេះ ដើម្បីកុំឱ្យគេយករទេះបាន ហើយ ភ្នែកមើលទៅរថយន្ត ដែលដេញតាមពីក្រោយ។
មកដល់ក្បែររទេះសារឿន រថយន្តក៏ឈប់ង៉ក់ សារឿនក៏ក្រោកពីរទេះ បម្រុងរុញរទេះរត់បន្តទៀត តែបាន ត្រឹមតែញោចខ្លួន ព្រោះផ្លូវទ័លអស់ផ្លូវរត់។ ភ្លាមនោះ ទ្វាររថយន្តក៏របើកឡើង។ បុរសសក់ ស អាយុ ជាង៤០ឆ្នាំម្នាក់ បានចុះពីលើរថយន្តមក។ បុរសនេះ ឈ្មោះ គួច ម៉េងលី ជាប្រធានក្រុមហ៊ុន ម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូខេសិន។ គាត់មាន ងារជាឧកញ៉ា។ ឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ដើរយ៉ាងរហ័ស ដោយទឹកមុខញញឹម រួសរាយរាក់ទាក់មករកសារឿន រួចនិយាយ ទៅកាន់សារឿន។
.ម៉េចរត់លឿនម៉េះ ខ្ញុំខំឱ្យគេស៊ីផ្លេឡានឱ្យឈប់ ដើម្បីទិញនំ...ខ្ញុំឃើញក្មួយរុញរទេះតាំងពីចម្ងាយ ខ្ញុំថា នឹង ឈប់ ឡានជួយទិញ តែក្មួយរត់មករហូត។
.មិនឱ្យលឿនយ៉ាងម៉េចពូ បើគេដេញម្តងហើយម្តងទៀត បើរត់មិនទាន់ទេ គេចាប់បាន គេនឹងយករទេះ ទៅដាក់ខណ្ឌ ខានរកយ៉ាងតិចពីរបីអាទិត្យ ...(សារឿននិយាយដោយសម្តីផុតៗ ព្រោះហត់ដង្ហក់)
.បាទ ប្រហែលក្មួយ កើតជំងឺបាក់ស្បាតហើយ...(លោកឧកញ៉ា នៅញញឹមដដែល)
សារឿនញញឹមទំាងហត់មើល មកលោកឧកញ៉ា ហើយដោយមិនឱ្យសារឿនឆ្លើយទាន់ លោកឧកញ៉ា និយាយ បន្ត ដើម្បីលួងចិត្តសារឿន
.ការបាក់ស្បាតនេះ ខ្មែរចាប់មានតាំងពីសម័យបារាំង ហើយបាក់ស្បាតខ្លំាងមែនទែន គឺសម័យខ្មែរក្រហម ជាពិសេសខ្មែរមួយចំនួន ដែលរត់ទៅរស់នៅក្នុងជំរំប្រទេសថៃ ត្រូវគេធ្វើបាប។ ខ្ញុំស្គាល់ និងដឹងច្បាស់ណាស់ ជំងឺ បាក់ស្បាតនេះ។ ខ្ញុំធ្លាប់ត្រូវគេធ្វើបាបនៅជំរំណងចាន់ និងខាវអ៊ីដាង។
សារឿនពេលឃើញ និងឮលោកឧកញ៉ា និយាយបែបនេះ ក៏ញញឹមទំាងមិនទាន់បាត់ហត់។ សារឿន ញញឹម រួចយកក្រមាជូតមុខបន្តិច។ លោកឧកញ៉ា ក៏ពោលបន្ត
.ម៉ោះ មកនិយាយរឿងនំយើងវិញ។ នំហ្នឹងមួយប៉ុន្មាន?
លោកឧកញ៉ា យកនំមួយមកភ្លក់
.ចុម ចុះស្អីគេហុយៗ ក្នុងរទេះហ្នឹង?(លោកឧកញ៉ាសួរ ពេលឃើញផ្សែងហុយតិចៗ)
.ចាស៎ ចង្រ្កាន្ត ខ្ញុំដាក់កម្តៅនំ...
.អូហ៍ ...ហ៊ឹម... នំនេះឆ្ងាញ់ផោះគេ..(លោកឧកញ៉ាលាន់មាត់សរសើរ)
.ហើយនំហ្នឹងមួយប៉ុន្មាន? (លោកឧកញ៉ាសួរម្តងទៀត)
.ចាស៎ អាតូច មួយថ្លៃ៨០០ អាធំ ១២០០រៀល
.បាទ...ហើយចុះ ក្មេងនេះ កូនអ្នកណាគេ កូនក្មួយមែនទេ?
.ចាស៎ កូនខ្ញុំ (នាងឆ្លើយបែបចុងមាត់ចុងក)
. ...គួរអាណិតណាស់នៀក ហើយអត់ឱ្យគ្នាទៅរៀនទេ?
.ចាស៎ អត់ទេ ព្រោះគ្មានអ្នកមើល។ ខ្ញុំរវល់តែមកលក់បាត់ៗ ម្យ៉ាងគ្មានលុយផង លុយលក់បាន ល្មម នឹងសង ថ្លៃថ្នាំឪវា ដែលដេកឈឺ ក្រោកមិនរួច
.អូហ៍ ...
លោកឧកញ៉ា ងក់ក្បាល រួចនិយាយបន្ត
.ចុះឥឡូវ បើខ្ញុំទិញនំយកទំាងអស់ ថ្លែប៉ុន្មាន?
សារឿនញញឹមអេះអុញៗ មិនចង់ឆ្លើយ
.ចាស៎ ...ចាស៎ គឺ គឺ ២០ម៉ឺនរៀល...
.អូហ៍...
លោកឧកញ៉ា ងាកទៅហៅជំនួយការ ដែលកំពុងអង្គុយក្នុងរថយន្ត ឱ្យយកថវិកាមកឱ្យគាត់។ ជំនួយ ការលោកឧកញ៉ា យកកាបូបមកហុចឱ្យលោកឧកញ៉ា លោកឧកញ៉ា ទទួលយកកាបូប រួចដកយកថវិកា២សែនរៀល ឱ្យទៅសារឿន រួចដកថវិកា ២៥០ដុល្លារ ផ្សេងទៀត ឱ្យទៅកូនស្រីរបស់សារឿន។
.នេះ ២០ម៉ឺន ថ្លៃនំ និង២៥០ដុល្លារនេះ សម្រាប់កូន
សារឿន ទទួលយកលុយពីឧកញ៉ា ដោយស្ទាក់ស្ទើរ តែលោកឧកញ៉ា នៅតែជំរុញឱ្យទទួលយក
.យកទៅ ខ្ញុំឱ្យទៅក្មេង ដើម្បីគ្នាបានទៅរៀន ហើយបើសិនជាអាច ក្មួយអាចទាក់ទងទៅក្រុមការងារខ្ញុំ ដើម្បី ឱ្យកូនស្រីរបស់ក្មួយអាចចូលរៀនបាន។ ខ្ញុំផ្តល់អាហារូបករណ៍ដល់គាត់រហូតចប់បាក់ឌុប។ នេះ នាមប័ណ្ណខ្ញុំ។ មានការអី សូមទាក់ទងទៅខ្ញុំ តាមលេខទូរសព្ទនេះ (លោកឧកញ៉ាហុច នាមប័ណ្ណឱ្យសារឿន)
សារឿនទទួលយក ទំាងថវិកា និងនាមប័ណ្ណទំាងញ័រដៃ រួចលើកដៃសំពះ និងនិយាយអរគុណលោកឧកញ៉ា។ ឯលោកឧកញ៉ា ក្រោយពីផ្តល់ថវិកាឱ្យសារឿនហើយ ក៏ឡើងរថយន្តចេញទៅ។
ពេលឧកញ៉ាទៅផុត សារឿន យកនាមប័ណ្ណមកមើល ទើបដឹងថា គាត់ជាឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ដែលគេ ល្បីឈ្មោះជាយូរមកហើយ ខាងចិត្តសប្បុរសធម៌ ជួយជនខ្វះខាត និងសិស្ស និស្សិតក្រីក្រ។ សារឿន ត្រេកអរ យ៉ាងខ្លាំង ព្រោះបានជួបលោកឧកញ៉ា នៅទីនេះ។
(ដោយ អឿ ស៊ីណា ១០ ធ្នូ ២០១៨)
១៥. ៣ Q
មិនមែនជាការងាយប៉ុន្មានទេ ដែលយើងចង់បើកអាជីវកម្មមួយឱ្យមានដំណើរការល្អដូចបំណងនោះ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ខ្ញុំ ដោយសារមានមរតកពីគ្រួសារឪពុកម្តាយមក ខ្ញុំមិនសូវមានឧបសគ្គប៉ុន្មាននោះទេ ព្រោះខ្ញុំយកបទពិសោធគ្រួសារខ្ញុំមកអនុវត្តន៍។
ខ្ញុំបើកហាងលក់បាយមួយកន្លែងនៅកាច់ជ្រុងផ្លូវសុខហុក ក្បែរផ្សារអូរឫស្សី។ ហាងខ្ញុំបើកលក់បីពេលក្នុងមួយថ្ងៃ គឺព្រឹក ថ្ងៃត្រង់ និងល្ងាច ហើយហាងខ្ញុំប្រកាន់គោលការណ៍មួយ គឺមិនលក់គ្រឿងស្រវឹងទេ។ ហាងរបស់ខ្ញុំដាច់គួរសមដែរ គឺមានភ្ញៀវចេញចូលគ្រប់ប្រភេទ មានអ្នកតូចអ្នកធំមិនដាច់ភ្ញៀវឡើយ។
ថ្ងៃមួយនៅចុងម៉ោង នៃការលក់ ពេលថ្ងៃត្រង់ស្រាប់តែ បុគ្គលិកខ្ញុំម្នាក់ស្រែកហៅខ្ញុំថា បងហ្វាន់តា មានភ្ញៀវចូល...
ខ្ញុំឈ្មោះហ្វាន់តា។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលទៅ ឃើញលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី និងសហការី គាត់ពីរបីនាក់ កំពុងដើរចូលមក។ ខ្ញុំលើកដៃសំពះ ជម្រាបសួរគាត់ និងសហការីរបស់គាត់ដោយរាក់ទាក់ ឯគាត់ និងសហការី ក៏រាក់ទាក់លើកដៃសំពះមកខ្ញុំ និងក្រុមការងារខ្ញុំវិញដែរ។ មើលទៅ គាត់អប់រំ ណែនាំបុគ្គលិកបានល្អមែនទែន។
គាត់បានឱ្យខ្ញុំនាំទៅកាន់បន្ទប់វីអាយភី ខ្ញុំក៏នាំគាត់ចូលទៅ និងយកតេឡេមកបើកម៉ាស៊ីនត្រជាក់សម្រាប់គាត់។
ខ្ញុំមិនចម្លែកចិត្ត ចំពោះការបើកម៉ាស៊ីនត្រជាក់ ក្នុងបន្ទប់វីអាយភីទេ តែអ្វីដែលខ្ញុំចម្លែកចិត្ត គឺពេលដែលគាត់កម្មង់ម្ហូប។ គាត់កម្មង់ គឺសម្លម្ជូរត្រកួន ត្រីផ្ទក់លាយកូនត្រី និងលាយកញ្ឆែត ពងទាត្រីប្រមា និងខ មុំា។ ខ្ញុំបានកត់ត្រាមុខម្ហូបសម្រាប់គាត់ តាមការកម្មង់ តែពេលគាត់ទទួលទានចប់ ខ្ញុំបានសាកល្បងសួរទៅគាត់តាមត្រង់ថា លោកពូ ម៉េចបានជាលោកពូ ចូលចិត្តពិសាសម្ល ប្រហុក ផ្អក មុំា បែបខ្មែរ ដូចខ្មែរដែរ ព្រោះមើលទៅលោកពូដូចជា កូនចៅចិនច្រើនជាង។ គាត់មើលមុខខ្ញុំ រួចសើចញ៉ឹមៗ ឯខ្ញុំគិតថា សំណួរនេះគាត់ប្រាកដជាខឹង ព្រោះរឿងផ្ទាល់ខ្លួនដែលខ្ញុំមិនគួរសួរនាំឡើយ។ តែភា្លមនោះ លោកឧកញ៉ាគួច ម៉េងលី បានតបមកវិញថា ខ្ញុំកាត់ចិន កូនចៅចិនក៏ពិតមែន តែខ្ញុំចូលចិត្តម្ហូបខ្មែរច្រើនជាង។ ខ្ញុំទៅណាមកណា គឺកម្មង់ម្ហូបបែប
នេះឯង។ ឪពុកម្តាយ បងប្អូនខ្ញុំក៏ចូលចិត្តម្ហូបខ្មែរដូចខ្ញុំដែរ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ស្នើសុំ សួរគាត់មួយសំណួរទៀត
.បាទ អរគុណលោកពូ អ៊ីចឹង តើខ្ញុំសុំសួរលោកពូមួយសំណួរទៀតបានទេ? (ខ្ញុំបញ្ជាក់)
.បាទ បាន...(គាត់ឆ្លើយដោយញញឹម)
.ខ្ញុំចង់ដឹងថា សេវាកម្ម និងការរៀបចំនៅហាងខ្ញុំនេះ យ៉ាងម៉េចដែរ? តាមបទពិសោធលោកពូទៅច្រើនកន្លែង។
លោកឧកញ៉ា មើលមុខខ្ញុំ ទ្រឹងបន្តិច រួចតបមកវិញ
.ហ៊ឹម ពូឃើញការរៀបចំអីបានល្អហើយ សេវាកម្មអី អាចទទួលយកបាន តែក្មួយនៅខ្វះចំណុចខ្លះ តែតូចៗទេ
.ចំណុចតូចៗអីខ្លះលោកពូ? (ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់)
.បាទ គឺក្មួយត្រូវចាំណា៎ ការរកស៊ីត្រូវមាន៣ ខ្យូ (3Q)
.បាទ គឺក្មួយត្រូវចាំណា៎ ការរកស៊ីត្រូវមាន៣ឃ្យូ (3Q) ជាដាច់ខាត (លោកឧកញ៉ា បញ្ជាក់)
.បាទ បីឃ្យូ ហ្នឹងមានអីខ្លះទៅលោកពូ? ខ្ញុំដូចជាមិនធ្លាប់ឮ (ខ្ញុំសួរគាត់ទៀត)
.បាទ បីឃ្យូហ្នឹង សំដៅលើ ទីមួយ ឃ្យូទីមួយ គឺ Quantity គឺបរិមាណ។ តើម្ហូបដែលក្មួយលក់នេះ មានបរិមាណសមល្មម ឱ្យគេមកហូបទៀតទេ? ច្រើនពេក ឬតិច? ឬល្មម?។ អ្នកទិញ អ្នកទទួលទាន ឬអតិថិជនខ្លះ គេមិនចង់បានច្រើនពេក គេមិនចង់បានតិចពេកទេ តែគេចង់បានល្មម។ អាហារឆ្ងាញ់មិនចាំបាច់មានបរិមាណច្រើនពេកទេ ដាក់មួយចានតូចល្មម ចានហ្នឹងមានសោភណស្អាត។ ឧទាហរណ៍ ក្មួយសង្កេតមើលក្នុងរោងការ ខ្ញុំអត់ចង់ចូលញ៉ាំការទេ ខ្ញុំចូលទៅញ៉ាំមិនកើត រឹងខ្លួន ម្ហូបដាក់មកច្រើនពេក។ បើនៅស្រុកគេវិញ បាយមួយចាន៣៥ដុល្លារ មានសាច់មួយដុំតូច រុំក្រដាសយ៉ាងស្អាតឱ្យយើង ថែមទឹកបន្ដិចបន្ដួច បន្លែមួយដុំ តូច តុបតែយ៉ាងស្អាតឱ្យយើង តម្លៃ៣៥ដុល្លារ។ យើងត្រូវធ្វើឱ្យដូចគេ តែតម្លៃយើងឱ្យទាបជាងគេបន្ដិចត្រឹមតែ៥ទៅ៨ដុល្លារបានហើយ។ នេះគឺឃ្យូទី១។ ឃ្យូទីពីរ គឺផ្តោតលើ Quality គឺគុណភាព។ អ្នកទិញ អ្នកទទួលទាន គេចង់បានអាហារដែលមានគុណភាព មិនប្រើប្រាស់គីមីហួសកម្រិត ដែលគេញ៉ាំទៅមិនចុកពោះ មិនរាគ ហើយមានតម្លៃធូរថ្លៃ ដែលគេអាចទទួលយកបាន ហើយអាហារមានគុណភាព មិនប៉ះពាល់ដល់សុខភាពអ្នកទិញ។ ហើយម្ហូបនោះឆ្ងាញ់មានគុណភាព។ អ៊ីចឹងក្មួយត្រូវចាំ គុណភាពក៏គួរតែមាន បរិមាណក៏គួរតែមាន ហើយអ្នករត់តុ ឬក្មួយជាម្ចាស់ហាងក៏គួរតែមាន។ ឃ្យូទី៣ គឺ Qualify គុណវិឌ្ឍិ ក៏ត្រូវឱ្យមានដែរ។ ចេះយកចិត្ដទុកដាក់ចំពោះសេវាកម្មបម្រើភ្ញៀវ រួមទំាងសោភណ្ឌភាព។ សោភណ្ឌភាព ត្រូវគិតទំាងក្នុងនិងក្រៅ។ ក្នុងគឺសំដៅលើការតុបតែងហាង ឱ្យមានសោភណ្ឌ ពេលមើលពីក្រៅ ពីចម្ងាយទៅ គួរឱ្យទាក់ទាញចង់ចូល។ សោភណ្ឌខាងក្នុង គឺការតុបតែងតុ ចានម្ហូបអាហារ ត្រូវតែអនាម័យស្អាត ហើយម្ហូបមួយមុខៗ ត្រូវចេះតុបតែងឱ្យបានស្អាត។ បន្លែប្រភេទខ្លះ ដូចជាការ៉ុត ត្រសក់ ត្រូវគេចិត និងរៀបជាផ្កា យ៉ាងស្អាត ដាក់ក្នុងចាន។ ក្រៅពីនេះ ត្រូវមានមានភាពច្បាស់លាស់ ធ្វើមួយដឹងមួយ ហើយហាងខ្លះអ្នករត់តុមិនទាំងចេះពីរបៀបលើកចានយ៉ាងម៉េចផង។ មិនដឹងទំាងកាន់ម្ហូបយ៉ាងម៉េច មិនដឹងនិយាយស្វាគមន៍ភ្ញៀវយ៉ាងម៉េច ឱ្យកត់មុខម្ហូបក៏មិនចេះកត់។ ជួនកាលគ្រាន់តែកម្មង់ម្ហូបមួយចានមិនបានដូចចិត្ដផង។ កម្មង់បែបនេះទៅចេញបែបនោះ ហើយគ្រាន់តែគិតលុយឱ្យភ្ញៀវអង្គុយរាប់ម៉ោង។
អ៊ីចឹងត្រឡប់មកវិញ ហាងក្មួយ ពូមើលឃើញថា អ្វីៗល្អហើយ តែត្រូវពង្រឹងវិន័យ បន្ថែមសោភណ្ឌលើមុខម្ហូប និងថែរក្សាគុណភាពឱ្យបាន ពូជឿថា ក្មួយកាន់តែជោគជ័យថែមទៀត។
.អូហ៍ បាទ អរគុណលោកពូ...
.បាទ មិនអីទេ ...ល្អណាស់ ក្មួយចេះសួរ
.បាទ ជាទម្លាប់ គឺខ្ញុំតែងតែសួរភ្ញៀវពីសេវាកម្ម និងរសជាតិ ដើម្បីបានកែលម្អទៅមុខទៀត
.បាទ ក្មួយពិតជាឆ្លាត ...
.បាទ អរគុណលោកពូ
.បានហើយ ពូទៅវិញហើយណា មានឱកាស ពូមកម្តងទៀត
.បាទ លោកពូ
មានប្រសាសន៍ហើយ ពួកគាត់ក៏ត្រឡប់ទៅវិញ ឯខ្ញុំក្រោយពីទទួលបានការផ្តល់យោបល់របស់គាត់ក៏នឹកអរ តែក្នុងចិត្តព្រួចដែរ ព្រោះតាំងពីចាប់ផ្តើមបើកហាងមក កម្រមានអ្នកផ្តល់យោបល់ប្លែក និងល្អៗបែបនេះណាស់។ ខ្ញុំសន្យាថា នឹងកែលម្អចំណុចណាដែលនៅមានការខ្វះខាត និងពង្រឹងវិន័យ សេវាកម្ម អនាម័យ បរិស្ថាន និងគុណភាព ដើម្បីអតិថិជនរបស់ខ្ញុំ។
.អរគុណ លោកពូឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី (ខ្ញុំស្រែកថ្លែងអំណរគុណគាត់ពីក្រោយខ្នង ពេលគាត់ និងក្រុមការងារដើរទៅដល់ឆ្ងាយបន្តិច)។
(ដោយ អឿ ស៊ីណា ២០ ធ្នូ ២០១៨)
១៦. ៣ C
កាលពីដើមខែមករា ឆ្នាំ២០១៨ ជិតមួយឆ្នាំមុន យើងមានដំណើរទស្សនកិច្ចមួយទៅកាន់តំបន់ អូរស្មាច់ ខែត្តឧត្តរមានជ័យ ព្រំដែនកម្ពុជា ថៃ។
តាមរយៈបទចម្រៀងរបស់លោក អ៊ិន យ៉េង កាលពីសម័យសង្រ្គាមទសវត្សរ៍៧០ ដល់៩០ អូរស្មាច់ជាតំបន់មួយនៅដាច់លើភ្នំ ដែលពិបាកនឹងធ្វើដំណើរទៅដល់។ ប៉ុន្តែសម្រាប់បច្ចុប្បន្ន យើងអាចទៅដល់ទីនោះ ដោយមិនលំបាកឡើយ។
នៅលើកំណាត់ផ្លូវជាតិលេខប្រាំ ក្នុងរថយន្តព័ណ៌ខ្មៅសេរីទំនើប ពួកយើងជជែកព្រោកប្រាជ្ញគ្នាពីនេះពីនោះមិនចេះចប់។ ប៉ុន្តែមានពាក្យមួយឃ្លាធ្វើឱ្យលោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី ងាកមកតបតជាមួយពួកយើង គឺពាក្យថា ថៅកែខ្លះមិនយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយកូនចៅ។ លោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ធ្វើដំណើរជាមួយក្រុមការងារ៣នាក់ទៀតទៅកាន់អូរស្មាច់។
.ផល្លីន ឯង និយាយចោទប្រកាន់ថៅកែអ៊ីចឹង ចេះតែបានហើយ ត្រឹមត្រូវហើយ តែរឿងខ្លី ផល្លីន ឯងក៏គួរតែសិក្សាឱ្យបានច្បាស់ពីចរិតភាពជាថៅកែដែរ។
ខ្ញុំឈ្មោះ ផល្លីន ជាបុគ្គលិកនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូខេសិន ។
.ផល្លីន ឯងត្រូវដឹងថា គេជាថៅកែ គេមិនល្ងង់ជាងយើង ជាបុគ្គលិកនោះទេ (លោកឧកញ៉ាបន្ត)។ បើគេល្ងង់ គេមិនអាចធ្វើជាថៅកែយើងបានទេ គេដឹងទំាងពីចរិតលក្ខណៈរបស់បុគ្គលិក។ បុគ្គលិកខ្លះ ធ្វើការលំៗចង់បានតែមុខមាត់ រណេបរណប ឡេមឡឺម ចង់ឱ្យថៅកែស្រឡាញ់។ ថៅកែ មិនចេះតែស្រឡាញ់ ចេះតែទទួលយកគ្រប់ការរណេនរណបទេ ទោះបីគេបង្ហាញពីចរិតគោរពបុគ្គលិកទំាងអស់ក៏ដោយ។ ក្មួយៗ ត្រូវចាំថា ដើម្បីជីវិតរីកចម្រើន យើងត្រូវចេះពី របៀបធ្វើជាមនុស្សដ៏ប្រពៃ ថ្លៃថ្នូរ ដូចជា ត្រូវចេះតាំងចិត្ដនៅកណ្ដាល មានមេត្ដាធម៌ មានករុណា កុំច្រណែនឈ្នានីសអ្នកដទៃ ចេះអធ្យាស្រ័យ និងចេះឱ្យទានដល់អ្នកដទៃ កុំអែបអបមេខុសរឿង ព្រោះការអែបអបខុសរឿង ឬធ្វើការចង់បានតែការសរសើរពីមេមិនល្អទំាងស្រុងទេ នឹងធ្វើឱ្យមេគេកត់សម្គាល់យើងដែរ។ ដូច្នេះ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំចង់ប្រាប់ ក្មួយៗថា មនុស្សដែលធ្វើឱ្យថៅកែស្រឡាញ់រាប់អានខ្លាំងនោះ គឺក្មួយត្រូវជាមនុស្សមាន បីស៊ី (3C)។ តើបីស៊ី មានអីខ្លះ?
.ស៊ីទី១ គឺមកពីភាសាអង់គ្លេសមានន័យថា Confident (លោកឧកញ៉ា លាម្រាមដៃ ដើម្បីបង្ហាញ) គឺជាមនុស្ស ដែលមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនខ្ពស់ ដូចជាភាពហ្មត់ចត់ ម៉ឺងម៉ាត់ ប្រកបដោយចំណេះដឹង។ ជាមនុស្សដែល មានទំនួលខុសត្រូវខ្ពស់ចំពោះការងារ ហើយគ្មានល្បិចកល ពុតត្បុត មិនក្រឡិចក្រឡុច ចំពោះក្រុមហ៊ុន ឬថៅកែ។ ទោះក្រលំបាកយ៉ាងណា គាត់ធ្វើអ្វីៗដោយស្មោះត្រង់ មិនលាក់លៀម មិនអាថ៌កំបាំងចំពោះក្រុមហ៊ុន។
ស៊ីទី២ គឺមកពីពាក្យថា Confidentiality ជាមនុស្សចេះរក្សាអាថ៌កំបាំងភាព ដែលមានន័យថា ក្រៅពីស្មោះត្រង់ បុគ្គលរូបនេះ នៅមានភាពអត់ធ្មត់ខ្ពស់ មិនចេះធ្វើឱ្យបែកធ្លាយកិច្ចការផ្ទៃក្នុង ឬការសម្ងាត់ របស់ថៅកែ ឬម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនថែមទៀត។ បើគាត់ដឹងរឿងអាថ៌កំបាំង ឬរឿងសម្ងាត់អ្វីមួយពីថៅកែ ឬពីក្រុមហ៊ុន គឺគាត់តែងតែស្ងប់ស្ងៀមមិនយកទៅនិយាយត ធ្វើឱ្យរឿងនេះខ្ចរខ្ចាយ ឬធ្លាយចេញទៅក្រៅ។ មនុស្សបែបនេះ គឺជាមនុស្សដែលថៅកែគេស្រឡាញ់រាប់អាន និងចូលចិត្តឱ្យដើរជាមួយ។ ឯស៊ីទី៣ Confidant មានន័យថា ជាមនុស្ស ដែលគេអាចប្រឹក្សារយោបល់បាន។ ជាមនុស្សដែលមានភាពថ្លៃថ្នូរ ស្ងប់ស្ងាត់ មានចិត្ដនឹងនរ។ Cទី៣ នេះ ជាមនុស្ស ដែលមានចំណេះដឹង ជាអ្នកផ្តល់ប្រឹក្សា ដោយស្មោះត្រង់ មានន័យថា បើគេជួបការលំបាកអ្វីមួយ គេសុំផ្តល់ប្រឹក្សា គឺផ្តល់ប្រឹក្សា ដល់គេ ដោយស្មោះត្រង់។ និយាយរួម គឺជាទីប្រឹក្សា ដ៏ល្អរបស់ថៅកែ ឬម្ចាស់ក្រុមហ៊ុន។ មនុស្សបែបនេះ ខុសពីមនុស្សមួយចំនួន ដែលចង់បានតែមុខមាត់ តែមិនខិតខំធ្វើការ ហើយយកកិច្ចការដែលអ្នកដទៃធ្វើ មកអួតថៅកែថាជារបស់ខ្លួន។ ក្មួយត្រូវតែ ធ្វើខ្លួនឱ្យទៅជាមនុស្សបីស៊ី(3C) គឺស្មោះត្រង់ ចេះលាក់ការសម្ងាត់ និងធ្វើដោយជឿជាក់ និងថ្លៃថ្នូរ។
.អូហ៍បាទ ក្មួយយល់ហើយ លោកពូឧកញ៉ា (ខ្ញុំងក់ក្បាល ទទួលយកការទូន្មានរបស់គាត់)
ក្រោយពីស្តាប់ការពន្យល់របស់លោកឧកញ៉ា ពួកយើងក៏យល់ដល់ការលំបាករបស់ថៅកែ និង ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនដែលត្រូវគ្រប់គ្រងមនុស្សរាប់រយនាក់ ព្រោះមនុស្សមានចិត្តខុសៗគ្នា។ ពួកយើង រួមទាំង លោកឧកញ៉ាផង ញញឹមមើលមុខគ្នា បន្ទាប់មកផ្ទុះសំណើចព្រមគ្នា ទទួលយកការពិតដោយរីករាយ៕
(ដោយ អឿ ស៊ីណា ២២ ធ្នូ ២០១៨)
No comments:
Post a Comment